το 8ο μπάνιο...

Μετά από πιέσεις χιλιάδων θαυμαστών μου, θα σας αποκαλύψω πως πήγε το 8ο μπάνιο μου (αυτό που από κάποιους, υπερβολικά ίσως, ονομάστηκε «το 8ο θαύμα»).

Ήταν λοιπόν, μια Παρασκευή του ζεστού ετούτου Ιούλη. Τα χρυσάνθεμα, το γιασεμί και οι ροδακινιές γέμιζαν με την ευωδιά τους τον αέρα (οι ροδακινιές ίσως όχι, μάλλον μας είχε κόψει η πείνα). Ξεκινήσαμε για την βόρεια Εύβοια και κατασταλάξαμε στις Ροβιές, ένα παραλιακό χωριό πριν την Αιδηψό. Το νερό είχε αυτό το υπέροχο γαλάζιο που βλέπεις σε αφίσες των νησιών του Πάσχα μετά από δίωρη επεξεργασία στο photoshop… Ήταν μια μεγάλη σε μήκος και μικρή σε πλάτος παραλία με ψιλό βοτσαλάκι και ελάχιστους επισκέπτες. Βρήκαμε ένα μαγαζί που είχε στήσει τέσσερις ομπρέλες με ξαπλώστρες στην ακροθαλασσιά και αράξαμε. Το νερό ήταν ταυτόχρονα κρυστάλλινο και ζεστό, συνδυασμός απίστευτος για τα κακόμοιρα ηπειρώτικα δεδομένα μου (γιατί, για όσους δεν ξέρουν, τα κρυστάλλινα νερά των παραλιών της Ηπείρου συνήθως συνοδεύονται από παγάκια). Κύμα δεν υπήρχε και η θάλασσα νόμιζες πως είναι μια απέραντη επίπεδη επιφάνεια (βόρειος ευβοϊκός γαρ, δεν μας έπιανε το βοριαδάκι!) Όλα νόμιζες πως τα είχες σκηνοθετήσει μόνος σου. Το αποκορύφωμα: ένα βαρκάκι δεμένο στην ακτή λιαζόταν καμιά πενηνταριά μέτρα μέσα… Όνειρο θερινής ημέρας!

Μπήκαμε και βγήκαμε στο νερό τρεις – τέσσερις φορές (αυτό για όσους με ξέρουν σημαίνει κάτι!) Παίζαμε, τσαλαβουτούσαμε, κάναμε μακροβούτια, στεγνώναμε, διαβάζαμε τα βιβλία μας κάτω απ’ την ομπρέλα, παραγγέλναμε φρέντο και gordon’s space και ξανά απ΄την αρχή… Ό,τι και να γράψω γι’αυτή την παραλία, χρειάζεται τρεις τελείες στο τέλος! Ίσως ακριβώς γιατί δεν μπορώ να σας περιγράψω την αγαλλίαση που νιώθω τώρα που τα γράφω και την σκέφτομαι… (να’τες πάλι οι τρεις τελείες!)

Τέλος πάντων, όπως λέει και ένας γνωστός (άγνωστος):
Οοοο, αααα, έφυγε το όγδοο και πάμε για το εννιά!

7o μπάνιο

Χθες πήγα για μπάνιο στις Αλυκές Δροσιάς, στην βοιωτική ακτή της Χαλκίδας. Υπέροχη αμμουδιά, οργάνωση (ομπρέλες, ξαπλώστρες, fredocino στο κύμα) και λίγος κόσμος! Από Σάββατο πρωί που πλακώνουν οι αθηναίοι, κόλαση!
Ρε παιδιά, μήπως δεν φταίει η πόλη (Αθήνα) που είναι έτσι, αλλά οι κάτοικοι;
:)

ΥΓ. Το μόνο μικρό πρόβλημα είναι πως για να κολυμπήσεις στα άπατα πρέπει να είσαι βαδιστής (για πολυυυ μέσα μιλάμε!)

telos!

Έγραψα δυο κείμενα και αντί να εμφανιστούν, χάθηκαν! Επιτέλους τέλος καταραμένο σύστημα!

Όσο blogάρω, τόσο blockάρω...

Όσο διαβάζω καινούρια μπλογκς στο διαδίκτυο, τόσο μένω έκθαμβος με την ποιότητα των ανθρώπων που γράφουν τα (ελληνικά) μπλογκ. Αρχίζω και πραγματικά αμφιβάλλω για την χρησιμότητα του να έχει δικό του μπλογκ ένας άνθρωπος μη προικισμένος με συγγραφικό ταλέντο, όπως εγώ. Βυθίζομαι στα κείμενα των άλλων και αναπόφευκτα μου βγαίνει η σύγκριση. Γιατί γράφω; περιμένω προφανώς κάποιος να με διαβάσει, γιατί αλλιώς θα έγραφα προσωπικό ημερολόγιο. Κι αν δεν διαβαστώ ποτέ κι από κανέναν θα έχουν κάποιο νόημα όλες αυτές οι σκέψεις, οι καταγεγραμένες σε ψηφιακά μονοπάτια;
Ε, λοιπόν, όχι! Γράφω για μένα, για ένα διάλογο με τον εαυτό μου. Αλλά, πάλι, is anybody out there?

Μπάλα

Βλέποντας τον χτεσινό τελικό, ένιωσα την ικανοποίηση του ανθρώπου που υποστηρίζει την Εθνική Ιταλίας από το 1991 και μετά. Η ομάδα αυτή δεν έχει καταφέρει τίποτε χάρη στα τεράστια ταλέντα της (που δεν έχει) όπως η Βραζιλία, την περίσσεια τεχνική της (που δεν έχει) όπως η Γαλλία και η Αργεντινή, την απαράμιλλη δύναμη (που δεν έχει) όπως η Γερμανία, τον αήττητο προπονητή (που δεν έχει) όπως η Πορτογαλία. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο αυτό που έχει καταφέρει αυτή η ομάδα φτάνει τα όρια του ηρωικού, η ιστορία της είναι ένα έπος ανάλογο εκείνων του Ομήρου.
Όποιος έχει δει τον Ρομπέρτο Μπάτζιο να κλαίει στον τελικό του 1994, και την χαρά του μικρού παιδιού που του δίνεις ένα καινούριο παιχνίδι (το τρόπαιο) στα μάτια του Φάμπιο Καναβάρο χτες, θα συμφωνήσει αμέσως μαζί μου.

Φοβερό!

Χωρίς σχόλια... Διαβάστε πρώτα:
http://www.cpil.info/2006/06/05/to-all-those-born-b4-84/
και μετά...
http://www.pouloyiannis.gr/2006/06/1985.html

Eurovision

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια παρακολούθησα ολόκληρη τη βραδιά του τελικού. Πολλά όμορφα τραγουδάκια, αρκετά αδιάφορα, πολλές καλές παρουσιάσεις και ερμηνείες. Ξεχωριστά τραγούδια αυτά της Μολδαβίας, της Ρωσίας, της Μεγάλης Βρετανίας, Δανίας. Καλύτερη μπαλάντα της Ιρλανδίας. Καλύτερη παρουσίαση τραγουδιού η Λιθουανία και η Μ.Βρετανία. Φοβεροί παίδαροι: οι τραγουδίστριες της Ουκρανίας, Μολδαβίας, Σκοπίων, Κροατίας, Δανίας. Ωραία τραγούδια αλλά συνηθισμένα (το καθένα στο είδος του) της Φιλλανδίας, της Γερμανίας και της Βοσνίας.

Όπως θα παρατηρήσατε, βρήκα συνηθισμένο (και οπωσδήποτε δεν θα ψήφιζα ποτέ) ένα τραγούδι που βγήκε πρώτο με ρεκορ ψήφων! Η δημοκρατία της ευροβιζιονικής ψηφο
φορίας είναι ένα δείγμα γραφής του τι θα συνέβαινε αν καλούσαμε τους πολίτες να αποφασίζουν επι παντός επιστητού. Χωρίς να είμαι αντιδημοκράτης, προτιμώ την σωκρατική αίρεση πως σημασία δεν έχει η γνώμη των πολλών, αλλά αυτών που γνωρίζουν. Ακόμη χειρότερα, η τέχνη δεν βραβεύεται μέσα από ψηφοφορίες! Aν γινόταν παρόμοιοι διαγωνισμοί για συγγραφείς, δεν νομίζω πως θα ξέραμε σήμερα τον Έντγκαρ Άλαν Πόε!

Πέραν της θεωρητικής μου διαφωνίας, υπάρχουν και ουσιαστικά προβλήματα επί της διαδικασίας: αρκετοί φίλοι μου ψήφισαν έχοντας ακούσει τα μισά ή και λιγότερα τραγούδια από την όλη βραδιά. Ακόμη και από αυτούς που την παρακολούθησαν ολόκληρη, πόσοι κρατούσαν σημειώσεις για τα τραγούδια που άκουσαν, όπως θα έκανε κάθε σοβαρός κριτής; Αυτό νομίζω εξηγεί την αναπάντεχη (για εμένα) χαμηλή βαθμολογία της Μολδαβίας και τον καταποντισμό της Ελβετίας (τραγουδούσαν 2οι και 1οι αντίστοιχα).

Επίσης, αν ρίξει κανείς μια προσεκτική ματιά στις επιλογές κάθε χώρας, θα προσέξει πως αυτές έχουν κυρίως να κάνουν με την σύνθεση του πληθυσμού. Και εξηγούμαι: Όλοι ανεξαιρέτως οι λαοί ψηφίζουν τους γείτονές τους! Ακόμη κι αυτούς που δεν συμπαθούν! Γιατί, καλά να αλληλοψηφίζονται οι σκανδιναβοί που είναι φιλαράκια, αλλά το 10άρι των τούρκων στους αρμένιους, των λιθουανών στους ρώσους, των γερμανών στο (απαίσιο) τούρκικο τραγούδι και διάφορα παρόμοια, μπορούν να εξηγηθούν μόνο λόγω των ισχυρών μειονοτήτων μέσα σε αυτά τα κράτη που ψηφίζουν το τραγούδι της πατρίδας τους! Ομοίως εξηγώ τις ανταλλαγές βαθμών Μολδαβίας – Ρουμανίας, Ελλάδας – Κύπρου (δεν γνωρίζω κανένα μη κύπριο έλληνα να ψήφισε πέρυσι το τραγούδι της Κύπρου), το 8αρι της Γερμανίας στην Ελλάδα, το 12αρι της Βουλγαρίας στην Ελλάδα, της ανταλλαγές βαθμών των πρώην γιουγκοσλαβικών χωρών (οι οποίες είχαν πόλεμο μεταξύ τους!) και φυσικά τους βαθμούς που δώσαμε πέρυσι στην Αλβανία.
Όλα αυτά είναι φυσικά. Αν βρισκόμουν, έστω και για διακοπές, αυτό το διήμερο πχ στην Μαδρίτη, θα ψήφιζα χωρίς άλλη σκέψη την ελληνική συμμετοχή. Το αίσθημα οπαδισμού, δύσκολα αποκολλάται στις μέρες μας!

Τελικό συμπέρασμα: περάστε καλά βλέποντας ένα ωραίο θέαμα κι αφήστε τις βαρύγδουπες αναλύσεις (σαν εμένα καλή ώρα!)
ΥΓ Συγχωρέστε με κάποια μικρά λάθη στις βαθμολογήσεις (πχ η Γερμανία ίσως δεν μας έδωσε 8αρι αλλά 7άρι, δεν θυμάμαι). Δεν αλλάζουν όμως την ουσία της θέσης μου.

Φίλοι1

Μεγάλωσα με πολλούς φίλους. Ήταν πάντα πολλοί και καλοί. Κι ευχαριστώ το Θεό γι’ αυτό. Μα όσο μεγαλώνω, οι επαφές μας χάνονται. Οι υποχρεώσεις πληθαίνουν, ο ελεύθερος χρόνος μειώνεται, οι φίλοι μετακινούνται, παντρεύονται, μεγαλώνουν παιδιά, αλλάζουν πόλεις, συνήθειες, χάνονται. Προσπάθησα να κρατήσω μια επαφή με όλους. Ανέφικτο. Στο τέλος, παλιοί κολλητοί, θα μου στέλνουν SMS στη γιορτή μου. Κι εγώ θα κάνω το ίδιο.

Αντίσταση

-Για να βγάλεις δίπλωμα οδήγησης στην Αθήνα δεν χρειάζεται να ξέρεις να οδηγείς. Χρειάζεσαι απλώς λεφτά.

-Κάποιοι ακούνε τι λέμε στα κινητά μας τηλέφωνα. Η κυβέρνηση το μαθαίνει (ή το ήξερε!) και μας το λέει μετά από ένα χρόνο!

-Κάποιοι Πακιστανοί εργαζόμενοι στην Ελλάδα (το λίκνο αυτό της δημοκρατίας!) απάγονται και ανακρίνονται σε γιάφκες στην Αθήνα του 21ου αιώνα! Αύριο θα ανακρίνονται ξαδέλφια μας στα προάστια του Βερολίνου.

-Προσλήφθηκα στο δημόσιο. Οι φίλοι μου ήδη ξεκίνησαν να υπολογίζουν πόσα “extra” πρέπει να βγάζω το μήνα!

Όλα τα παραπάνω μας φαίνονται πλέον λογικά. Είναι μέρος της καθημερινότητάς μας. Ο άνθρωπος μέσα σε μια καπιταλιστική κοινωνία υποκινείται από το προσωπικό του συμφέρον και δίνει λόγο μόνο σε αυτό. Το κέρδος είναι ο απόλυτος, μοναδικός Θεός. ‘Ο,τι κι αν κάνεις, πες πως το κάνεις για το κέρδος. Οι υπόλοιποι, ακόμη κι αν δεν συμφωνήσουν μαζί σου, θα σε καταλάβουν! Αν πεις πως το κάνεις για τα πιστεύω σου, για τα ιδανικά σου θα σε θεωρήσουν στην καλύτερη περίπτωση γραφικό και στη χειρότερη επικίνδυνο!

Που πάμε;
ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ!

Η νέα διπλωματία

Τα παλιά τα χρόνια (όταν ήμουν παιδί, δεκαετίες ’70-’80) για να κάνεις ένα πόλεμο χρειαζόσουν μια πολύ καλή δικαιολογία. Ακόμη κι ο Bill Clinton όταν επιτέθηκε στη Σερβία είχε όλο τον (υπόλοιπο) κόσμο στο πλάι του. Η επίθεση όμως του George W. Bush στο Ιράκ έπεισε όλο τον κόσμο πως στη νέα διεθνή πολιτική σκηνή δεν χρειάζονται αποδείξεις για τίποτε. Αρκούν οι προφάσεις. Κι αν αυτό είναι τραγικό, είναι παράλληλα και τρομερά επικίνδυνο! Αν πριν κάποια χρόνια έπιανες μια κυβέρνηση να ψεύδεται για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα (όπως η στρατιωτική επέμβαση), η κυβέρνηση έπεφτε (αντιπαραβάλλετε Watergate με Μπους, Μπλερ). Τώρα πια όλοι είμαστε σίγουροι για τον πόλεμο που θα γίνει εναντίον του κακού (δημοκρατικά εκλεγμένου) πρόεδρου των καλών Ιρανών (που απλώς δεν τους αφήνουν να τον διώξουν). Και δεν κάνει κανείς τίποτα. Αλλά όπως είπε και η γνωστή ξανθιά: «Τελικά είναι Ιράν ή Ιράκ;»

den prolaveno!

Αχ! τι το 'θελα τουτο το blog! Κάθε μέρα το κοιτώ και μου 'ρχονται διάφορα για να γράψω αλλά... Αλλά ο κόσμος έξω περιμένει εμένα, να κάνω τα λιγοστά που πρέπει για να βάλω και γω το καθημερινό λιθαράκι στο οικοδόμημα της παγκόσμιας ευμάρειας!
τα λέμε...

πρώτες σκέψεις...

Έχω το δικό μου blog!!!! Έχω το δικό μου blog!!!! Έχω το δικό μου blog!!!! (συνοδεία μουσικής): Έχω το δικό μου blog!!!!Έχω το δικό μου blog!!!!Έχω το δικό μου blog!!!!
Σήμερα το πρωί ανακάλυψα τι είναι τα blogs και τώρα έχω το δικό μου! Θα γράψω τις σκέψεις μου (όπως ο Νίκος Δήμου), τη ζωή μου (όπως στο breathe η evean) ή απλώς θα γνωρίσω κόσμο. Με ενδιαφέρουν πράγματα που ενδιαφέρουν όλον τον κόσμο (νομίζω!). Όπως:
- Είναι καλός ο καπιταλισμός; (αν ναι, ποιος είναι ο κακός και ο άσχημος;)
- Θα περάσει ο ΠΑΣ το εμπόδιο του Πανθρακικού, επιστρέφοντας στα σαλόνια της Β' Εθνικής;
- Θα υπάρξει ένας άνθρωπος να μου μιλήσει για ιστορία της τέχνης; Είναι λογικό να πιστεύω πως 99% θα είναι γυναίκα;
- Πρέπει να έχει πυρηνικά το Ιράν;
- Είναι όμορφα το χειμώνα στη Μόσχα;
- Είναι καλύτερα να είσαι δημόσιος υπάλληλος; (καλύτερα, ας πούμε, από το να είσαι σκύλος; ή φραουλιά;)
- Να πάω να ζήσω στη Χαλκίδα; (αν ναι, για πόσο;)

Ίσως κάποια στιγμή αρχίσω να βάζω σε σειρά τις σκέψεις μου. Από αύριο...
τα λέμε
(ποια, τα κάλαντα;)