Ποδοσφαιρικοί αστικοί μύθοι

Έχοντας παρακολουθήσει το ματς Ολυμπιακού – Λάτσιο την προηγούμενη Τρίτη, παρατήρησα τα εξής:

1. Ο μύθος της ανετοιμότητας
Πασίγνωστος μύθος που χρησιμοποιήθηκε και σε αυτό το ματς από τον δημοσιογράφο που το κάλυπτε. «Η Λάτσιο έχει παίξει 4 ματς ενώ ο Ολυμπιακός μόνο ένα» μας ενημέρωσε κατόπιν εορτής, αφού δηλαδή είχε λήξει. Προφανώς αν το γκολ της Λάτσιο είχε σφυριχτεί οφσάιτ, θα ήταν κατάθεση ελληνικής ψυχής. Επίσης, οι υπόλοιπες ανέτοιμες ελληνικές ομάδες έκαναν το πρωτόγνωρο 5 στα 5 ακριβώς την επομένη. Αλλά βέβαια αυτές είχαν κάνει και μια προπόνηση παραπάνω.

Θα δεχτώ το δέσιμο που χρειάζεται μια ομάδα με τους νέους της παίκτες. Θα δεχτώ διαφορά φάσης στους Ρώσους σε αυτό τον τομέα, που βρίσκονται στη μέση του πρωταθλήματος. Αλλά δεν δέχομαι διαφορά στα 3 περισσότερα επίσημα ματς της Λάτσιο! Ούτε στα 6 της Μπλάκμπερν!


2. Ο Τάκης έπαιξε πολύ πίσω.
Ο Σάββας Θεοδωρίδης εξεπλάγην που ο Ολυμπιακός ήταν στημένος τόσο πίσω. «Με τη Ρεάλ δηλαδή που θα κάθονται;» ακούστηκε να λέει. Καθώς και «δεν είμαι χθεσινός. Βλέπω 50 (αν θυμάμαι καλά) χρόνια μπάλα!». Ίσως θα έπρεπε να μην σχολιάσω το τελευταίο (μ’ αυτή τη λογική κάθε 60χρονος ποδοσφαιρόφιλος είναι έτοιμος να κοουτσάρει τον Ολυμπιακό – δεν άντεξα, σχολίασα). Αλλά το ότι ο Ολυμπιακός ήταν στημένος πίσω, το είπε και ο Ίβιτς καθώς και οι 5 γαύροι της παρέας που βλέπαμε το ματς.

Θα σημειώσω πως μια ομάδα που ανέβηκε και πρέσαρε ψηλά ήταν ο ΟΦΗ στο Καραϊσκάκη. Έφαγε 6. Κατά τύχη. Έπρεπε να φάει 10. Βέβαια η διαφορά ΟΦΗ – Ολυμπιακού δεν είναι η διαφορά Ολυμπιακού – Λάτσιο. Γι’ αυτό κατά την γνώμη μου, μ’ένα παρόμοιο μαρκάρισμα ο Ολυμπιακός θα έτρωγε κατά μέσο όρο 3. Οι αμφισβητίες να θυμηθούν τις 5 κάθετες μπαλιές προς τους επιθετικούς της Λάτσιο στο α΄ ημίχρονο. Τις οποίες με δυσκολία πρόλαβε η άμυνα ή ο Νικοπολίδης. Κι αυτά με απόσταση Νικοπολίδη – άμυνας στα 5-10 μέτρα. Φαντάζεστε να ήταν 15; Θα είχαμε 5-6 τετ-α-τετ. Μόνο στο α’.

Η 4η διάσταση

Πολλές φορές στη ζωή μου έχω συνειδητοποιήσει πόσο διαφορετικές απόψεις είχα για κάποιο θέμα πριν από ένα χρονικό διάστημα. Στην πορεία μου ως άνθρωπος ακούγοντας νέες ιδέες και προτάσεις, έπαιρνα αυτά που εγώ θεωρούσα σωστά και αληθινά και δημιουργούσα μια δική μου άποψη για κάθε θέμα ή αποκρυστάλλωνα μια ήδη υπάρχουσα. Μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία θεωρώ πως γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος μεν, αλλά είναι όλο και πιο δύσκολο, όσο προχωράει ο χρόνος, να αναθεωρήσεις εκ βάθρων μια άποψή σου.

Όπως η αλλαγή μιας εκ των τριών διαστάσεων του χώρου επιδρά καταλυτικά στην έκβαση ενός γεγονότος, έτσι και η αλλαγή της 4ης διάστασης (του χρόνου) επιδρά καταλυτικά πάνω στη σκέψη και την ύπαρξή μας. Αν εγώ ερωτεύτηκα τρελά τη γυναίκα μου το Φεβρουάριο του 2003, δεν είναι καθόλου βέβαιο πως θα συνέβαινε το ίδιο ένα χρόνο νωρίτερα ή ένα χρόνο αργότερα. Γι’ αυτό και μια απόφαση που θεωρείς απόφαση ζωής σήμερα μπορεί να την θεωρήσεις τελικώς «σωστή», κοιτώντας τη μετά από 10 χρόνια, ή «λανθασμένη», κοιτώντας τη μετά από 20 χρόνια. Κι αυτό γιατί το οπτικό πρίσμα μέσα από το οποίο την κοιτάμε αλλάζει.

Αναλογιζόμενος τα όσα πράτταμε ως μαθητές, ένας παλιός μου συμμαθητής, μου είπε κάποτε: «Τελικά, δεν περνούσαμε καλά μ’ αυτά που κάναμε τότε». Κι όμως! Ήμαστε μια ευτυχισμένη παρέα παιδιών και αυτό είναι κοινώς αποδεκτό μεταξύ μας. Το να κρίνεις τις πράξεις μιας ορισμένης χρονικής περιόδου με τα κριτήρια μιας άλλης (εν προκειμένω, του σήμερα) είναι, εκτός από άδικο, ανώφελο.


(Σημ.: Γράφτηκε πριν από ένα περίπου χρόνο)

Αχταρμάς

Ο Σεπτέμβρης έχει φθάσει εδώ και αρκετό καιρό κι εγώ δεν υπήρξα συνεπής με το ραντεβού μου. Τι κι αν τα δελτία του sitemeter έδειχναν 30 ολόκληρους (ελπίζω) ανθρώπους τη βδομάδα να ελέγχουν για επανεμφάνιση του civil; Εγώ τίποτα. Κλεισμένος στο χωριό μου (βλ. τη νέα μου πόρωση/παιχνίδι γραφείου – www.tribalwars.net) δεν έδινα σημασία σε όσα γινόταν γύρω μου. Και να πεις ότι δεν έζησα πράγματα που θέλησα να μοιραστώ; Κάθε άλλο!

• Καταρχήν έχω (όπως πάντα) μια θεωρία για τις πυρκαγιές που έκαψαν τη μισή χώρα.

• Είχα μια θεωρία για τα αποτελέσματα των εκλογών η οποία δικαιώθηκε. (Και δε θέλω ατάκες για «μετά Χριστόν προφήτες» και τέτοια παλιομοδίτικα)

• Είδα το “Departed” και τον «Πληροφοριοδότη», δύο από τις καλύτερες ταινίες του αιώνα (δηλαδή της τελευταίας 6ετίας, αλλά «του αιώνα» ακούγεται πιο εντυπωσιακό.

• Ίδρυσα των Σύλλογο Ποδηλατιστών Χαλκίδας του οποίου ανακηρύχθηκα και πρώτος πρόεδρος (τώρα μόλις)

• Θυμήθηκα το πόσο ωραίο είναι να παίζεις επιτραπέζια παιχνίδια στρατηγικής παίζοντας τη μέρα των εκλογών «Die macher».

• Έβγαλα εισιτήρια για το Παναθηναϊκός – Αρτμίντια Μπρατισλάβας για να κάνω παρέα στον κουνιάδο μου. Αν και ΑΕΚτζής θα υποστηρίξω εκείνη τη μέρα το βάζελο.


ΘΕΩΡΙΑ:
Γενικά έχω παρατηρήσει πως αν οι συνθήκες με κάνουν να παρατήσω για ένα ικανό χρονικό διάστημα μια ασχολία με την οποία έχω πωρωθεί, τότε η πώρωση αυτή εξασθενεί.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:
Πριν τις εξεταστικές, έσβηνα ανεξαρτήτως πώρωσης, όλα τα παιχνίδια από τον υπολογιστή (μπας και στρωθώ να διαβάσω). Μετά την εξεταστική, μου ήταν πολύ δύσκολο να πάρω απόφαση να ξαναεγκαταστήσω ένα παιχνίδι για το οποίο προηγουμένως δεν κοιμόμουν (και είχα και φυλαγμένα τα save).
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ:
Ε, έτσι και με το μπλογκ!



Άρθρα Προσεχώς:

• TOΡ 5 φαγητό στην Εύβοια
• The ultimate Hercules’ celebrity victims list
• Η 4η διάσταση

Καλό Καλοκαίρι

Συγγνώμη σε όσους έστειλαν σχόλιο και δεν τους έχω απαντήσει ακόμη...

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ!

K.O.K.

Αρθρο 43 παρ.1 και 3
Αν συμβεί ατύχημα υποχρεούσαι να σταθμεύσεις αμέσως το όχημα. Δεν το αφήνεις εκεί που τράκαρες!
Ξεχάστε αυτά που σας λένε οι ασφαλιστές.
Ποινή: φυλάκιση τουλάχιστο 1 μήνα και αφαίρεση άδειας 1-3 μήνες που επιβάλλεται ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ!


Ήταν μια ευγενική χορηγία του Civil προς τους έλληνες αυτοκινητιστές.

To πρώτο μου αυτοκίνητο

Καλοκαίρι του δυο χιλιάδες κάτι, κι εγώ μόλις έχω πάρει το πρώτο μου αυτοκίνητο. Μια τρίπορτη Άλφα 145. Η ώρα έχει πάει εφτά και ο ιδρώτας με έχει λούσει. Το ωράριο του εργοταξίου είναι σκληρό, έξι μέρες τη βδομάδα δε φεύγω ποτέ πριν τις εφτά, αλλά το μόνο που σκέφτομαι είναι πως σε 28 λεπτά θα βρίσκομαι στην αγαπημένη μου παραλία, που είναι αγαπημένη μου, βασικά επειδή είναι στα πέντε λεπτά από το σπίτι μου.

Ανοίγω τα παράθυρα τέρμα, η Άλφα δεν έχει αιρκοντίσιον, λεπτομέρειες για μεταχειρισμένο του ’95-μόνο 55000 χιλιόμετρα–ευκαιρία, και ξεχύνομαι στην άσφαλτο. Τα πρώτα δύο χιλιόμετρα είναι μέσα στο χωριό αλλά ποτέ δεν έχει κίνηση τέτοια ώρα, μόνο λίγο παρακάτω οι μαλάκες οι βοσκοί πιάνουν όλο το δρόμο με τα πρόβατα. Στα πρώτα μέτρα έχω πιάσει τα 100, τρέχω αλλά προσέχω, δεν είμαι κανένας παλαβιάρης, απλώς μου αρέσει και η ταχύτητα. Η άκρη του ματιού μου πιάνει μια κίνηση μέσα σε μια αυλή, ένα μωρό, όχι πολύ μωρό γιατί περπατάει, μάλλον τρέχει, τρέχει προς την πόρτα, παίζει, αλλά ο μαντρότοιχος είναι ψηλός και η πόρτα κλειστή, που θα πάει, ο πατέρας του, μάλλον ο πατέρας του, τρέχει ξωπίσω του, γιατί τρέχει; - η πόρτα είναι κλειστή – όχι η πόρτα είναι ανοιχτή! , το κοριτσάκι τρέχει, το κοριτσάκι τρέχει προς το δρόμο κι εγώ δεν έχω χρόνο, δεν έχει καν σημασία να φρενάρω, δεν προλαβαίνω, θα το σκοτώσω, θα σκοτώσω ένα μικρό κοριτσάκι που αποφάσισε να τρέξει, βλέπω ήδη τον πατέρα της πάνω στο πτώμα του κοριτσιού του, να κλαίει, να σφαδάζει, η μάνα, οι παππούδες, οι γείτονες, όλοι όσοι ήταν στην αυλή με βρίζουν, με καταριούνται – δε με νοιάζει, κοιτάω το κοριτσάκι – είναι πανέμορφο (πώς να μην είναι;) – λέω: «να την πάμε γρήγορα στο νοσοκομείο», αλλά ο πατέρας δεν μου απαντάει, μόνο την αγκαλιάζει και κλαίει, κλαίει, και στην κηδεία κοιτάζω από μακριά, φοράω μαύρα, πενθώ, δε θέλω να προκαλέσω, θέλω μόνο όταν φύγουν όλοι να πάω να της πω «συγνώμη», να κλάψω στο φρέσκο χώμα, να μείνω πάνω από τον τάφο της μέχρι να πέσει το ηλιοβασίλεμα, και τότε το χέρι του πατέρα αρπάζει τη μικρή μπροστά στην πόρτα, στην ανοιχτή πόρτα, ίσως μάλιστα να την μαλώσει γελώντας «μην τρέχεις έξω μικρή μου, περνούν αυτοκίνητα», αλλά το κοριτσάκι είναι πολύ μικρό για να καταλάβει και συνεχίζει να γελάει, κι εγώ έχω κόψει, πηγαίνω με 10 σαν μαλάκας, αν με δει κανένας από το εργοτάξιο δεν θα ξέρω τι να του πω, θα με δει να πηγαίνω με 10 και να κλαίω, να κλαίω με λυγμούς, γιατί έχω σκοτώσει ένα κοριτσάκι, έτσι νιώθω, έτσι νιώθω από τότε, έχω σκοτώσει ένα αθώο κοριτσάκι, να μη σας τύχει…

TOP 5 των πιστεύω μου ως πιτσιρικάς (4)

Ιστορία 4 - Η εθνοκάρτα

Γύρω στο '80, α' δημοτικού εγώ, η μόνη διαφήμιση πιστωτικής κάρτας ήταν η Εθνοκάρτα. Για την ακρίβεια, ο όρος "πιστωτική κάρτα" δεν υπήρχε. Το μόνο που είχαμε ακούσει ήταν η "Εθνοκάρτα". Η εθνοκάρτα για μας ήταν κάτι τεράστιες διαφημίσεις σε όλες τις λεωφόρους της Αθήνας με τρεις γραμμές: μια μπλε, μια άσπρη κι άλλη μια μπλε. Στη λευκή γραμμή έγραφε "Εθνοκάρτα".

Έλα όμως που κανείς δεν γνώριζε τι κάνει! Μέχρι που σ' ένα διάλειμμα το μυστήριο λύθηκε. Ένας συμμαθητής μου πετάχτηκε γεμάτος ενθουσιασμό: "Ο νονός μου έχει Εθνοκάρτα! Με αυτή την κάρτα αγοράζεις ό,τι θέλεις και δεν πληρώνεις!". Όλα τα παιδιά μείναμε μαγεμένα. Το βράδι δεν με έπαιρνε ο ύπνος. Σκεφτόμουν τι θα έκανα αν μια μέρα μια τέτοια κάρτα έπεφτε στα χέρια μου...

ΥΓ Εικόνα της δεν μπόρεσα να βρω.

Ίος

Μόλις γύρισα από το υπέροχο νησί. Το Μαγγανάρι είναι ο επίγειος παράδεισος και ο Μυλοπότας είναι η κόλαση...

Για φωτογραφίες...

ΤΟΡ 5 παραλιών Εύβοιας

Η Χαλκίδα είναι ο 9ος σταθμός της πολυτάραχης (και πολυμετακινούμενης ζωής μου). Και μιας και δουλεύω στην Νομαρχία μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω μέρη που πολλοί ευβοείς δεν ξέρουν. Παρ'όλα αυτά, στον ένα χρόνο διαμονής μου, έχω επισκεφτεί μόλις το 10% των παραλιών της και 26% (υπολογισμένο!) των οικισμών της. Βέβαια έχω πάει στους μεγάλους οικισμούς: Ιστιαία, Αιδηψός, Ερέτρια, Κύμη.

Η Χαλκίδα πρέπει να είναι η μόνη πόλη τέτοιου μεγέθους (90.000 κάτοικοι συνολικά το πολεοδομικό συγκρότημα) που έχει 8 (τουλάχιστο) πλαζ μέσα στην πόλη! Το μεσημέρι βλέπεις ανθρώπους με μαγιό και πετσέτα ανάμεσα στις πολυκατοικίες να πηγαίνουν με τα πόδια για μπάνιο! Οι πλαζ αυτές είναι καθαρές αν και αρκετοί ντόπιοι (όπως σε όλες τις πόλεις) τις σνομπάρουν. Βέβαια όλες οι παραλίες τις Εύβοιας πιάνουν τα επιθυμητά όρια (πόσο μάλλον τα υποχρεωτικά) μικροβιολογικής και φυσικοχημικής ποιότητας νερού. Δες κι εδώ.

1. Χιλιαδού
where? Αιγαίο - Κεντρική Εύβοια

how? Στο τέλος του δρόμου μετά το χωριό Στρόπωνες. Στην μία ώρα και ένα τέταρτο από την Χαλκίδα (χωρίς κίνηση).

why? Καταγάλανα νερά με θέα την Αλόνησο (καλά, μια σκια φαίνεται). Μήκος χιλιόμετρο. Ψιλό και χοντρό βότσαλο. Όλες οι ταβέρνες και τα ενοικιαζόμενα πάνω από την παραλία. Φάτε στον Φίλλιπα, στο τέρμα της παραλίας. Τα καλοκαιρινά ΣΚ πανικός! Πολλοί πάνε με σκηνές και τροχόσπιτα και κατασκηνώνουν κάτω από τα δέντρα στο ρέμα που καταλήγει στην παραλία. Φυσικά αυτό απαγορεύεται...

2. Κάλαμος

where? Αιγαίο - Νοτια Εύβοια

how? In, μικρή παραλία, μία ώρα και ένα τέταρτο από την Χαλκίδα (χωρίς κίνηση). Στο δρόμο για Κύμη, στο Νεοχώρι δεξιά προς Περιβόλια.

why? Υπέροχα νερά (βαθιά). Ταβέρνα και καφετέριες δίπλα στην άμμο (μουσική στην παραλία και τέτοια). Τα καλοκαιρινά ΣΚ πανικός! Το αυτοκίνητο το αφήνεις αρκετά πριν, στην ανηφόρα ή πας από το πρωί.

3. Κλιμάκι where? Αιγαίο - Νοτια Εύβοια

how? Στο δρόμο για Κάρυστό κάνεις αριστερά για Πετριές. Μετά το χωριό Πετριές, δεξιά.

why? Καταπληκτικά νερά με φοβερή διαύγεια. Βλέπεις τα πάντα στον αμμώδη κυρίως (έχει βραχάκια στην αρχή) βυθό και σε συνδυασμό με το σταθερό βάθος στα 3 μέτρα (!) σου δημιουργεί την αίσθηση πισίνας. Μικρή παραλία, μία ώρα και ένα τέταρτο από την Χαλκίδα (καθημερινή). Αρνητικό: Ταβέρνα μετά από ανηφόρα 100 μέτρα. Χτες που δίψασα, προτίμησα να σκάσω!

4. Αγ. Άννα

where? Αιγαίο - Βόρεια Εύβοια

how? Η πιο διάσημη παραλία της Β. Εύβοιας. Στο δρόμο για Ιστιαία (εθνική οδός) δεξιά. Μία ώρα και 45' από την Χαλκίδα.

why? Τεράστια παραλία και σε μήκος και σε πλάτος, με αμμουδιά και ωραία νερά. Πολλά μαγαζιά και τουρίστες δίπλα από την άμμο (τα αυτοκίνητα είναι εξορισμένα). Διάσημο το κάμπινγκ στην περιοχή.

5. Αλυκές Δροσιάς

where? Βοιωτική ακτή - Βόρειος Ευβοϊκός

how? Γνωστή στους ντόπιους και ως «Ιππόκαμπος» από το πρώτο μαγαζί που άνοιξε στην περιοχή. 15' από τη Χαλκίδα, την προτιμούν πολλοί αθηναίοι το ΣΚ (και Χαλκιδέοι καθημερινές). Προτιμώ το τελευταίο μαγαζί, το Μπούκα. Λιγότερος κόσμος και καλύτερη εξυπηρέτηση (βλ. φώτο).

why? Οι ντόπιοι την θεωρούν βρώμικη. Ατελείωτη σε μήκος, με άπειρα καφέ και κλαμπ κατά μήκος και πλήρη οργάνωση: water sports, beach volley, ξαπλώστρες, ομπρέλες, fredocino στην αμμουδιά. Περπατάς καμμιά 30αριά μέτρα για να βρεις άπατα (παίζει και με την παλλίροια). To ΣΚ θυμίζει Καραϊσκάκη σε αγώνα Ολυμπιακού - ΑΕΚ.


+2 προσωπικές επιλογές: (γιατί, οι προηγούμενες τι ήταν;)

6. Ροβιές

where? Βόρεια Εύβοια - Βόρειος Ευβοϊκός

how? Στον δρόμο για Αιδηψό, αριστερά στην Στροφιλιά. Κατεβαίνεις στις Ροβιές και ρωτάς για το μπαρ (είναι όπως φτάνεις στην παραλία αριστερά). Μία ώρα και 45’ από Χαλκίδα (χαλαρά).

why? Μια από τις αγαπημένες μου παραλίες, αν και όχι δημοφιλής (πιο δημοφιλής είναι η Λίμνη και τα Χρόνια λίγο πιο πριν). Κρυστάλλινα νερά, καφές στην παραλία σε μία από τις 3 ομπρέλες και 6 ξαπλώστρες. Μικρό πλάτος, σχετικά μεγάλο μήκος, πολύ ησυχία.

7. Μέσα Παναγίτσα
where? Χαλκίδα, βόρεια ευβοϊκή ακτή

how? Η επόμενη βόρεια παραλία μετά την Σουβάλα, μέσα στην πόλη. Εκατό μέτρα από το σπίτι μου!

why? Εντάξει, η παραλία δεν αντέχει σε σύγκριση με τις υπόλοιπες. Αλλά κάνεις μπάνιο και χαζεύεις το Κόκκινο Σπίτι (Νο1 αξιοθέατο της πόλης).
Η ακτή είναι παρατημένη στα σκουπίδια (δεν περπατάμε ποτέ χωρίς σαγιονάρες – έχει πολλά σπασμένα μπουκάλια μπύρας). Αλλά τα δέντρα φτάνουν μέχρι την παραλία και δεν χρειάζεσαι ομπρέλα.
Και έχει βράχους που σου κάνουν τη ζωή (πολύ) δύσκολη αν θέλεις να μπεις μέσα. Αλλά έχει και 15 μέτρα προβλήτα και μπαίνεις μέσα κατευθείαν στον αμμώδη βυθό. Και δεν έχει ποτέ πολύ κόσμο. Και εν πάσει περιπτώσει είναι η παραλία μου και την αγαπαώ!

Update 2009: Ξεκίνησα να προσθέτω παραλίες με στόχο το ΤΟΡ 5 να γίνει ΤΟΡ 20. Δες εδώ

ΤΟΡ 5+5 ελεύθερου χρόνου στη Χαλκίδα

Χωρίς να θέλω να μειώσω την πόλη, η Χαλκίδα δεν έχει σοβαρά αξιοθέατα. Αν έχει και δεν τα ξέρω ένα χρόνο που είμαι εδώ, φταίει η πόλη και όχι εγώ. Ο καφές στο Mostar δίπλα από τον Εύριπο ίσως έχει ενδιαφέρον, αν κάτσεις 6 ώρες περιμένοντας να αλλάξουν τα νερά. Επίσης ο καφές στο τουριστικό περίπτερο στο κάστρο της Κανήθου δίνει μια όμορφη άποψη της πόλης. Αλλά από εκεί και πέρα…

1. Κόκκινο Σπίτι
Νεοκλασσικό (ελπίζω) στο τέλος της παραλίας, στην άκρη ακρωτηρίου με υπέροχη θέα. Σήμερα φιλοξενεί εκθέσεις. Ακριβώς από κάτω βρίσκεται το όμορφο καφέ-μπαρ-εστιατόριο Stavedo με καταπληκτική θέα (πηγαίνετε το δειλινό) και κωλοπιασάρικους τιμοκαταλόγους. (βλ. Καφέδες: 4) έκλεισε!

2. Το τρενάκι
Σε πάει μια βόλτα στις παραλίες εντός Χαλκίδας και νομίζω πως αξίζει τον κόπο. Βέβαια, δεν το έχω πάρει ποτέ – απλώς το βλέπω να περνάει.

3. θερινό σινεμά
Ανακαινισμένο και με ταινίες αρκετά πιο ψαγμένες από το τελευταίο Spiderman. Είναι must! μόνο μπλοκμπαστεριές πια.

4. θέατρο «Πράξεις Ευρίπου»
Εναλλακτική πρόταση για τα βράδια. Εκδηλώσεις από συναυλίες rock μέχρι παραστάσεις θεατρικών ομάδων (με εμένα ηθοποιό!) έκλεισε!

5. Επίσκεψη στο μικρό εκκλησάκι της Μέσα Παναγίτσας και κωλοβάρεμα στο αμφιθεατράκι επάνω στο βράχο, ακριβώς από δίπλα. Πάρε μαζί μπύρες ή παγωτό!

Οι καφέδες:

1. Θα χαζέψεις τα νερά του Ευρίπου στην παλιά γέφυρα. Όταν έχει ρεύμα πάνε σαν σε ποτάμι. Πρέπει να κάτσεις στο Mostar για καφέ. Καλύτερη ιδέα είναι να κάτσεις στο Mostar για ποτό κατά τις 12:00 το βράδι οπότε κατά τη μία θα δεις την γέφυρα να ανοίγει και να περνάνε καράβια και καραβάκια!

2. Θα περπατήσεις την παραλία και (αν είσαι περίεργος και δεν σου άρεσε το Mostar) θα πιεις κι ένα καφέ να περάσει η ώρα.

3. Αν είσαι κολυμβητικός τύπος θα πας Αλυκές (15΄ με το ντουντού) για μπάνιο. Πιες κι εκεί ένα καφέ στο Μπούκα Daluz.

4. Την ώρα που πέφτει ο ήλιος, στο Stavedo για καφέ ή ποτό. Νομίζεις πως βρίσκεσαι μέσα στη θάλασσα! έκλεισε είπαμε!  ΞΑΝΑΝΟΙΞΕ!

5. Οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, καφέ ή ποτό στο τουριστικό περίπτερο στο κάστρο της Κανήθου με θέα όλη τη Χαλκίδα.

Αυτό είναι! Τα νεύρα σου έχουν γίνει κρόσσια από τους καφέδες αλλά έχεις περάσει τέλεια!

ενημέρωση 23/8/2011 - ευχαριστήστε τον ανώνυμο

TOP 5 των πιστεύω μου ως πιτσιρικάς (3)

ΙΣΤΟΡΙΑ #3 - H τσίχλα

Όταν ήμουν μικρός η μαμά μου δεν με άφηνε να καταπίνω τις τσίχλες. Για την ακρίβεια το απαγόρευε δια ροπάλου. Μου είχε πει και την ιστορία για "ένα κοριτσάκι που κατάπιε την τσίχλα του και αυτή κόλλησε στο έντερο και πέθανε!".

Έτσι λοιπόν θεωρούσα το να καταπιείς τσίχλα είναι εφάμιλλο του να πέσεις από την ταράτσα της πολυκατοικίας: απλά και στις δύο περιπτώσεις, πεθαίνεις.

Στην Γ' δημοτικού κατά την διάρκεια ενός μαθήματος, καταπίνω κατά λάθος την τσίχλα μου. Συνειδητοποιώ ότι θα πεθάνω αλλά δεν ξέρω το χρόνο ζωής που μου απομένει. Μη θέλοντας να περάσω τα τελευταία λεπτά της ζωής μου στην τάξη, ζητάω από τον δάσκαλο άδεια να πάω έξω. Ήταν μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα. Τα λουλούδια είχαν ανθίσει και τα πουλάκια τιτίβιζαν χαρούμενα. Ή έτσι μου φαινόταν εμένα. Αχ! ήμουν πολύ μικρός για να πεθάνω!
Κατέβηκα στην αυλή και ήπια πολύ νερό. Έκατσα σε μια γωνιά, έβαλα τα κλάματα και περίμενα. Είναι ωραία η ζωή...

Xoρικότητα

Πήγα χθες στο "Σχολείον" και είδα δυο παραστάσεις θεατρικού αναλογίου (ή αλλιώς δραματοποιημένης αφήγησης). Οι παραστάσεις ανήκαν στις εκδηλώσεις του φεστιβάλ Αθηνών. Ήταν μια μοναδική εμπειρία. Το αναλόγιο είναι ένα νέο (για μένα τουλάχιστο) είδος θεάτρου όπου οι ηθοποιοί κρατούν στα χέρια τους τα κείμενα και διαβάζουν το έργο, αφήνοντας το θεατή να δημιουργήσει τις δικές του εικόνες.

Είναι μοναδική εμπειρία και σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα. Στα πολλά συν των παραστάσεων είναι πως πρόκειται για έργα γραμμένα την τελευταία πενταετία και από νέους συγγραφείς (οι δύο μάλιστα είναι τριαντάρηδες).

Σήμερα είναι η τελευταία παράσταση με δύο αναγνώσεις: μία στις 8.00 και μία στις 10.00. Το Σχολείον είναι στη διαστάυρωση Εθνικής και Πειραιώς και το εισητήριο (και για τις δύο) είναι 20 ευρώ. Ο χώρος είναι πανέμορφος και στο διάλειμα προλαβαίνεις να φας μία Pizza Hut απέναντι (τουλάχιστον εγώ αυτό έκανα!).

(Πολύ) περισσότερα στο http://www.greekfestival.gr/athens_fest/show_event?id=125&lang=gr. Για εισητήρια καλέστε 210 32 72 000. Το online (χτες τουλάχιστο) είχε πρόβλημα. Και η αναμονή στο τηλεφωνικό κέντρο είναι μεγάλη αλλά τελικά το σηκώνουνε το ρημάδι.

Μπαλάντα για τους ιστογράφους άδοξοι πού 'ναι

Το παρόν ποστ αποτελεί κηλίδωση στη ποιοτική αναβάθμιση του τόπου μας, που προσέφερε απλόχερα το ιστολόγιο που διαβάζετε το τελευταίο έτος. Παρ'όλα αυτά, θα κάνω μια μικρή εξαίρεση και θα πέσω στο επίπεδο συγγραφής λαϊκών - χιπ - χοπ τραγουδιών. Κι επειδή από μουσική δε σκαμπάζω γρι, γράφω στίχους. Κατά παραγγελία. Ιδού:

Ήταν αρχές Νοέμβρη
Τα μπλόγκια είχα έβρει
και κει που σέρφαρα ιστούς
ανακαλύπτω τους μικρούς

Το όνομά τους; «Siteseein’»
Οι απόψεις τους; να λες «αμήν!»
Αλλά είχανε κάτι κοινό,
κάτι που έδενε γλυκό

Έτσι εκόλλησα κι εγώ
λες κι ήταν τάρτα παγωτό
Στο σάιτ έμπαινα τη μέρα
μπας κι είχε ποστ για τη φλογέρα

Τους εύχομαι να συνεχίσουν
και την κορφή να κατακτήσουν
και άμα φτάσουν στα ψηλά
να θυμηθούνε να φοράν
γαλότσες και κανά μπουφάν.

Γιατί εκεί πάνω κάνει κρύο…

TOP 5 των πιστεύω μου ως πιτσιρικάς (2)

ΙΣΤΟΡΙΑ #2 - Σιγά τις πόρτες!

Αρχές δεκαετίας του '80, ζώντας στην Αθήνα παρατήρησα για πρώτη φορά στις πόρτες των ταξί, μια χιουμοριστική επιγραφή που έβγαζε πολύ -κατά την γνώμη μου- γέλιο. Η επιγραφή αυτή έγραφε: "Σιγά τις πόρτες!".

"Είναι πολύ ωραίο για κάποιον να αυτοσαρκάζεται, πόσο μάλλον ένας επαγγελματίας που κοροϊδεύει τις ίδιες τις πόρτες του αυτοκινήτου του", ήταν η πρώτη μου σκέψη μόλις το είδα.

Τα επόμενα χρόνια κύλησαν ήσυχα, και είχα φτάσει πια στο λύκειο όταν έμαθα πως η συγκεκριμένη επιγραφή δεν εντάσσεται στα labels "αυτοσαρκασμός, χιούμορ" αλλά "προσοχή!, διαταγή!, εντολή!".

TOP 5 των πιστεύω μου ως πιτσιρικάς

ΙΣΤΟΡΙΑ #1 - Τα μπετά

Σε κάποια φάση της ζωής μου (γύρω στην Γ' δημοτικού) πίστευα πως δεν υπάρχει κανένας λόγος η πλάκα του από πάνω ορόφου να παραμένει στη θέση της και να μην μας έρχεται στο κεφάλι. Είναι προφανώς θέμα χρόνου. Αυτή η φοβία μου με έπιανε και νύχτες πριν κοιμηθώ όπου προσευχόμουν στον καλό Θεό μέχρι να πέσει η πλάκα να με πλακώσει.


Η φήμη ότι με επηρρέασε η εμπειρία μου με τους σεισμούς, δεν επιβεβαιώνεται. Άλλωστε δεν είχα δει και κανένα σπίτι να πέφτει. Άλλη φήμη που λέει πως εξαιτίας αυτού του φόβου έγινα πολιτικός μηχανικός, επίσης δεν επιβεβαιώνεται σε καμμία περίπτωση. Ένατη επιλογή την είχα! Τρίτη φήμη πως προέρχομαι από γαλατικό χωριό (όπου φοβούνται μήπως πέσει ο ουρανός στο κεφάλι τους) επίσης δεν έχει επιβεβαιωθεί (ακόμα).

Πάντως είναι αρκετά καθησυχαστικό να έχεις μάθει πέντε πράματα από στατική...

My comic #01

...και στο http://stripgenerator.com/strip/29352/

Για την ανακάλυψη της ιστοσελίδας, θερμές ευχαριστίες στην κ. Μισιρλού Ουμπλιέ.

Aποτελέσματα δημοσκόπησης του in.gr

Πώς πιστεύετε ότι θα είναι το 2007 σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά;
Kαλύτερο 5504
29,94%

Μάλλον καλύτερο 3479
18,93%

Μάλλον χειρότερο 3459
18,82%

Xειρότερο 5171
28,13%

Δεν ξέρω / Δεν απαντώ 769
4,18%

Σύνολο: 18382

Aυτό που παρατηρεί κανείς, (εγώ δηλαδή) είναι η απίστευτη ισορροπία μεταξύ αισιόδοξων και απαισιόδοξων συμπολιτών μας. Βλέπει κανείς επίσης ξεκάθαρα το 4,18% των λογικών ανθρώπων που δεν ξέρουν το μέλλον (ή μήπως το ξέρουν αλλά δεν θέλουν να μας το πουν;)

Το άλλο που μπορεί να σκεφτεί κανείς (εγώ δηλαδή) είναι πως η πίστη ("Πως πιστεύεται...;") είναι το βασικότερο στοιχείο για να κρίνει κάποιος το μέλλον του, ακόμη και σήμερα.

Η Ελλάς δεν έχει ρατσιστές. Έχει μόνο ρατσισμό.

Ο λόγος που στην Ελλάδα δεν έχουμε ρατσιστές είναι πολύ απλός: Δεν ξέρουμε τι είναι ρατσισμός! Ξέρουμε όμως όλοι πως ο ρατσιστής είναι ένας πάρα πολύ κακός και κατακριτέος άνθρωπος. Άρα εμείς δεν είμαστε ρατσιστές.

Αν όμως κάτσεις και συζητήσεις με τους φίλους σου (ούτε καν με ξένους) τις απόψεις τους για τους Αλβανούς (που κλέβουν τα σπίτια μας και τις δουλειές μας και παίρνουν και περισσότερα από εμάς και μπλα μπλα μπλα) ή για τους Πακιστανούς, τους Πελοπονήσιους, τους Εβραίους, τους κατοίκους των Βορείων Προαστίων, τους μαύρους κλπ κλπ κλπ, καταλαβαίνεις την άγνοια.

Όταν έπαιξε η εθνική μας με την Αλβανία, κάποιοι συμπατριώτες μας έκαψαν την αλβανική σημαία. Το θεώρησα απαράδεκτο κι ένας φίλος μού ζήτησε να κάνω το εξής πείραμα: να πάω να ρωτήσω κάθε γνωστό μου τη γνώμη του πάνω στο γεγονός. Το έκανα επί μία ημέρα και μέχρι το τέλος της δεν είχα βρει ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ που καταδίκαζε το γεγονός (δείγμα περί τα 10 άτομα). Το βράδι όμως ρωτώ την άποψη του εργοδηγού του εργοταξίου που δούλευα. "Φυσικά και είναι απόλυτα λάθος αυτό που έκαναν" μου απαντά κι εγώ δεν μπορώ να το πιστέψω πως έχω βρει άνθρωπο που συμφωνεί μαζί μου. "Θα φάμε δυο αγωνιστικές σε ουδέτερο μ' αυτούς τους μαλάκες!", τελείωσε την σκέψη του. Και μαζί τελείωσε και μένα.

ΤΟΡ 5 πραγμάτων που λάτρεύω να ψωνίζω από το SuperMarket

...τώρα τελευταία (δηλ. καλοκαίρι)

1. Χαλβαδόπιτα Σύρου
Γίνεται με μέλι, μαστίχα, αλεύρι, αλάτι και ολόκληρα αμύγδαλα! Το τέλειο σνακ!

2. Παγωτό Δωδώνη

Το παρφέ ή το γιαούρτι! Ρίχνω από πάνω αμύγδαλο φιλέ και σιρόπι βύσσινο (αν έχει μείνει από γλυκό του κουταλιού, ακόμα καλύτερα!)

3. Κellogs Crunchy Nut

Κορν φλέικς πασπαλισμένα με μέλι και μαύρη ζάχαρη που λιώνει μέσα στο κρύο γάλα! Ποιος το σκέφτηκε;

4. Οld El Paso Nachos dinner kit

Πάρτε και 150 γρ. τυρί τσένταρ και ένα DVD, βάλτε τα 2' στο φούρνο μικροκυμάτων (χωρίς το DVD) και λιώστε στον καναπέ!

5. Leffe Rossa

H καλύτερη κόκκινη μπύρα που υπάρχει. Επειδή δεν τη βρίσκω εύκολα, παίρνω την καφέ.

Αυτά τα βρίσκω (πλην της κόκινης Leffe) στον ΑΒ της γειτονιάς μου.

Το παραμύθι της Παραγωγικότητας

Πριν από κανά δυο αιώνες έγινε κάτι που ονομάστηκε βιομηχανική επανάσταση. Κάποιοι άνθρωποι μεγάλωσαν τόσο πολύ την επιχείρησή τους που έφτιαξαν βιομηχανίες. Οι εργάτες παραπονιόταν για τον απάνθρωπο τρόπο ζωής και τους αναιμικούς μισθούς. Αλλά οι βιομήχανοι απαντούσαν: «Τα κέρδη μας είναι πολύ λίγα. Δεν γίνεται να σας αυξήσουμε τους μισθούς γιατί τότε θα μας πνίξουν τα έξοδα και η επιχείρηση θα κλείσει!»

Τα χρόνια πέρασαν και σιγά σιγά όλοι κατάλαβαν πως τα κέρδη ήταν πάντα πολλά για τους βιομήχανους και πως μια αύξηση μισθών δεν υπήρχε περίπτωση να οδηγήσει ποτέ σε χρεοκοπία. Τότε οι βιομήχανοι απάντησαν: «Η παραγωγικότητά μας είναι πολύ χαμηλή. Αν συνεχίσουμε έτσι ο ανταγωνισμός θα μας φάει και η επιχείρηση θα χρεοκοπήσει!». Παραγωγικότητα είναι το κλάσμα της παραγωγής μιας επιχείρησης προς το κόστος εργασίας. Για να την αυξήσεις, πρέπει να αυξήσεις την παραγωγή (περισσότερες ώρες εργασίας) ή να μειώσεις το κόστος εργασίας (μείωση εργατικού προσωπικού ή μισθών).

Τα χρόνια πέρασαν και πάλι και όλοι κατάλαβαν πως η παραγωγικότητα των βιομηχανιών συνεχώς μεγάλωνε παρά την κινδυνολογία. Τότε οι βιομήχανοι είχαν σταματήσει να τα λένε μόνοι τους αλλά τα έλεγαν μέσω ενός αντιπροσώπου τους που τον φώναζαν «πρωθυπουργό». Αυτός λοιπόν είπε: «Ο ρυθμός ανάπτυξης της παραγωγικότητάς μας είναι πολύ χαμηλός. Αν συνεχίσουμε έτσι οι άλλες χώρες θα μας κατασπαράξουν και θα ερημώσει η χώρα». Οι εργάτες –που ήταν και πατριώτες- τον άκουσαν.

Για ακόμη μια φορά τα χρόνια πέρασαν και φτάσαμε σε ένα χρόνο που τώρα τον λένε «μέλλον». Όλοι πια είχαν καταλάβει πως ο ρυθμός αύξησης της παραγωγικότητας συνεχώς αύξανε και ήταν ώρα για γερές αυξήσεις. Τότε ο πρωθυπουργός θέλησε να πει: «Ναι, εντάξει, η παραγωγικότητά μας κάθε χρόνο αυξάνει όλο και πιο πολύ. Αλλά ο ρυθμός αύξησης του ρυθμού αύξησης της παραγωγικότητας έχει μείνει στάσιμος τα τελευταία χρόνια κι αυτό δείχνει πως η οικονομία μας θα μείνει τελευταία μεταξύ των άλλων χωρών και αν συνεχίσουμε έτσι θα μας κατασπαράξουν!».

Ο υπουργός τύπου παρατήρησε πως ο «ρυθμός αύξησης του ρυθμού αύξησης της παραγωγικότητας» δεν είναι ένας όρος που ακούγεται όμορφα στα αυτιά των εργαζομένων και διόρθωσε την πρόταση ως εξής: «Ο δείκτης ΡΑΡΑΠ της χώρας μας είναι ένας από τους χειρότερους της ευρωζώνης. Αν δεν δουλέψουμε όλοι μαζί περισσότερο, δεν βλέπω να βγαίνουμε από την πολιτική λιτότητας που είμαστε αναγκασμένοι χρόνια τώρα να ακολουθούμε»…

Συνεχίζεται…(επ’ άπειρον!)