Εντυπώσεις από το ταξίδι - Μέρος Β'

...
Το πιο μαγικό για εμένα (ως μηχανικό) ήταν ότι στην πόρτα του ασανσερ του ξενοδοχείο υπήρχε το σημείωμα "Ζητούμε συγγνώμη για τα προβλήματα λόγω της ανακατασκευής των γραμμών του μετρό έξω από το ξενοδοχείο μας. Οι εργασίες θα ολοκληρωθούν σε 5 μέρες, δηλαδή στις 7/7". Για οποιονδήποτε έλληνα εργολάβο είναι κατανοητό το μέγεθος της διαστροφής:
ΠΟΤΕ δεν υπόσχεσαι στους πολίτες ακριβή ημερομηνία παράδοσης του έργου. ΠΟΤΕ!
Οι φιλλανδοί όμως δούλευαν νυχθημερόν. Και εδώ έρχεται το δεύτερο μέρος της διαστροφής:
Στις 7/7 το μετρό του Ελσίνκι βάδιζε πάνω στις ράγες του, μπροστά από το ξενοδοχείο Seurahuone.

Ο σιδηροδρομικός σταθμός.

Oι φιλλανδοί είναι πολύ ευγενικοί άνθρωποι και όχι ιδιαίτερα διαχυτικοί. Το μεγαλύτερο πρόβλημά τους είναι ο αλκοολισμός. Υπάρχουν αρκετοί αλκοολικοί (και άλλοι τόσοι που απλώς τα σαββατόβραδα πίνουν πολύ). Ένας από αυτούς (μεγάλου μεγέθους τύπος) κόλλησε τη μούρη του μπροστά στον πεθερό μου σε ένα πεζοδρόμιο, Σάββατο βράδυ. Ο πεθερός μου του έλεγε πως δεν τον καταλαβαίνει (στα ελληνικά) κι εκείνος του απαντούσε φωνάζοντας στα φιλλανδικά. Αυτό διήρκησε μερικά δευτερόλεπτα πριν ο απογοητευμένος μεθυσμένος φιλλανδός παραιτηθεί από την προσπάθεια.

Το γεγονός αυτό το αναφέρω διότι ήταν η πιο επικύνδινη κατάσταση που βιώσαμε στο ταξίδι μας. Το άγνωστο του Ταλίν και οι φήμες για τη ρώσικη μαφία στην Πετρούπολη αποδείχτηκαν κουραφέξαλα. Η αλήθεια είναι πως δεν προσπαθήσαμε να πουλήσουμε ναρκωτικά στην Αγ. Πετρούπολη ώστε να δούμε τις αντιδράσεις των ρώσων μαφιόζων (ίσως να μας ξέβραζε σε κάποια του όχθη ο ποταμός Νέβα). Αλλά σε γενικές γραμμές νομίζω πως η πιο "επικύνδινη" πόλη που έχω πάει, είναι η Αθήνα.

Σημειώνω εδώ το άλλο εκπληκτικό που έμαθα για τη Φιλλανδία: οι αλκοολικοί αντιμετωπίζονται ως ασθενείς και το κράτος τους χορηγεί 700€ μηνιαίως συν κουπόνια φαγητού! Αντί να δουλεύετε στην Ελλάδα, μπορείτε να πίνετε στη Φιλλανδία.

Το Ελσίνκι δεν έχει πολλά ή φαντασμαγορικά αξιοθέατα. Είναι όμως μια όμορφη πόλη με μια εκπληκτική αύρα ηρεμίας. Τα ωραιότερα σημεία της είναι αυτά που λέει και το virtualtourist (ας μην γίνω ταξιδιωτικός οδηγός). Σημειώνωνω μόνο τον πιο ωραίο φυσικό περιβάλλον για ζωολογικό κήπο! (στεγάζεται σε νησάκι έξω απ' το Ελσίνκι και πας με καραβάκι!)

Περισσότερες φωτογραφίες από το ταξίδι, εδώ.

(συνεχίζεται)

Εντυπώσεις από το ταξίδι - Μέρος Γ'

...
Μείναμε 3 βράδια και μετά πήραμε το φέρυ για το Ταλίν. Έκανε μιάμιση ώρα για να μας πάει στην πρωτεύουσα της Εσθονίας. Η Εσθονία είναι μέλος της Ε.Ε. αλλά ακόμη δεν έχει ευρώ. Έχει εσθονικές κορώνες. Είναι μια από τις 3 βαλτικές δημοκρατίες που ανεξαρτητοποιήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση το 1992. Οι Εσθονοί θεωρούν πως η χώρα τους από το β' παγκόσμιο πόλεμο μέχρι το '92 ήταν υπόδουλοι στους ρώσους. Οι βαλτικές δεν τα πήγαιναν ποτέ καλά με τους ρώσους και στον πόλεμο είχαν πάρει το μέρος του άξονα (όπως και η Φιλλανδία). Μια παλιά φυλακή που φυλακίζονταν οι αντικαθεστωτικοί εσθονοί από το σοβιετικό καθεστώς, την έχουν κάνει μουσείο.


Το πρόβλημα είναι πως ένα μεγάλο ποσοστό των κατοίκων είναι ρώσοι έποικοι ή τελοσπάντων ρωσόφωνοι. Αυτοί βρέθηκαν στο στόχαστρο των υπολοίπων μετά την ανεξαρτησία. Οι εσθονοί μιλούν εσθονικά, μια ιδιαιτέρως δύσκολη γλώσσα.

Το Ταλίν εμπεριέχει την παλιά μεσαιωνική πόλη του Ταλίν που αποτελεί και των κύριο πόλο έλξης των τουριστών. Οι κάτοικοι του Ελσίνκι φεύγουν για σαβατοκύριακα στο Ταλίν (που είναι και πιο φθηνό απ'την πατρίδα τους!). Επίσης με τα καραβάνια το επισκέπτονται και οι ρώσοι.

Εμείς μείναμε στην άκρη της παλιάς πόλης. Ήταν πραγματικά πανέμορφη! Χωρίς καθόλου αυτοκίνητα και με πολλά λουλούδια και εκκλησίες. Πολύ ρομαντικό μέρος, ιδανικός προορισμός για ρομαντικό Σαβατοκύριακο. Υπάρχει ένα πρόβλημα βέβαια στο ότι δεν υπάρχουν απευθείας πτήσεις από Αθήνα, σύν του ότι συνήθως πρέπει να περιμένεις συνήθως ένα ολόκληρο βράδυ σε κάποιο γερμανικό αεροδρόμιο για την ανταπόκριση. Λεπτομέρειες.

Φάγαμε σε ένα πανέμορφο (και διάσημο) μεσαιωνικό εστιατόριο. Οι πιο δύσκολοι (στο φαγητό) της παρέας ζήτησαν κοτόπουλο με πατάτες. Όπως μας εξήγησε μια γλυκήτατη γκαρσόνα, τον μεσαίωνα δεν είχε έρθει στην ευρώπη η πατάτα... οπότε φάγαμε ό,τι μας σέρβιραν. Προσωπικά μου άρεσε. Κάποια στιγμή όμως που ζήτησα να δοκιμάσουμε την τοπική λιχουδιά, λουκάνικο με αίμα, η υπόλοιπη ομάδα επαναστάτησε. Τελικά βρεθήκαμε να τρώμε σε ελληνικό εστιατόριο στο Ταλίν...

To όνομά του ήταν "Άρτεμις" και ήταν πραγματικά πολύ καλό! Ήπιαν και φραπέ οι στερημένοι, φάγαμε και μια απίθανη χωριάτικη σαλάτα και το κυρότερο: γνωρίσαμε τους ιδιοκτήτες! Οι ιδοκτήτες ήταν δυο παιδιά στα σαράντα που εγκατέλειψαν τον -αποκλεισμένο από το champions league- Πειραιά για μια καλύτερη ζωή στο Ταλίν. Βέβαια είχαν μια εμπειρία με δικά τους μαγαζιά συν μια γυναίκα ρωσίδα από το Ταλίν. Αυτός μας εξήγησε πως μετά από δυο χρόνια στο Ταλίν δεν έχει καταφέρει να μάθει εσθονικά αλλά μιλάει αγγλικά και ρώσικα. Στις δημόσιες υπηρεσίες όλοι τον εξυπηρετούν στα αγγλικά! Επίσης όταν πήγε μια αίτηση για να ανοίξει το εστιατόριο, ρώτησε σε πόσες άλλες υπηρεσίες θα έπρεπε να πάει και τι. Η απάντηση ήταν: "Τι εννοείτε; Αύριο μπορείτε να ανοίξετε."!

Η εσθονική (απούσα) γραφειοκρατία με έπεισε ότι μέσα στην επόμενη δεκαετία η Εσθονία όχι μόνο θα μπει στο ευρώ αλλά θα ξεπεράσει και σε όλους τους δείκτες την Ελλάδα. Γενικώς οι βόρειοι είναι πιο σοβαροί και πιο εργατικοί άνθρωποι. Επειδή δεν είμαι ρατσιστής, το γεγονός αυτό το αποδίδω στους θερινούς μήνες των νοτίων όπου λόγω υπερβολικής ζέστης κωλοβαράμε. Και τους χειμερινούς μήνες περιμένουμε να έρθουν οι θερινοί.

Προσπαθήσαμε να πάρουμε το ολονύχτιο τρένο Κυριακή βράδυ από το Ταλίν για την Αγ. Πετρούπολη. Οι κυρίες στο γκισέ του ανακαινισμένου σταθμού μιλούσαν μόνο εσθονικά και ρώσικα. Γενικά οι μεγάλοι άνθρωποι (σε αντίθεση με τους νέους) δεν μιλούν αγγλικά. Το τρένο που κάνει 8 ώρες για την Αγ. Πετρούπολη ήταν γεμάτο από τους ρώσους που περνούν το ΣΚ στο Ταλίν. Αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω στο Ελσίνκι και να πάρουμε από εκεί το τρένο. Η διαδρομή μας αποζημίωσε. Η φιλλανδική ύπαιθρος είναι γεμάτη λίμνες, λιβάδια, υπέροχα δάση και ξύλινα σπίτια. Πραγματικά σαν καρτ ποστάλ.

Αντίθετα η ρωσική ύπαιθρος ήταν εντελώς παρατημένη. Φτάσαμε με το (ρώσικο) τρένο το βράδυ στην Αγ. Πετρούπολη. Ένα ταξί μας πήγε στο ξενοδοχείο. Που είναι τα σοβιετικού τύπου μπλοκ; Που είναι η σοβιετική αρχιτεκτονική; Πέντε μέρες εκεί είδα μόνο το Πολυτεχνείο σε αυτό το στυλ. Η υπόλοιπη πόλη (η πιο βόρεια πόλη στον κόσμο με πληθυσμό άνω του 1.000.000 κατοίκων) ήταν λες και έχει μείνει στα 1900. Περιμένεις να δεις άμαξες και τον τσάρο. Η καταπληκτική ιδέα της αντιπαροχής δεν έφτασε ποτέ εδώ. Οι ανακαινίσεις των κτιρίων έχουν αρχίσει να πληθαίνουν. Οπότε, με τους ρυθμούς ανάπτυξης της ρωσικής οικονομίας, σε 10 χρόνια η Αγία Πετρούπολη θα είναι η μεγαλύτερη, πληρέστερη και πιο τουριστική πόλη-μουσείο της Ευρώπης.



(συνεχίζεται)

Εντυπώσεις από το ταξίδι - Μέρος Α'

Κατεβήκαμε στο αεροδρόμιο του Ελσίνκι μια κρύα νύχτα του Ιούλη. Εγώ με βερμουδίτσα και κοντά καλτσάκια. Οι υπόλοιποι παρομοίως. Δεν ήταν ακριβώς κρύα γιατί είχε 16 βαθμούς κελσίου. Και δεν ήταν ακριβώς νύχτα γιατί ο ήλιος θα έδυε στις 11 παρά τέταρτο. Και θα ανέτειλε στις 4 το πρωί. Το φως δεν θα μας εγκατέλειπε ποτέ.

Πληρώσαμε 45 € σε ένα μελαμψό φιλλανδό (μάλλον πακιστανός ήταν ο άνθρωπος) να μας πάει στο ξενοδοχείο. Καλό ξενοδοχείο με καταπληκτικό πρωινό και χοντρές σκούρες κουρτίνες (για το φώς που λέγαμε πριν). Το πρωινό περιελάμβανε και μια καταπληκτική μαρμελάδα φράουλα. Οι φράουλες, όπως θα ανακαλύπταμε αργότερα, είναι το εθνικό φρούτο της Φιλλανδίας. Στις υπαίθριες αγορές τα μισά κιόσκια πουλάνε μόνο φράουλες. Κάτι σαν τα πορτοκάλια στην Ελλάδα.

Το Ελσίνκι είναι μια όμορφη πόλη που χτίστικε από τους Σουηδούς μερικούς αιώνες πριν, σε μια προσπάθεια να ανταγωνιστούν εμπορικά το εσθονικό Ταλίν που βρίσκεται ακριβώς απέναντι στο φιλλανδικό κόλπο. Οι φιλλανδοί έγιναν ανεξάρτητο κράτος στις αρχές του 20ου αιώνα. Στον 2ο παγκόσμιο μπήκαν στην πλευρά του άξονα αφού τους επιτέθηκαν οι ρώσοι.

Μπροστά από το Ελσίνκι υπάρχει ένα σύμπλεγμα από άπειρα νησάκια, άλλα κατοικημένα (ακόμη και με ένα κτίριο!) κι άλλα βραχονησίδες. Το υπόστρωμα της περιοχής είναι βράχος. ΠΑΝΤΟΥ! Κάτω από το απέραντο γρασίδι και τα δάση, σε μικρά βάθη, υπάρχει βράχος. Και είναι καταπληκτικό το πόσο ωραία τον εντάσσουν στο αστικό τοπίο.

To πιο εντυπωσιακό πράγμα στο Ελσίνκι ήταν το ότι δεν νύχτωνε. Πηγαίναμε κατά τις 6 το απόγευμα για ύπνο και ξαναβγαίναμε στις 10. Δεν ένιωθες ότι υπάρχει περίπτωση να χάσεις τη μέρα αφού η μέρα δεν τελείωνε.

Το 2ο εντυπωσιακό ήταν το να φοράς φανελάκι, μπλουζάκι και ζακέτα κουμπωμένη μέχρι το λαιμό όλη μέρα. Αν και την τρίτη μέρα που βγήκε ο ήλιος το θερμόμετρο ανέβηκε στους 24 και είχαμε καλοκαίρι. Εννοείται πως ανεξαρτήτως θερμοκρασίας οι φιλλανδές κυκλοφορούσαν με το μίνι, τα τιραντέ και το ξώφτερνο. Οι φιλλαδές (ή φιλλανδέζες;) είναι ένας στρατός από ξανθά κοριτσάκια με γαλάζιο μάτι και χωρίς κυτταρίτιδα. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο πως στη Φιλλανδία έχουν μεταναστεύσει αρκετοί έλληνες αλλά όχι ελληνίδες...

Σοβαρά τώρα, στο Ελσίνκι πετύχαμε 3 έλληνες "ντόπιους". Μας είπαν πως η ελληνική κοινότητα αριθμεί περίπου 300 έλληνες (με κυρίαρχη μπλογκική προσωπικότητα φυσικά, τον ovi).

Το λιμάνι του Ελσίνκι. Στο βάθος δεξιά, οι πορτοκαλί τέντες της υπαίθριας αγοράς.

Ο πρώτος που συναντήσαμε ήταν ο Νίκος Νικολόπουλος. Εκεί που περιφερόμασταν στην ανοιχτή αγορά του λιμανιού, το μάτι των κυριών έπεσε σε κάτι δέρματα από τάρανδο, ελάφι, πολική αρκούδα ή δεν ξέρω εγώ τι. Ο μελαχροινός κύριος έκανε μπαμ ότι δεν ήταν φιλλανδός αλλά που να φανταστώ πως η απάντησή του στην ερώτηση της συζύγου μου "How much does it cost?" θα ήταν: "Γιατί; ελληνικά δεν μπορούμε να μιλήσουμε κοπελιά;". Τεσπά με τον Νίκο ανταλλάξαμε τηλέφωνα και παιρνούσαμε κάθε μέρα από την τέντα του για μια καλημέρα. Αυτά που μου έμειναν από αυτά που μας είπε:
- το πόσο δύσκολα είναι τα φιλλανδικά (μετά από 3 χρόνια τα καταλαβαίνει αλλά δεν τα μιλάει καλά),
- ο βασικός μισθός είναι 1350 €!
- προκειμένου να πας στον φιλλανδικό βορά, το φιλλανδικό κράτος σου παραχωρεί έκταση, σπίτι, δάνειο για επιχειρηματική δραστηριότητα. Όσοι φίλοι του κρύου, προσέλθετε.
- για να γράψει στο ΙΚΑ τη γυναίκα του (προσέξτε: είναι και μετανάστης) απλώς έστειλε με e-mail κάποια στοιχεία...
- στο τέλος της άνοιξης (Μάιο) ο δήμος στέλνει ένα συνεργείο στο σπίτι σου και στο καθαρίζει από χιόνια κλπ ώστε "ο πολίτης να είναι ευχαριστημένος τώρα που έρχεται το καλοκαίρι"!
- την πρώτη χρονιά που ήρθε, οι θερμοκρασίες το Φεβρουάριο είχαν πιάσει τους -30. Και εργάζεται σε υπαίθρια αγορά. Οι φιλλανδοί πωλητές είχαν μαζευτεί σε μια γωνιά και ανάψει φωτιά, κοιτώντας τον τρελό έλληνα που παρέμενε στην τέντα!

(συνεχίζεται...)