Περιαστικοί μύθοι – Urban legends

ή: Γιατί να μην πιστεύουμε ό,τι ακούμε!

Πόσα από τα παρακάτω έχει πάρει κάποια στιγμή το αυτί σας;
Κάποια ίσως τα ξέρετε κι απ’ το σχολείο!
Κι όμως! Πρόκειται για ευρέως διαδεδομένους ΜΥΘΟΥΣ!

1. Στο Βόρειο Ημισφαίριο το νερό κυλάει αριστερόστροφα στις αποχετεύσεις, ενώ στο Νότιο κυλάει δεξιόστροφα, λόγω της δύναμης Κοριόλις.


2. Το αλκοόλ, ιδιαίτερα το κόκκινο κρασί, είναι καλό για την υγεία.

3. Οι Εσκιμώοι έχουν 17 με 23 διαφορετικές λέξεις για το χιόνι

4. Το Σινικό τοίχος είναι το μοναδικο ανθρώπινο κατασκεύασμα που φαίνεται από το διάστημα

5. Η Ελληνική γλώσσα παρολίγον να γίνει επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ και μάλιστα αυτό δεν συνέβη για μία και μόνον ψήφο.

6. Χρησιμοποιούμε μόνο το 10% του εγκεφάλου μας

7. Η NASA έκανε τις σεληνιακές προσεδαφίσεις στα ψέμματα


Περισσότεροι περιαστικοί μύθοι, αλλά και ανάλυση των παραπάνω, στο http://www.skepdic.gr/suburbanmyths.htm

Πέντε λεπτά ακόμα

Την είδα χτες το βράδυ (την είδα ψες αργά).

Στο πρώτο μισό, γίνονται διάφορα κωμικά σκετσάκια που βασίζονται στον νεκρό ήρωα της ταινίας και προσπαθούν να ξεφύγουν από το επίπεδο "ελληνικό σήριαλ Δευτέρα βράδυ". Αλλού τα καταφέρνουν, αλλού όχι. Το τελευταίο μισάωρο όμως η ταινία έχει μια εξέλιξη παντελώς μη αναμενόμενη. Το γεγονός αυτό από μόνο του με κάνει να την ξεχωρίσω από τις άλλες ελληνικές κωμωδίες. Μπορεί σε όλα τα υπόλοιπα να παραμένει στον ελληνικό μέσο όρο αλλά η τελική σεναριακή τροπή σίγουρα τον ξεπερνά!

Είναι μικρούλα!

Της λέω: «Ξαναρχίζει το Θέατρο της Δευτέρας!»
Μου απαντά: «Τι είναι το Θέατρο της Δευτέρας;»
Γελώ! Δεν το είχα σκεφτεί!

Το γκρινιάζειν, εστί φιλοσοφείν;

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2006, ώρα 9:45

Παίρνω τηλέφωνο το Νοσοκομείο Χαλκίδας για να κλείσω ραντεβού για προσωπικό πρόβλημα. Έχω βρει απ’ τον κατάλογο το τηλέφωνο των τηλεφωνικών ραντεβού (ας το πούμε «ΤΡ»). Το αφήνω να χτυπήσει 10 φορές. Δεν απαντά. Παίρνω το τηλεφωνικό κέντρο του νοσοκομείου (ας το πούμε «ΤΚ»). Βγαίνει μια κοπέλα που λέει κοφτά «Ναι». Τις λέω καλημέρα. Μου λέει «Καλημέρα. Νοσοκομείο». Ρωτάω για ΤΡ, μου λέει «βεβαίως. Σας συνδέω». Χτυπάει 15 φορές. Δεν απαντά κανείς. Το κλείνω. Ξαναπαίρνω το ΤΚ. Λέω πως «με συνδέσατε πριν αλλά δεν απαντά». Μου λέει «όχι, εκεί είναι, για δυο λεπτά, θα…». Με συνδέει. Χτυπάει. Βγαίνει μια γυναίκα. Λέω «καλημέρα. Θα ήθελα να κλείσω ΤΡ.». Μου απαντάει «Γιατί πήρατε εδώ; Δεν είναι εδώ!». Τις ανταπαντώ πως το ΤΚ με συνέδεσε. Κολλάει. Μου λέει «τελοσπάντων, δεν μπορούμε τώρα, έχουμε πρόβλημα, πάρτε αργότερα». Ρωτάω σε ποιον αριθμό. Μου λέει στον ΤΡ. Ξανακαλώ στον ΤΡ. Βγαίνει η ίδια! Μου λέει «Δεν άργησες λεπτό, ε; πες μου» Θέλω να πω: @#$%^&*! Λέω τα στοιχεία μου. Έχω ραντεβού σε μια εβδομάδα.

Σκέφτομαι να πάρω τηλέφωνο να διαμαρτυρηθώ. Θα φτάσω ως τον πρόεδρο… Συμπεριφορά απαράδεκτη. Κι εγώ δημόσιος υπάλληλος είμαι. Μήπως όμως είχε μια δύσκολη μέρα; Μήπως είναι κρίμα να της δημιουργήσω πρόβλημα; Αλλά όχι! Μου συμπεριφέρθηκε έτσι για δύο λόγους: 1ον λόγω απόστασης τηλεφώνου (αν και δεν είμαι σίγουρος πως και η οπτική επαφή θα την πτοούσε) και 2ον λόγω της σχέσης εξουσίας που είχε επάνω μου (εγώ ζητώ κάτι – εκείνη, αν θέλει, μου το δίνει). Και σαφώς το 2ο είναι πολύ χειρότερο και μπορεί να επαναληφθεί σε οποιοδήποτε συμπολίτη μας. Ακόμη κι αν όλη η μέρα απ’ το πρωί της έχει πάει στραβά, αν εκείνη ήταν που έπρεπε να ζητήσει κάτι από μένα, φαντάζομαι πως θα ήταν ευγενέστατη. Άρα, η εξουσία είναι που την χαλάει! Άρα θα διαμαρτυρηθώ.

Δεν ξέρω. Ήδη νιώθω πολύ καλύτερα γράφοντας αυτό το ποστ…

Ιn memoriam Ευαγγελάτου

Όποιος είδε την εκπομπή του Ευαγγελάτου «Αποδείξεις» με την κακή ποιότητα της ασφάλτου σε κάποιο Δήμο της Αττικής, είναι πολύ τυχερός άνθρωπος. Ο Δήμαρχος δεν θεώρησε “casus beli” τις κρυφές κάμερες που μπήκαν στο δημαρχείο του, αλλά εφαρμόζοντας τη γνωστή ρήση «Δεν υπάρχει καλή και κακή δημοσιότητα, παρά μόνο δημοσιότητα», πήγε και στο στούντιο καλεσμένος. Καλεσμένος της εκπομπής ήταν και ο sui generis Στράτος Τζώρτζογλου, που με την a priori πολεμική του διάθεση viva voce εκφρασμένη, θεώρησε τα δημαρχειακά errata, ex officio ανήθικα και grosso modo οργανωμένα.

Βλέποντας τους υπαλλήλους του κ.Ευαγγελάτου (δεν μπορώ να τους αποκαλέσω δημοσιογράφους) να ξηλώνουν in situ την άσφαλτο έξω από κάποια εξοχική κατοικία, νιώσαμε τη libido των τηλεθεατών να ανεβαίνει. Περιμένοντας ένα mea culpa από το Δήμαρχο, μάθαμε πως η τακτική αυτή αποτελεί modus vivendi με τους εργολάβους. Ο Ευαγγελάτος παρουσίασε το Δήμαρχο mutatis mutandis, σαν ένα Ιούλιο Καίσαρα στο status quo της Αττικής, με αντίστοιχη mare nostrum την αγροτική οδοποιία! Δεν πτοήθηκε από το ότι πατούσε σε επιστημονική terra incognita, πρωτοστάτησε στο εκλογικό requiem του δημάρχου κι έκανε σύσσωμους τους καλεσμένους να αναφωνήσουν: o tempora o mores!

post scriptum: Πρέπει να πω occasione data, πως όλοι εμείς οι homo sapiens, που παρακολουθήσαμε την εκπομπή με την de profundis πίστη πως ο κ. Ευαγγελάτος αποτελεί το τηλεοπτικό alter ego μας, καταλάβαμε πως, η ώρα να καθαιρεθεί από primus inter pares τηλεοπτική persona ένας λάτρης του fama volat, είναι ante portas. Επαναθέτοντας το quo vadis στο τηλεοπτικό curriculum, παραδεχόμαστε πως μόνο de iure μπορεί να αλλάξει. Αλλά dum spiro spero.

Από όσα μου καταλογίσετε, δέχομαι την ad hoc χρησιμοποίηση της a posteriori κριτικής, αλλά πιστεύω πως ήρθε η ώρα να στείλουμε in gratis τις τηλεοπτικές εκπομπές τύπου «Αποδείξεις» ad calendas Graecas.

Memorandum: (με τη σειρά που εμφανίζονται)

in memoriam εις μνήμην
casus beli αιτία πολέμου
sui generis ιδιόρρυθμος
a priori εκ των προτέρων
viva voce δια ζώσης· προφορικά
errata σφάλματα· παροράματα
ex officio από θέσεως
grosso modo με αδρό τρόπο· χοντρικά· πρόχειρα
in situ επί τόπου, στην αρχική θέση· στη φυσική του θέση, στο φυσικό του χώρο
libido επιθυμία· ηδονή· γενετήσιο ένστικτο
mea culpa δικό μου φταίξιμο· δικό μου σφάλμα
modus vivendi τρόπος ζωής· συμβιβασμός
mutatis mutandis τηρουμένων των αναλογιών
status quo παγιωμένη κατάσταση· καθεστηκυία τάξη· καθεστώς
mare nostrum η θάλασσά μας· για τους Ρωμαίους η Μεσόγειος.
terra incognita άγνωστη γη
requiem νεκρώσιμη ακολουθία
o tempora o mores! ω καιροί! ω ήθη!
post scriptum (p.s.) υστερόγραφο
occasione data ευκαιρίας δοθείσης
homo sapiens σοφός άνθρωπος
de profundis εκ βαθέων
alter ego το άλλο εγώ, ο σωσίας
primus inter pares πρώτος μεταξύ ίσων
persona πρόσωπο· προσωπείο
fama volat η φήμη πετά
ante portas προ των πυλών
quo vadis που πηγαίνεις
curriculum πρόγραμμα (σπουδών)
de iure με νόμο
dum spiro spero όσο ζω ελπίζω
ad hoc γι' αυτόν το σκοπό
a posteriori εκ των υστέρων
gratis δωρεάν
ad calendas Graecas στις ελληνικές καλένδες, δηλαδή ποτέ
memorandum υπόμνημα

Πηγές:
Μαρκαντωνάτος, Γ.Α., Λεξικό Αρχαίων Βυζαντινών και Λογίων Φράσεων της Νέας Ελληνικής, Αθήνα, εκδόσεις Gutenberg,1998 (4η έκδοση).
Μείζον Ελληνικό Λεξικό (ηλεκτρονική έκδοση)

YΓ Οποιαδήποτε φιλολογική διόρθωση ή σχόλιο, είναι καλοδεχούμενα.

Θέατρο 3

Χτες πήγα πρώτο μάθημα υποκριτικής – αυτοσχεδιασμού. Μαγεία. Ο δάσκαλός μας (σόρι δάσκαλε – δεν θέλει να τον λέμε δάσκαλο) είναι από το Εθνικό. Ένιωσα ότι έπινα 4 ώρες καφέ σε κάποια πλατεία και δεν ήθελα να φύγω! Πρωτόγνωρα πράματα…

ΥΓ Πρόβα: «Θέλω να ευχαριστήσω τον σκηνοθέτη μου, τους συντελεστές της ταινίας, τη σύζυγό μου (και συμπρωταγωνίστρια). Αλλά πιο πολύ, θέλω να ευχαριστήσω όλους τους μπλόγκερ, που με τα συνεχή σχόλιά τους με έκαναν καλύτερο ηθοποιό και καλύτερο άνθρωπο. Από βάθους καρδιάς, αυτό το Όσκαρ, σας το αφιερώνω!»
(Τέσσερα έχω σπίτι, ο μπουφές έχει γεμίσει, που θα το βάλω;)

Aποκάλυψη: Το πρόσωπό μου

Για καλύτερο οδικό δίκτυο (ψηφίστε Civil!)

Στην Νομαρχία κατέφτασε εγκύκλιος του υπουργείου, πολλή σημαντική για όλους εμάς που θεωρούμε σημαντική την ενεργή ενασχόληση του πολίτη με θέματα που μας αφορούν όλους. Και εξηγούμαι: Μέχρι τώρα, έβλεπες μια λακουβάρα ­ΝΑ (με το συμπάθιο) στην εθνική οδό και σκεφτόσουν φωναχτά: «Ο Χριστός και η Παναγία! Θα σκοτωνόμασταν παιδιά! Που είναι το κράτος ρεεεεεεεεεεεε; Μόνο να μας τα παίρνουν στα διόδια ξέρουν! Αϊ σιχτίρ!!!». Στην εξωφρενική περίπτωση να μην είσαι ο τύπος «τα ξέρω όλα-για όλα φταίει το κράτος», έπαιρνες κι ένα τηλέφωνο την αστυνομία να κάνεις το καθήκον σου ως σωστός έλληνας πολίτης. Ο βαριεστημένος αστυνομικός που το σήκωνε α) σε ευχαριστούσε και β) στο έκλεινε γρήγορα-γρήγορα (ή μόνο το β) ).

Τώρα πια τα πράγματα αλλάζουν! Αντιγράφω από την εγκύκλιο:
«Κάθε ενδιαφερόμενος πολίτης μπορεί να ειδοποιεί γραπτώς με οποιοδήποτε μέσο (φαξ, γράμμα, e-mail!) την αρμόδια υπηρεσία συντήρησης. Η πληροφορία περί βλάβης καταχωρίζεται από την υπηρεσία σε τηρούμενο ειδικό βιβλίο του φορέα συντήρησης της οδού. Έτσι, σε περίπτωση αδράνειας είναι εύκολο να διαπιστωθούν τυχόν παραλείψεις.»

Εμπρός λοιπόν! Ό,τι στραβό δείτε στους ελληνικούς δρόμους μην το χρησιμοποιείτε μόνο σαν ανέκδοτο το βράδι με το ουίσκι! Πείτε το στην αρμόδια υπηρεσία! Θα μου πείτε: «Και που ξέρω εγώ ποια είναι η αρμόδια υπηρεσία;» Εδώ, φίλε αναγνώστη, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Μερικές φορές ούτε η ίδια η υπηρεσία που έχει την αρμοδιότητα συντήρησης ενός δρόμου δεν είναι σίγουρη γι’ αυτό! Μια γενική ανάλυση της ελληνικής πραγματικότητας στο παραπάνω θέμα, συνοψίζεται στα εξής:
· Για αυτοκινητοδρόμους απευθυνθείτε στο ΥΠΕΧΩΔΕ.
· Για εθνικές οδούς, στην αντίστοιχη Περιφέρεια.
· Για επαρχιακές οδούς (ενώνουν τα χωριά με το εθνικό δίκτυο εντός των νομών) απευθυνθείτε στις Νομαρχίες.
· Για όλα τα υπόλοιπα, ξεχέστε τον Δήμαρχο! (ευγενικά πάντα)

Ήταν μια ευγενική χορηγία της Civil-Better-Roads S.A. για καλύτερο οδικό δίκτυο.

ΥΓ Το ότι ο δρόμος έξω από το σπίτι σου δεν έχει ακόμα ασφαλτοστρωθεί, δεν θεωρείται πρόβλημα από καμία υπηρεσία.
ΥΓ2 Εξαιρούνται οι τελευταίες 40 ημέρες προ των εκλογών.

Εξελληνισμός

Όπως (ελπίζω) παρατηρήσατε, προχωρώ σε εξελληνισμό του ιστολογίου. Οποιαδήποτε κριτική, σχόλιο, πρόταση σε ορολογία και μετάφραση, καλοδεχούμενη.

Αν πάει καλά, θα το προωθήσω και σε άλλους όρους της καθημερινής ζωής όπως
Σούπερ Λίγκα = Υπερ Πρωτάθλημα
Champions League = Πρωτάθλημα Πρωταθλητών (μμμ, το "Τσαμπιολίγκ" ίσως είναι καλύτερο)
Monitor = Οθόνη
Site Seein' = Θέαση (Ιστο)τόπων

ΥΓ Εντάξει, μάλλον είναι παροδικό. Κάποια στιγμή θα μου περάσει.

AEK – Άντερλεχτ 1-1

Χτες πήγα στο Ολυμπιακό Στάδιο και παρακολούθησα τον αγώνα. Στο γυρισμό και ακούγοντας ΕΡΑ-Σπορ συνειδητοποίησα πόσες ερωτήματα είχε δημιουργήσει αυτός ο αγώνας. Νομίζω πως τα πράγματα είναι πολύ απλά…

1. Ο Φερέρ είναι ΛΑΤΡΗΣ του rotation
Εξού και η ενδεκάδα με Χετεμάι, Τόζερ (αυτός ίσως ήταν αναγκαστικός, δεν γνωρίζω αν μπορούσε να παίξει ο Ίβιτς), Καπετάνο. Οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει κοουτσάρει ομάδα στο Championship Manager (παλιότερα) ή στο Football Manager (πλέον) ξέρει πως δεν γίνεται τα –προχωρημένης ηλικίας- αστέρια σου να παίζουν Τρίτη-Σάββατο 90 λεπτά. Οπότε κάνεις το πιο λογικό: Βάζεις τον Λύμπε στο β’ ημίχρονο που οι αμυντικοί θα είναι πιο κουρασμένοι. Και ο Λύμπε βγάζει μάτια. Βάζεις Κυριακίδη και δεν ρισκάρεις με Ζήκο. Και ο Κυριακίδης κάνει ονειρικό τσαμπιολοκικό ντεμπούτο. Στο Σέζαρ που δεν έχεις άλλη επιλογή, τον αφήνεις μέσα κι ό,τι βγει. Ο Σέζαρ βάζει ένα γκολ, χάνει όλες τις μονομαχίες, παλεύει αλλά εκτίθεται. Το μισό στάδιο τον αποδοκιμάζει κατά την αλλαγή του! Ο Ουντέζε μετά το 70’ κάθεται. Μέχρι τότε βράχος! Είναι φανερό πως λίγοι μπορούν να βγάλουν δυο ντέρμπι σε 3 μέρες. (ουσιαστικά μόνο ο Γεωργέας)

2. Η ΑΕΚ έχασε μοναδική ευκαιρία να πάρει την πρώτη της νίκη στο Champions League
Πραγματικά. Με Λιλ και Μίλαν θα είναι πολύ πιο δύσκολα τα πράγματα. Αν αναλογιστούμε και το ότι οι ελληνικές ομάδες σε λίγο θα παίζουν (έναν ή δύο) προκριματικούς για να μπουν σε όμιλο, η νίκη φαίνεται μακρινό όνειρο.

3. Η ΑΕΚ θα πάει μπροστά
Αν οι Χετεμάι, Κυριακίδης, Τόζερ, Καπετάνος χτες απλώς έβγαλαν την ψυχή τους, του χρόνου τέτοια εποχή θα είναι αξιόπιστες λύσεις για rotation σε παιχνίδια με τον Ολυμπιακό και τη Μίλαν. Αν έχουν και το ταλέντο (όπως ο Λαγός) σε δύο χρόνια θα βγάζουν μάτια.

4. Η ΑΕΚ αυτή τη στιγμή έχει δύο παίκτες κλάσης
­Τον Λυμπερόπουλο και τον Σορεντίνο. Θέλουμε 11 για να κάνουμε πορεία (όχι απλώς να περάσουμε στην επόμενη φάση) στο Τσαμπιολίγκ. Ο Λαγός θα εξελιχτεί σε έναν απ’ αυτούς. Ο Ντελίμπασιτς θέλει χρόνο. Οι νέοι θα δείξουν (βλ. 3). Σέζαρ, Ουντέζε, Γεωργέας, Τσιρίλο είναι αξιοπρεπέστατοι αλλά μια κλάση κάτω. Ο Λάκης είναι μια κατηγορία μόνος του.

5. Ο Λάκης
Ο Λάκης χτες ήταν ο αρνητικός πρωταγωνιστής. Παίκτης έμπειρος, κρατούσε μπάλα, καλός στις επελάσεις, ήξερε να κινηθεί στο γήπεδο. Στο τέλος τον έβριζε όλο το γήπεδο. Ήταν ο μοναδικός παίκτης που με έβγαλε απ’τα ρούχα μου! Πως τα κατάφερε; Δύο φορές σε επελάσεις (μετά το 70’) ο Ντελίμπασιτς κάνει κλασική κίνηση έμπειρου φορ να βγει στον κενό χώρο, εκεί που μπορεί να του δοθεί η μπάλα και να βγει μόνος με τον τερματοφύλακα. Ο Λάκης δεν του δίνει δύο απλές ασίστ. Δεν είναι ότι δεν του βγήκαν. Δεν προσπάθησε καν! Δεν τον είδε; Δεν ξέρω. Όταν όμως δεν μπορείς να δεις (πόσο μάλλον να βγάλεις) αυτή την πάσα, δεν κάνεις. Για την ΑΕΚ. (ΥΓ Ντέμη, πάρε εμένα! Θα είχα βγάλει δυο ασίστ και θα με είχατε Θεό!)

6. Η ατμόσφαιρα
Έσκασα 40€ για να πάω. Δεν το μετάνιωσα καθόλου. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος και απόδοσης ομάδας, το Champions είναι μια μεγάλη γιορτή. Κατάλαβα γιατί ήρθαν και πολλοί οπαδοί άλλων ομάδων ακόμη και με ένα αντίπαλο που δεν τραβάει, όπως η Άντερλεχτ. Αν σας αρέσει το ποδόσφαιρο, θα περάσετε υπέροχα.
Σημ.: Βοηθάει και το καταπληκτικό Ολυμπιακό Στάδιο.



7. Το δίλημα των δύο ντέρμπι
Αναλύοντας αυτά που έλεγα για το rotation, την Παρασκευή ο Φερέρ πρέπει να είχε ένα μεγάλο δίλημα. Ποιους να βάλει με τον Ολυμπιακό και ποιους να κρατήσει για την Άντερλεχτ.
Μπορούσε να κρατήσει την «βασική» ενδεκάδα να ξεκουραστεί και να παίξει με τον Ολυμπιακό με την χτεσινή ενδεκάδα. Φανταστείτε τι θα είχε ακούσει χάνοντας το ντέρμπι και το τρίποντο στο Champions. Αποφάσισε να χτυπήσει και τα δύο παιχνίδια! (Ο Ολυμπιακός είναι νομίζω αρκετά καλύτερος από την Άντερλεχτ) Άλλωστε πρέπει να δώσει βάση στο πρωτάθλημα παρά να κυνηγάμε την 2η (εντελώς απίθανη) θέση στο Champions.

8. Ο Φερερ
Τον πάω με χίλια! Η ομάδα παίζει (όσο μπορεί) ωραίο ποδόσφαιρο, οι παίκτες παίζουν το 100% των δυνατοτήτων τους. Κάνουμε ευκαιρίες, δεν βάζουμε γκολ. Θα έρθουν και μαζί θα έρθουν και τα αποτελέσματα. Θέλει δύο χρόνια τουλάχιστο για να δείξει σοβαρά δείγματα δουλειάς (εγώ τουλάχιστο τόσα θα ήθελα). Βέβαια σε δύο χρόνια θα έδειχνε και ο Μπάκε, αλλά ας όψονται…
Η ομάδα τώρα χτίζεται. Έχουμε καλό μηχανικό. Δεν μασάμε!

Το ταξίδι ενός αποφθέγματος

'90s, Oδός Μελενίκου, Θεσσαλονίκη. Παίζω τάβλι με συμφοιτητή απ' το ΑΠουΘου. Ταυτοχρόνως συζητούμε για τα μεγάλα προβλήματα της ανθρωπότητας: τις γυναίκες. Και μου έρχεται η εξής ατάκα: "Ο τρόπος αντιμετώπισης μιας σχέσης είναι σαν το τάβλι: Πόρτες (μπαίνεις), πλακωτό (...) και ...φεύγα!"

Δεν μπορώ να πω πως ήταν και ό,τι πιο έξυπνο έχω πει στη ζωή μου (βλ. "Τα αποφθέγματα του Civil", εκδόσεις Cambridge Un., 2007). Aυτό που μπορώ να πω είναι πως έπαθα πλάκα ακούγοντάς το δια στόματος Μαρίας Σολωμού σε διαφημιστικό σποτάκι του νέου κύκλου της σειράς Singles! Και η απορία μου είναι: Το σκέφτηκε μόνος του ο συγγραφέας της σειράς; Το άκουσε από κάπου; Το απόφθεγμά μου ταξίδεψε από στόμα σε στόμα; Να νοιώσω περήφανος; Ή όχι;

ΥΓ Σας έχει τύχει τίποτα παρόμοιο;

Μίζες (και καρμπυρατέρ)

Στην Ελλάδα έχω ακούσει διάφορες περιπτώσεις συναλλαγής παράνομης ή και ανήθικης. Μιλάμε για τις μικρές καθημερινές συναλλαγές του έλληνα φορολογούμενου. Στις περιπτώσεις που θα αναφέρω δεν έχω υπάρξει μέρος της, πλην μίας που θα υποδειχτεί.

1. Χρηματισμός υπαλλήλου του τμήματος Συγκοινωνιών για να περάσεις τις εξετάσεις για το δίπλωμα οδήγησης (Αθήνα). Αν δεν πληρώσεις ΔΕΝ περνάς. Το είπε ο δάσκαλος οδήγησης στο μαθητή. Εσύ δεν χρειάζεται να έχεις κανένα κονέ.

2. Χρηματισμός υπαλλήλου πολεοδομίας Δήμου της Αττικής για να ΚΟΙΤΑΞΕΙ (όχι για να εγκρίνει) άδεια οικοδομής. Ο υπάλληλος λέει πως δεν έχει χρόνο για τώρα. Μπορείς να περιμένεις τρεις μήνες να έρθει η σειρά σου. Υπερωρία το δημόσιο δεν πληρώνει. Άρα, πληρώνεις εσύ… (περί τα 1000€ η ταρίφα)

3. Χρηματισμός γιατρού για παράκαμψη σειράς για εγχείρηση σε δημόσιο νοσοκομείο. Υπάρχουν βέβαια και τα φακελάκια τα μισά εκ των οποίων δίδονται με προσωπική πρωτοβουλία των ασθενών. Ποτέ δεν έχω ακούσει γιατρό να ζητάει. Βέβαια, θα μου πείτε, σε μερικές περιπτώσεις βλέπεις τη διαφορά στην αντιμετώπιση από το πρώτο κιόλας λεπτό!

4. Συναλλαγή με πολιτευτές. Θα σε ψηφίσω (έχω 40 ψήφους στο χωριό) και εσύ θα βάλεις το παιδί στο…(δημόσιο). Το ΑΣΕΠ βελτίωσε πολύ τα πράγματα. Οι τρύπες όμως παρέμειναν.

Υποπερίπτωση 1: Φωτογραφικές προκηρύξεις. (Ευφημισμός. Το μόνο πράγμα που έχει απομείνει για να σιγουρευτούμε όλοι ποιον θέλουμε, είναι να μπει η φωτογραφία του στα ζητούμενα της προκήρυξης) Στο Δήμο Κάτω Ραχούλας ζητήθηκε μηχανικός με άριστη γνώση γερμανικών και μεταπτυχιακό. Όσοι γνωρίζουν τις απαιτήσεις των τεχνικών υπηρεσιών από τους μηχανικούς τους μπορούν να πέσουν κάτω από τα γέλια (ή ας κρατηθούν από κάπου)

Υποπερίπτωση 2: Μηχανικός κάνει αίτηση σε δήμο της παραμεθορίου (μην ξεχνάτε πως στους δήμους ο διαγωνισμός ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ αλλά δεν ΔΙΕΞΑΓΕΤΑΙ από το ΑΣΕΠ. Δηλαδή ο Δήμος αποφασίζει ποιον θέλει και το ΑΣΕΠ απλώς τσεκάρει πως τα χαρτιά του είναι εντάξει) Ο εν λόγω μηχανικός βάζει βύσμα βουλευτή του νομού. Παράλληλα κάνουν τα χαρτιά τους: μηχανικός με βύσμα υπουργό και ανιψιός του Δήμαρχου, και έτερος ρωσοπόντιος μηχανικός.
Η κατάταξη που έπρεπε να ανακοινωθεί βάσει μορίων:

1. Ρωσοπόντιος 2.του Βουλευτή 3. ο ανιψιός.
Η κατάταξη που ανακοινώθηκε:

1. ο ανιψιός 2.του Βουλευτή 3. Ρωσοπόντιος.

Υποπερίπτωση 3: Σε εταιρείες του δημοσίου, ιδιωτικού όμως δικαίου, δεν υπάρχει ΑΣΕΠ. Βλέπε κλιμάκια επίβλεψης της Εγνατίας Οδού, κλπ Εκεί φτάνει ένα τηλέφωνο…

5. Συναλλαγή σε συνοικιακό κατάστημα: «Κόψε κάτι και δε θέλω απόδειξη»

6. Χρηματισμός εφοριακού: Σου εξηγεί πόσο μεγάλο είναι το πρόστιμο που είναι αναγκασμένος να σου ρίξει. Τον ρωτάς τι μπορείς να κάνεις για να το αποφύγεις. Σου λέει…

ΥΓ Γράψτε τις δικές σας εμπειρίες ή εμπειρίες φίλων σας

ΥΓ2 Θα επανέλθω...

Προσπέραση

Ταξίδευα με τη γυναίκα μου σε δρόμο (εθνική οδό) όλο στροφές και κακό. Σε κάποια φάση εκνευρίστηκε με τις προσπεράσεις μου. Το επιχείρημά της ήταν: Οι άλλοι είναι βλάκες και πάνε πιο αργά;

Αυτό με έκανε (για πρώτη φορά ομολογουμένως) να σκεφτώ: ποιοι είναι οι λόγοι που προσπερνάω; Γιατί πάω πιο γρήγορα από κάποιους άλλους;

Οι απαντήσεις που πήρα (από τον εαυτό μου) ήταν οι εξής:
Προσπερνώ γιατί οδηγώ πιο γρήγορα από τον μπροστινό μου. Αν ο μπροστινός μου οδηγούσε (γενικά) πιο γρήγορα από μένα, πολύ απλά η απόσταση μεταξύ μας θα μεγάλωνε και δεν θα είχε γίνει ποτέ «μπροστινός μου»!
Καλά ως εδώ, αλλά γιατί οδηγώ πιο γρήγορα από κάποιους άλλους;

1ος παράγοντας: Οι επιβάτες.
Οδηγώ γρηγορότερα όταν οδηγώ χωρίς συνεπιβάτες. Λογικό, αφού όταν έχεις συνεπιβάτες πρέπει να σκέφτεσαι και την άνεσή τους (πολύ σημαντικό το να κουβαλάς παιδιά μαζί σου). Ακόμη, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τους κάνεις να νιώθουν ανασφαλείς (ακόμη κι αν εσύ θεωρείς πως οδηγείς με απόλυτη ασφάλεια. Σκέψου πως θα ένιωθες εσύ στη θέση τους)

2ος παράγοντας: Το όχημα.
Οδηγώ γρηγορότερα με το σημερινό μου αυτοκίνητο, απ’ ότι με αυτό που είχα πριν ένα χρόνο. Έχει φαρδύτερα λάστιχα, μεγαλύτερη ιπποδύναμη και γενικά μπορεί να πάει γρηγορότερα στο ΙΔΙΟ επίπεδο ασφάλειας.

3ος παράγοντας: Η ηλικία.
Στην ηλικία των 32 έχω πολύ καλύτερα αντανακλαστικά απ’ ότι έχει ένας οδηγός στην ηλικία των 60+. (αυτά όταν δεν έχω πιει και δεν νυστάζω)

4ος παράγοντας: Η εμπειρία.
Ειδικότερα η εμπειρία να οδηγείς σε ελληνική εθνική οδό διπλής κατευθύνσεως χωρίς διαχωριστική μπάρα. Όταν πρωτοβγήκα στην εθνική οδηγούσα ήδη δύο χρόνια εντός πόλης. ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ! Φυσικά, η αύξηση της εμπειρίας/χιλιόμετρο είναι μια φθίνουσα συνάρτηση. Δηλαδή: Είναι διαφορά να έχεις κάνει 10 μεγάλα ταξίδια αντί για 5 αλλά είναι ΠΟΛΥ μεγαλύτερη διαφορά να έχεις κάνει 5 αντί για ένα!

Όλοι αυτοί είναι λόγοι που μπορώ να πάω γρηγορότερα από τον μπροστινό χωρίς να νιώθω τύψεις ότι τρέχω σαν μ*λ*κ*ς!

ΥΓ Στο εν λόγω ταξίδι εξήγησα με σαφήνεια όλους τους παραπάνω λόγους στην γυναίκα μου. Με έπιασε στην υποπερίπτωση 1β: «σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τους κάνεις να νιώθουν ανασφαλείς»! Τι τα λέω; Έπιασα δεξιά και πήγα μαζί με τις άλλες κότες…

Το παραμύθι

Το παραμύθι πως κάθε έλληνας πολίτης μπορεί να γίνει βουλευτής ή και πρωθυπουργός είναι ένα από αυτά που καταπίνει αμάσητα από μικρός κάθε έλληνας. Καθίστε και σκεφτείτε πόσοι έλληνες βουλευτές έχουν έως δευτέρου βαθμού συγγένεια με παλιότερο υπουργό, βουλευτή και θα καταλάβετε. Μερικά ονόματα που μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό: Κώστας Καραμανλής, Ντόρα Μπακογιάννη, Κυριάκος Μητσοτάκης, Σταύρος Καλογιάννης, Γιώργος Παπανδρέου, Φώφη Γεννηματά, Σίμος Κεδίκογλου, Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, Κρινιώ Κανελλοπούλου, Νάσος Αλευράς, Απόστολος Κατσιφάρας (αν ξέρετε κι άλλους πείτε τους και σε μένα). Αλλά ας μην το κουράσουμε. Είναι λογικό το παιδί μεγαλώνοντας να ακολουθήσει τη δουλειά του μπαμπά του. Το έκανε η αδερφή μου, το έκανε ο κουμπάρος μου, το έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου. Οι δύο πρώτοι, καλά. Ο τρίτος;!!!
Μου αρέσει, όσο ακριβώς μου αρέσει η κληρονομική μοναρχία...

ΥΓ Γιατί δεν απαγορεύουμε το βουλευτιλίκι σε συγγενείς έως 2ου βαθμού; Οι αρχαίοι έλληνες όταν κάποιος αποκτούσε υπερβολική επιρροή, τον εξόριζαν. Εμείς τι κάνουμε με την υπερβολική επιρροή των φατριών;

Συμμετοχική δημοκρατία

H συμμετοχική δημοκρατία είναι κάτι πολύ όμορφο, όσο και ασαφές. Ξεκίνησε με την ιδέα ενός δήμου της Βραζιλίας που χρησιμοποιεί την γνώμη των πολιτών (δημοψηφίσματα) για να πάρει θέση κυρίως σε ζητήματα δημοτικού προϋπολογισμού. Ακολούθησαν δύο δήμοι στην Ισπανία ενώ στην Βενεζουέλα υπάρχει το κρατικό τηλεοπτικό κανάλι το οποίο (αντί να βάλει το Survivor: Panama) διοργανώνει θεματικές εβδομάδες όπου ο κάθε πικραμένος γίνεται παραγωγός εκπομπής και λέει την άποψή του (και την σκηνοθετεί κιόλας!).

Όλα αυτά δείχνουν μια προσπάθεια να ξεφύγουμε από την παρωχημένη λύση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας η οποία δημιουργήθηκε λόγω της δυσκολίας (πριν δύο αιώνες) της προσπέλασης όλων των πολιτών στην παιδεία, την γνώση των προβλημάτων, την ανάγκη της πλήρους ενασχόλησης με τα κοινά. Λόγοι που σήμερα έχουν εκλείψει: η παιδεία του ελληνικού λαού βρίσκεται σε ικανοποιητικό επίπεδο, η πληροφορία είναι το πιο κοινό αγαθό, και φυσικά δεν χρειάζεται να ζεις στην πρωτεύουσα για είσαι γνώστης των εξελίξεων. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε τις δυνατότητες του διαδικτύου για ανταλλαγή απόψεων και οργανωμένα δημοψηφίσματα έχουμε κάθε λόγο να εξελίξουμε την δημοκρατία μας.

Ούτως ή άλλως, δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση πως οι τριακόσιοι της Βουλής έχουν πλήρη γνώση επί παντός του επιστητού ή τουλάχιστο όχι καλύτερη από τη δική μου στα θέματα με τα οποία ασχολούμαι επαγγελματικά. Ομοίως, ένας αθλητής έχει πιο τεκμηριωμένη άποψη για τα προβλήματά του από ότι ο Χ βουλευτής κ.λ.π.

Προτείνω λοιπόν το εξής: Σε επίπεδο δήμου πρώτα (πιλοτικά), μετά σε επίπεδο νομαρχιακής αυτοδιοίκησης και (τελικός στόχος) σε επίπεδο κράτους να εγγραφεί κάθε έλληνας πολίτης σε ένα τομέα της επιλογής του. Τι σε ενδιαφέρει κύριε; που είσαι ενημερωμένος; σε ποιο τομέα έχεις άποψη; Στην παιδεία; στην οικονομία; στην υγεία; Γράφεσαι στο αντίστοιχο τμήμα και οφείλεις να ενημερώνεσαι για τα τεκταινόμενα. Όταν με το καλό η κυβέρνηση κατεβάσει ένα νομοσχέδιο σχετικό με τον τομέα σου, το παίρνεις (με e-mail!), το διαβάζεις, και αρχίζει ο διάλογος. Μετά από δύο μήνες, εσύ και άλλοι, ας πούμε, 100.000 εγγεγραμμένοι ψηφίζετε (ηλεκτρονικά, μέσω διαδικτύου) και αποφασίζετε.

Ο υπουργός λοιπόν, σκέφτεται δύο φορές πριν καταλήξει σε πρόταση γιατί, τώρα πια, δεν υπάρχουν οι 151+ εξασφαλισμένοι ψήφοι του κόμματός του που υπήρχαν παραδοσιακά στη βουλή.

Παρένθεση: Οι βουλευτές είναι υποχείρια των κομμάτων. Αυτό είναι γνωστό. Γιατί να είναι και ανεκτό; Ο Γιάννος Παπαντωνίου υπήρξε συνεπής με τη θέση του στο θέμα της Εμπορικής και διαγράφηκε. Δεν υπάρχει χώρος διαφωνίας σε ένα (κατά τα άλλα δημοκρατικό) κόμμα. Βέβαια, σε αυτό το θέμα υπάρχει και η λύση των αμερικανών. Δηλαδή, προσαρμόζοντάς το στα ελληνικά δεδομένα, ξεχωριστές εκλογές για εκλογή κυβέρνησης και για εκλογή βουλευτών. Κλείνει η παρένθεση.

Υπάρχουν πολλά προβλήματα που θα ανακύψουν (πχ ποια θα είναι η μορφή του διαλόγου; Ποιος θα τον ρυθμίζει; Δεν θα αυξηθεί η επιρροή των ΜΜΕ μ’ αυτό τον τρόπο;) Αλλά είναι σίγουρα προτιμότερο να αποφασίζεις μόνος σου για τα λάθη τα οποία θα πληρώσεις.
Το πράγμα σίγουρα σηκώνει πολύ συζήτηση…

Ο γαύρος είναι (και φέτος) μόνο για τον φούρνο

Δεν υπάρχει (κατ'εμέ) μεγαλύτερη απόλαυση από 30 μαντράχαλους που τσακώνονται για ποδόσφαιρο. Αυτό συνέβη στο http://themotorcycleboy.blogspot.com/2006/09/blog-post_13.html

Ο λόγος όλων των ποδοσφαιρικών τσακωμών είναι τα παρακάτω 10 αναπάντητα ερωτήματα:

1. Είναι σοβαρό πράγμα το ποδόσφαιρο ή είναι μόνο για πλάκα δύο ώρες τη βδομάδα;

2. Αν έχουν σημασία μόνο τα λεφτά, τότε γιατί μας βάζουν να παίξουμε στο Τσαμπιολίγκ και δεν μας αφήνουν στην ησυχία μας; Γιατί η Σπόρτιγκ Λισσαβώνας κέρδισε (προχτές) την Ίντερ; (μοναδικό παράδειγμα αυτή την εβδομάδα)

3. Να προσφέρουμε θέαμα αλά Σόλιντ ή να κερδίζουμε μισό-μηδέν αλά Μπάγεβιτς;

4. Να υποστηρίζουμε τις ελληνικές ομάδες στην Ευρώπη ή να χαιρόμαστε με την τεσσάρα του Θρήνου; Και γιατί αυτό είναι κακό; (βλ. και ερώτημα 1)

5. Είμαι με την ΑΕΚάρα αλλά την έπαιξα ότι θα χάσει με πάνω από 1 γκολ διαφορά με συντελεστή 1,51. Το θεώρησα (για μένα που ξέρω την ομάδα) κατάθεση σε τράπεζα με επιτόκιο 51% την ημέρα. Είναι αμαρτία ή απλά κακό;

6. Οι ομάδες είναι τελικά εταιρείες ή ιδέες; Ο πρόεδρος πρέπει να είναι φίλαθλος ή οπαδός;

7α. 1ο Προαιώνιο Ερώτημα: Έχουν μεγαλύτερη αξία τα πρωταθλήματα στην Ελλάδα ή η ευρωπαϊκή καταξίωση;
7β. 2ο Προαιώνιο Ερώτημα: Μετράνε τα πρωταθλήματα πριν την δημιουργία Α’ Εθνικής;

8. Ο πρωταθλητισμός είναι το όπιο των λαών για να ξεχνάνε τα προβλήματα και να τους πίνει το αίμα το κεφάλαιο;

9. To be (in the Champions League) or not to be?

10. Θυμάσαι τη φάση με τον Τσαλουχίδη, που ανατρέπει τον Κοπιτσή στο 87' και το μαϊμού πέναλτι που σας έδωσε στο καπάκι; (Αλλά βέβαια, που να το θυμάσαι!)

Η ομορφιά των παραπάνω ερωτημάτων είναι η ίδια με αυτή της ερώτησης "Υπάρχει ζωή μετά;": απαντώνται μεταθάνατον.

Φυσικά, έχω άποψη (όπως όλοι) για όλα τα παραπάνω και, συνήθως, είναι κάπου στη μέση...

ΤΟΡ 5 ταινιών που με έκαναν να δακρύσω

1. In the name of the father
Στην τελευταία σκηνή, το σινεμά (το Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη) είχε σηκωθεί όρθιο και χειροκροτούσε!

2. Mar adentro
Στη σκηνή που ο Χαβιέ Μπαρδέμ παίρνει τηλέφωνο τη φίλη του να της πει ότι εντάξει, τα κανόνισε, θα πεθάνει...

3. Dead poets society
Τελευταία σειρά στο ΣινέΜπίτα στα Γιάννενα, χωρίς να με δει κανένας (ήλπιζα)

4. Lorenzo’s oil
Στην Ηγουμενίτσα, στην τηλεόραση, μόνος.

5. δεν κλαίω και τόσο εύκολα, ΕΝΤΑΞΕΙ;

MYΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Σκεφτόμουν χτες ότι οι λέξεις είναι ιδιοκτησία του συγγραφέα: τις παίρνει μία-μία, δυο-δυο και τις τοποθετεί όπου θέλει και όπως θέλει. Εσύ τώρα, που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, περιμένεις να δεις με ποια σειρά θα τοποθετήσω εγώ τις δικές μου λέξεις. Έχεις ένα στοιχείο όμως: την επικεφαλίδα μου!
Ναι, έχεις διαβάσει τη λέξη «μυθιστόρημα» και περιμένεις να ξετυλιχτεί ένας μύθος, μια ιστορία, οι λέξεις να αποκτήσουν μια σειρά κι ένα νόημα. Είναι ζαβολιά, αν το καλοσκεφτείς, ότι ήδη ξέρεις ένα μέρος αυτών που θέλω να πω, πριν καν το πω. Περιμένεις το μυθιστόρημα.


Όμως όχι! Οι λέξεις είναι δικές μου, στριφογυρίζουν στο δικό μου κεφάλι και δεν στις δίνω! Θα τις κρατήσω για μένα, να ομορφύνουν τον κόσμο του μυαλού μου. Να τις βάζω στη σειρά και να τις ανατοποθετώ και να τις αναδιατάσσω όπως γουστάρω και όποτε γουστάρω. Δεν τις πουλάω και δεν τις δίνω σε κανένα σας!

Κάνω τέχνη εγώ.

Θέατρο 2

Στο θεατρικό εργαστήρι που λέγαμε χτες (που είμαι πολύ χαρούμενος που πάω, ντε!) σκεφτόταν να έρθει και η γυναίκα μου. Της είχε αρέσει στην αρχή η ιδέα αλλά την πρώτη φορά που πήγα δεν αισθανόταν καλά και την δεύτερη έλλειπε εκτός πόλης. Τώρα που της έχει φύγει ο πρώτος ενθουσιασμός, σκεφτόμουν να την πιέσω λίγo για να έρθει. Σκεφτόμουν πόσο ωραίο θα ήταν να κάναμε κάτι τέτοιο μαζί. Ή μήπως όχι; Μήπως πρέπει να αφήνουμε τον άλλο ελεύθερο να παίρνει τις αποφάσεις του, χωρίς να τον επηρεάζουμε καν; Μήπως η χαρά η δική μας δεν είναι κατ’ ανάγκη η χαρά και του άλλου; Κι αν έρθει και δεν της αρέσει; Δεν θα νιώσω μια απογοήτευση που δεν μπόρεσε να αισθανθεί, αυτό που για μένα είναι δεδομένο, την χαρά του θεάτρου;
Είναι ωραίο πράγμα το ζευγάρι να βρίσκει να κάνει κάποια πράγματα μαζί.

ΥΓ Πέρυσι την έπεισα να πάμε να μάθουμε ιταλικά. Τα ιταλικά ήταν πάντα, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, ο μεγάλος μου έρωτας. Εκείνη ήθελε ισπανικά. Δεν είχα κανένα επιχείρημα να αντιτάξω. Πήγαμε ιταλικά. Βαρέθηκε και τα παράτησε. Στενοχωρήθηκα. Δεν της το είπα (δεν θα άλλαζε και κάτι) αλλά στενοχωρήθηκα.

ΥΓ2 Δεν πάω καλά.

Θέατρο

Όταν ήμουν 10 χρονών και πηγαίναμε τα καλοκαίρια στο χωριό, παίζαμε με τα άλλα παιδάκια διάφορα παιχνίδια: αμπάριζα, κεραμιδάκια, μήλα και ό,τι άλλο μας κατέβαινε στο κεφάλι. Αυτό που εμένα μου είχε κατεβεί στο κεφάλι, ήταν το θέατρο. Επηρεασμένος από τις ταινίες του Στάθη Ψάλτη που όλο το καλοκαίρι έβλεπα στο θερινό στην Πρέβεζα, ξεπατίκωνα μέσες άκρες την ιστορία, και την έλεγα στα άλλα παιδιά στο χωριό. Στο υπόγειο του παππού είχε όλα τα εφόδια για ένα σωστό σκηνικό: παλιά κρεβάτια, μπαούλα, ρούχα, έπιπλα και το κυριότερο: καρέκλες για το κοινό. Το κοινό ήταν άλλα πιτσιρίκια από την γειτονιά (τώρα που το σκέφτομαι: πόσα πολλά πιτσιρίκια είχε η γειτονιά!). Μέσα σε λίγο καιρό εξαπλώθηκε η επιδημία και ο πάνω μαχαλάς έφτιαξε το δικό του θέατρο...


(Λήξη φλασμπακ, το πλάνο απομακρύνεται, βρισκόμαστε σε ένα σύγχρονο δρόμο της Χαλκίδας, ο ήρωας κοιτά την επιγραφή απέναντι, σε ένα σύγχρονο κτίριο: «Θεατρικό Εργαστήρι»)

ΥΓ Όπως, ίσως, καταλάβατε, θα γραφτω (25 χρόνια μετά) σε θεατρικό εργαστήρι. Ήδη πήγα δύο φορές και είμαι πολύ χαρούμενος!