Θεωρούσα πως η σκληρή εργοδότες στην Ελλάδα είναι απλώς αυτοί που οι εργαζόμενοι τους αφήνουν να είναι σκληροί. Κανένας εργοδότης σε οποιαδήποτε επαρχιακή πόλη δεν διαθέτει το μονοπώλιο που θα του επέτρεπε να κάνει ό,τι γουστάρει. Ούτε υπάρχουν οι άπειροι ειδικευμένοι εργάτες που περιμένουν στην ουρά να πάρουν τη θέση σου.
Ίσως είμαι στον κόσμο μου, αλλά έχω και την εμπειρία του εργοταξίου όπου όλοι (τα "στελέχη" - τρομάρα μας!) πηγαίναμε 7:30 και φεύγαμε κατά τις 7 το απόγευμα ΕΙΧΑΜΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ! Το ωράριο έληγε στις 16:30 αλλά όλοι σε κοίταγαν λοξά αν τολμούσες να φύγεις πριν τις 18:30. Υπήρχε όμως ένας μικρός γαλάτης (φίλος μου) που αντιστεκόταν. Μόλις πήγαινε 16:30 την έκανε. Μου έλεγε πως θεωρούσε χαμένο χρόνο από τη ζωή του κάθε πεντάλεπτο που έτρωγε παραπάνω εκεί μέσα. Ο εργοταξιάρχης τον κοιτούσε περίεργα, ίσως να τον θεωρούσε και μίασμα. Ήταν όμως πολύ καλός στη δουλειά του με αποτέλεσμα να ανέχεται αυτή την μικρή ιδιοτροπία του.
Αλλά έτσι κι αλλιώς το πρόβλημα δεν είναι η μικρή ιδιοτροπία. Το πρόβλημα ήταν πως αυτή η μικρή επανάσταση βάζει την ιδέα στο μυαλό των υπόλοιπων εργαζομένων που δεν μπορούν να φανταστούν την δύναμή τους. Γιατί το εργοτάξιο, γενικώς οι εργοδότες (όπως και ο στρατός) βασίζονται ξεκάθαρα σε δύο πράγματα: στην ΑΓΝΟΙΑ και στο ΦΟΒΟ.
Όποιος καταφέρει και τα νικήσει, περνάει σε άλλο επίπεδο...
