Περίμενέ με

Το παρακάτω ποίημα το άκουσα για πρώτη φορά σε παλιό αγγλικό (ή αμερικάνικο) ντοκιμαντέρ για την πολιορκία του Στάλινγκραντ. Έκτοτε το αναζητούσα και το ανακάλυψα χτες το βράδυ, χάρη σε μια εμπνευσμένη αναζήτηση στο γκουγκλ. Γράφτηκε από τον ρώσο ποιητή του πολέμου, Konstantin Simonov το 1941...

στην Valentina Serova

Περίμενέ με, και σίγουρα θα γυρίσω
μόνο περίμενέ με αρκετά
περίμενε κι όταν κίτρινες βροχές θα γεμίζουν τις νύχτες με θλίψη
περίμενε στους αποπνικτικούς καύσωνες
και στις άγριες χιονοθύελλες
περίμενε κι όταν κανείς πια δεν περιμένει κανέναν
περίμενε κι όταν τα γράμματα από μακριά σταματήσουν
περίμενέ με ακόμη κι όταν κανείς άλλος δεν βαστά να περιμένει
Μην τους ακούσεις σαν σου πουν
πως ήρθε η ώρα να ξεχάσεις
κι ότι οι ελπίδες σου ψεύτικες είναι
Ακόμη κι αν ο γιος κι η μάνα μου πουν πως χάθηκα
κι αν οι φίλοι μου κουραστούν να περιμένουν
άσε τους δίπλα στη φωτιά να πιουν πικρό κρασί
περίμενε
και μην καθίσεις μαζί τους
μην πιεις τίποτε...
Περίμενέ με, και σίγουρα θα γυρίσω

Όλοι οι θάνατοι δεν θα με σκοτώσουν
κι ας πουν αυτοί που δεν περίμεναν:
"Τι τύχη!"
Αυτοί που δεν ξέρουν να περιμένουν
δεν θα καταλάβουν ποτέ
ούτε κανείς θα καταλάβει, αγαπημένη,
πώς εσύ που με περίμενες,
μου έσωσες τη ζωή
Μόνο εσύ κι εγώ θα ξέρουμε
πώς έζησα της φωτιάς
Απλά, εσύ ήξερες να περιμένεις
όπως κανείς άλλος στον κόσμο...

1941


Σημ.: ελεύθερη μετάφραση από την αγγλική μετάφραση (πάρ'το αυγό και κούρευτο)

Δεν Νομίζω Τίποτα

Τα τελευταία χρόνια τα πήγες καλά. Έχεις μια ήρεμη ζωή, όχι τίποτα φοβερά πράματα, αλλά ζεις καλά. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως σε έχουν βοηθήσει πολύ και όλα αυτά τα δάνεια, τα καταναλωτικά, τα επιχειρηματικά, τα διακοποδάνεια, τα δάνεια του Πάσχα κλπ Και η αλήθεια είναι πως έχεις αρχίσει να χρωστάς και της Μιχαλούς. Και αυτό είναι πρόβλημα. Και το ξέρεις. Και ίσως ήρθε ο καιρός να το παραδεχτείς. Και να το πεις. Δημόσια.

Βγαίνεις λοιπόν στην πλατεία και φωνάζεις: "Είμαι ο Civil και χρωστάω της Μιχαλούς!". Και νιώθεις καλύτερα. Και το κάνεις και την επόμενη. Και την επόμενη. Μέχρι που σιγουρεύεσαι πως το έχουν μάθει όλοι οι φίλοι και γνωστοί. Και όλη η πόλη. Τουλάχιστον.

Αλλά κάποια στιγμή οι πιστωτές σου ζητάνε τα λεφτά τους πίσω. 'Αμεσα. Και πως αλλιώς θα τους πληρώσεις; Με δάνειο. Και πας στην 1η τράπεζα. Αλλά δεν είναι πρόθυμη να σου δώσει δάνειο όπως παλιά. Και η 2η το ίδιο. Και η 3η. Ώσπου πας στην νιοστή τράπεζα και Ω! (του θαύματος): είναι έτοιμη να διαπραγματευτεί! Και της λες πως ησουν κάποτε πιο εύρωστος αλλά τώρα τελευταία δεν πάνε καλά τα πράγματα, και η αλήθεια είναι πως μάλλον στον μέλλον θα πάνε χειρότερα, και επίσης δεν υπάρχει και κανένας άλλος να σου δανείσει, αλλά είσαι διατεθειμένος να σφίξεις το ζωνάρι, και να τρως μόνο όσπρια, και ήδη έκοψες τη μικρή απ'το μπαλέτο. Η τράπεζα σου εξηγεί ότι, ναι, αλλά είναι επικίνδυνα τα δάνεια αυτόν το καιρό, και πόσο μάλλον σε ένα τύπο σαν και του λόγου σου, που όλος ο ντουνιάς λέει ότι πας για φούντο. Οπότε... "τι θα έλεγες για ένα επιτόκιο διπλάσιο από αυτό που δανειζόσουν τόσο καιρό;". Σε ρωτάει κι εσύ τρελαίνεσαι, και φεύγεις, φεύγεις για να μην την χτυπήσεις!

Αλλά την άλλη μέρα ξαναπηγαίνεις, γιατί δεν έχεις και πολλές επιλογές, και είσαι πιο αποφασισμένος, και της ξεφουρνίζεις ότι υπάρχει και ο μπατζανάκης σου που έχει προσφερθεί να σου δανείσει, αλλά εσύ προτιμάς αυτούς, ένεκα των καλών συναλλαγών που είχατε όλα αυτά τα χρόνια. Και η τράπεζα σου χαμογελά και σου λέει πως επειδή τα λεφτά που έχει για δάνεια είναι συγκεκριμένα, κι επειδή υπάρχουν και άλλοι πιο φερέγγυοι τύποι που της τα ζητάνε, όπως ο Μπιλ Γκέιτς και η Coca Cola, είναι αναγκασμένη να σου δώσει ένα επιτόκιο ακόμη χειρότερο από εκείνο που σου πρόσφερε την τελευταία φορά.

Κι εσύ τα παίρνεις. Τα λεφτά. Και πας στην πλατεία και φωνάζεις, φωνάζεις, φωνάζεις:
"Θα σηκώσω σημαία κατά των κερδοσκόπων! Δεν θα επιτρέψω στους κερδοσκόπους να παίζουν παιχνίδια εις βάρος μου! Οι κερδοσκόποι είναι υπόθεση όλων μας!".

Υπάρχει μια χώρα

Υπάρχει μια χώρα που έχει βάλει στόχο να καταργήσει 178 πρωτοδικεία και 28 εφετεία έως το 2011.

Υπάρχει μια χώρα που κλείνει τα γυμνάσια που έχουν λιγότερους από 200 μαθητές επειδή θεωρεί ότι κοστίζουν υπερβολικά ακριβά.

Υπάρχει μια χώρα που καταργεί περισσότερες από 15.000 θέσεις εκπαιδευτικών κάθε χρόνο.

Υπάρχει μια χώρα που ο πρωθυπουργός της δήλωσε τον Σεπτέμβριο του 2007 πως το κράτος έχει "χρεοκοπήσει".

Υπάρχει μια χώρα που ακύρωσε τον διαγωνισμό πρόσληψης αστυνομικών του 2009 και προγραμματίζει την κατάργηση 8.000 θέσεων έως το 2012.

Υπάρχει μια χώρα που κλείνει στρατόπεδα και καταργεί 45.000 θέσεις εργασίας του Υπουργείου Άμυνας ως το 2014.

Υπάρχει μια χώρα που κλείνει τις μαιευτικές κλινικές των δημόσιων νοσοκομείων που πραγματοποιούν λιγότερους από 300 τοκετούς ετησίως θεωρώντας ότι κοστίζουν υπερβολικά ακριβά.



Υπάρχει μια χώρα που κλείνει τις χειρουργικές κλινικές των δημόσιων νοσοκομείων που πραγματοποιούν λιγότερες από 1.500 ιατρικές πράξεις ετησίως θεωρώντας ότι επίσης κοστίζουν υπερβολικά ακριβά.

Υπάρχει μια χώρα που καταργεί δεκάδες προξενεία της.

Υπάρχει μια χώρα που κατακερματίζει τις δημόσιες επιχειρησεις (ταχυδρομεία, ρεύμα, σιδηρόδρομοι, οργανισμός απασχόλησης) και πουλά τα κομμάτια τους.

Υπάρχει μια χώρα που προσλαμβάνει μάνατζερ σε κάθε διευθυντική θέση νοσοκομείου ή πανεπιστημίου εξασθενώντας κάθε συλλογική μορφή εξουσίας και παιρνώντας "σε ένα στάδιο αυταρχικής διοίκησης με κριτήρια μάνατζμεντ".

Υπάρχει μια χώρα που από το 2009 οι δικαστικοί είναι μειοψηφία στο ίδιο το Ανώτατο Όργανό τους που είναι υπεύθυνο για θέματα τοποθετήσεων και πειθαρχικά του κλάδου τους. Πλειοψηφούν πρόσωπα που επιλέγει η πολιτική εξουσία.

Υπάρχει μια χώρα που η διοίκηση επιβάλλει στις δημόσιες υπηρεσίες την επίτευξη στόχων και την υιοθέτηση δεικτών οι οποίοι πρέπει να ενημερώνονται συνεχώς. Ως αποτέλεσμα αυτής της προσσπάθειας στην αστυνομία, οι αστυνομικοί δείχνουν μεγάλη φαντασία: αρνούνται να καταγράψουν μηνύσεις, σε παραπέμπουν σε άλλο αστυνομικό τμήμα, συνενώνουν πολλές υποθέσεις σε μία, αλλάζουν τον ποινικό χαρακτήρα της καταγγελόμενης πράξης, επικεντρώνονται σε συμφέρουσες στατιστικά παράνομες πράξεις (αλλοδαποί, ναρκωτικά).

Αυτή η χώρα, λέγεται Γαλλία.

Οπότε, όταν η Ελλάδα φτάσει με το καλό τα σύγχρονα δυτικά κράτη, ξέρετε πλέον τι να περιμένετε...

Πηγή: Le Monde Diplomatique

Μαγγαλιάϊς

O πορτογάλος Φερδινάνδος Μαγγαλιάϊς (πορτογαλικά Fernão de Magalhães, γαλλικά και ισπανικά Magellan, προφέρεται Μαζελλάν και Μαγελλάν, αντίστοιχα, ελληνικά Μαγγελάνος) έγινε διάσημος ως ο πρώτος άνθρωπος που έκανε τον γύρο της Γης (ο λόγος που εγώ ακόμη δεν έχω γίνει διάσημος, είναι ακριβώς επειδή φοβάμαι την κακοποίηση του επιθέτου μου κατά την μετάφραση). Η πραγματικότητα πάντως δεν είναι ακριβώς έτσι. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το 1492 ο (μάλλον γενοβέζος) Χριστόφορος Κολόμβος έχει ανακαλύψει (χωρίς να το ξέρει) μια νέα ήπειρο. Ο πορτογάλος Βάσκο ντα Γκάμα βρίσκει το 1498 τον πραγματικό θαλάσσιο δρόμο για την Ινδία. Ο Μαγγελάνος είναι 8 χρονών και στα επόμενα χρόνια ταξίδεψε από το δρόμο που ο Βάσκο Ντα Γκάμα είχε ανακαλύψει (τον περίπλου της Αφρικής) μέχρι την Ινδία και τις Φιλιπίννες.

Από το 1494, η συνθήκη της Τορντεσίγιας δέσμευε για τους πορτογάλους τον ανατολικό δρόμο για τις Ινδίες. Έτσι, όταν ο Μαγγελάνος πρότεινε το 1517 ένα σχέδιο για την ανακάλυψη ενός δυτικού δρόμου για τις Ινδίες, ο ισπανός βασιλιάς Κάρολος, το έκανε δεκτό. Η συμφωνία προέβλεπε για τον Μαγγελάνο, μεταξύ άλλων, το μονοπώλιο των δρόμων που θα ανακαλυφθούν για δέκα χρόνια, την απονομή του τίτλου του κυβερνήτη στις χώρες που θα ανακαλυφθούν (ισοδυναμούσε με 5% στα κέρδη) και ένα νησί πέραν των 6 πιο πλούσιων από αυτά που θα ανακαλυφθούν.

Το ταξίδι ξεκίνησε με 5 πλοία και 234 άτομα πλήρωμα, μεταξύ των οποίων ήταν πορτογάλοι, ισπανοί, γάλλοι, ιταλοί και έλληνες. Ξεκινώντας από τη Σεβίλλη τον Αύγουστο του 1519, πέρασαν τα Κανάρια νησιά, τη Βραζιλία και έφτασαν στην Αργεντινή τον Ιανουάριο του 1520. Στις 2 Απριλίου ο στόλος του Μαγγελάνου είχε συμπληρώσει 4 μήνες ψάχνοντας τα υποτιθέμενα στενά που θα τους έβγαζαν στο δρόμο για τις Ινδίες, όταν ξέσπασε ανταρσία σε 2 από τα πλοία. Η ανταρσία καταπνίγηκε και κάποιοι αρχηγοί των στασιαστών εκτελέστηκαν. Σε κάποιον Χουάν Σεμπάστιαν Ελκάνο, δόθηκε χάρη.

7 μήνες αργότερα, την 1η Νοεμβρίου, 3 από τα 5 καράβια (το ένα ναυάγησε χωρίς να χαθεί το πλήρωμα, το άλλο γύρισε στην Ισπανία) έβλεπαν για πρώτη φορά τον ωκεανό που ο Μαγγελάνος θα ονόμαζε "Ειρηνικό", λόγω των γαλήνιων νερών που αντίκρυσε. Το πέρασμα στο νότιο άκρο της Νοτίου Αμερικής, ονομάστηκε "Στενό του Μαγγελάνου".

Ταξιδεύοντας βορειοδυτικά, ο στόλος με 150 άνδρες φθάνουν στα νησιά των Φιλλιπινών. Εκεί, σε μια μάχη με ιθαγενείς, ο Μαγγελάνος σκοτώνεται από δηλητηριώδες βέλος. Οι απώλεις της μάχης οδηγούν το πλήρωμα να αφήσει πίσω του ένα καράβι. Το ταξίδι συνεχίζεται με τον Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο και τα δύο εναπομείναντα καράβια να κατευθύνεται δυτικά. Ο στόλος χάνει συνεχώς άνδρες και το Τρινιντάντ βάζει νερά και εγκαταλείπεται. Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1522 φθάνει στην Ισπανία με το πλοίο Βικτώρια και 18 άνδρες από αυτούς που ξεκινησαν το ταξίδι. Μεταξύ αυτών είναι και ο Νικόλας ο έλληνας.

Ο Μαγγελάνος έγινε ο πρώτος γνωστός άνθρωπος που ταξίδεψε σε όλους τους μεσηνβρινούς της γης. Ο Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο με τους 18 άνδρες του, έγιναν οι πρώτοι άνθρωποι που είχαν κάνει τον περίπλου της γης.

πηγή: Wikipedia

Γιατί δεν πρέπει να λες "τι άλλο μπορεί να μου τύχει;"

Τέλος Αυγούστου αποφασίσαμε να πάμε ένα πενταήμερο διακοπές σε ένα ξενοδοχείο της βόρειας Εύβοιας. Η πρώτη ημερομηνία που βρήκαμε ελεύθερο δωμάτιο ήταν Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου. Αποφασίσαμε, ακόμα κι έτσι, να κλείσουμε.


Στις 4 Σεπτεμβρίου ο Κώστας Καραμανλής προκηρύσσει εκλογές. Μαζί, συμπαρασύρει και τις άδειες των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίες (λόγω ενός προπολεμικού νόμου) άρονται. Η χαρά για διακοπές μετατρέπεται σε ένα τριήμερο, βία 4ήμερο.
Και λες: "τι άλλο μπορεί να μου τύχει;"


Τη Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου ξεκινά να βρέχει στη Χαλκίδα. Ακολουθεί η πιο βροχερή εβδομάδα Σεπτεμβρίου στα χρονικά της Εύβοιας. Κάθε μέρα είμαστε στο ίντερνετ και παρακολουθούμε τον καιρό μήπως φανεί κανένα κομμάτι του ήλιου την Κυριακή. Τζίφος.
Και λες: "τι άλλο μπορεί να μου τύχει;"


Την Παρασκευή 11 έως το Σάββατο το μεσημέρι της επόμενης, η βροχή δυναμώνει. Πέφτουν 178 χιλιοστά βροχής, όσα πέφτουν κατά μέσο όρο στην Εύβοια σε 6 μήνες ή σε 17 Σεπτέμβριους. Το παίρνουμε απόφαση να μην πάμε για μπάνια.
Και λες: "τι άλλο μπορεί να μου τύχει;"

Γυρνάω στο σπίτι με το αυτοκίνητο. Μέσα στα νερά ο εγκέφαλος του αυτοκινήτου βγάζει μήνυμα: ΙΜΑΝΤΑΣ ΔΥΝΑΜΟ. Διαβάζω το εγχειρίδιο του αυτοκινήτου: "Κάντε δεξιά και φωνάξτε ειδικό". Να πάει να χεστεί. Πάω με το αυτοκίνητο σπίτι.
Και λες: "τι άλλο μπορεί να μου τύχει;"


Το Σάββατο το πρωί μου έρχεται μια καταπληκτική ιδέα: πάμε Μονεμβασιά! (μου έχει μείνει στη μνήμη η διαφήμιση του Lac des Roches Boutari με την βροχή και τον παίδαρο). Η αγάπη μου συμφωνεί και γρήγορα βρίσκουμε στο ίντερνετ ένα καταπληκτικό ξενώνα. Το τηλέφωνό μου χτυπά. Είναι ο διευθυντής μου και πρέπει άμεσα να πάω στη Νομαρχία. Ο νομός έχει κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Και λες: "τι άλλο μπορεί να μου τύχει;"



Τελειώνει η βάρδια μου μέσα στην λάσπη και το κακό. Τη Δευτέρα ξανά. Μήπως να την κάνουμε για Μονεμβασιά; Προλαβαίνουμε; το τηλέφωνο χτυπα και πάλι. Είναι ο κουνιάδος μας. Πέθανε η γιαγιά στα Γιάννενα. Πρέπει να φύγουμε άμεσα. Την Κυριακή το μεσημέρι είναι η κηδεία.
Και λες: "τι άλλο μπορεί να μου τύχει;"

Μαζεύουμε τα πράγματα. Πριν φύγω πρέπει να κοιτάξω το δυναμό του αυτοκινήτου. Βρίσκω μηχανικό Σάββατο απόγευμα (και να βρέχει). Ο άνθρωπος πάει στο συνεργείο του και με περιμένει. Εγώ δεν βρίσκω τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Ψάχνω όλο το σπίτι. Ψάχνω τα δεύτερα κλειδιά. Τρώω όλο το σπίτι. Πουθενά. Παίρνω τηλέφωνο και ακυρώνω το ραντεβού.
Και λες: "τι άλλο μπορεί να μου τύχει;"

Συμπέρασμα: ο λόγος για τον οποίο δεν πρέπει να αναρωτιέσαι "τι άλλο μπορεί να μου τύχει;" είναι ένας. Ότι μπορεί και να μάθεις.

Human Development Index 2008

Αυτός είναι ένας κατάλογος όλων των χωρών του "δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης" (Human Development Index) όπως περιλαμβάνεται στην στατιστική ενημέρωση του προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών που αναρτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2008, βασισμένος σε στοιχεία του 2006. Καλύπτει 177 χώρες μέλη του Ο.Η.Ε. (από τα 192). Δεκαπέντε χώρες μέλη του Ο.Η.Ε δεν συμπεριλαμβάνονται λόγω της έλλειψης στοιχείων. Ο δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης (HDI) είναι ένας συγκριτικός δείκτης της υπολογιζόμενης μέσης διάρκειας ζωής, του αναλφαβητισμού, της εκπαίδευσης και του βιοτικού επιπέδου για τις χώρες παγκοσμίως. Είναι ένας τυποποιημένος τρόπος υπολογισμού της ευημερίας, και ειδικά της παιδική πρόνοιας. Χρησιμοποιείται για να διακρίνει εάν η χώρα είναι αναπτυγμένη, αναπτυσσόμενη ή υπανάπτυκτη και επίσης για να μετρήσει τον αντίκτυπο των οικονομικών πολιτικών στη ποιότητα ζωής. Ο δείκτης αναπτύχθηκε το 1990 από τον πακιστανό οικονομολόγο Mahbub ul Haq και τον ινδό οικονομολόγο Amartya Sen.

O δείκτης αυτός λοιπόν, φέρνει την Ελλάδα στην 18η θέση παγκοσμίως, μπροστά από χώρες όπως η Ιταλία (19η), το Ηνωμένο Βασίλειο (21ο), η Γερμανία (23η) και η Κύπρος (30η). Μπροστά μας, όπως μπορείτε να μαντέψετε, οι Σκανδιναυοί, οι Κάτω Χώρες, η υπόλοιπη κοινοπολιτεία (Κανάδάς, Αυστραλία, Ν.Ζηλανδία, Ιρλανδία), η Ιαπωνία, η Γαλλία, η Ελβετία, η Αυστρία, οι Η.Π.Α. και η Ισπανία. Αναπτυγμένες χώρες θεωρούνται οι πρώτες 75 της λίστας (68η η ΠΓΔΜ, 69η η Αλβανία, 76η η Τουρκία).

Μήπως τελικά είμαστε πολύ τυχερότεροι απ' ότι θέλουμε να πιστεύουμε;

Για περισσότερες πληροφορίες (σελ. 221 και εξής)

TOP 20 παραλιών Εύβοιας (9)

9. Αγ. Δημήτριος (Καρυστία)

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

where?

Eίναι η παραλία του χωριού Αγ.Δημήτριος, μισή ώρα από Κάρυστο προς Καλλιανούς, στην πλευρά του Αιγαίου. Παραλία με μεγάλη φήμη αλλά 2,5 ώρες από Χαλκίδα.

why?

Για τα πρασινογάλαζα νερά. Για τον πανύψηλο βράχο με την σκιά. Για το φαράγγι που οδηγεί τον χείμαρρο στην παραλία.

Παλιά δεν υπήρχε κατέβασμα, οπότε άφηνες το αυτοκίνητο ψηλά στον δρόμο για Καλλιανούς και κατέβαινες με τα πόδια ή με μηχανή. Εδώ και δυο χρόνια έγινε διάνοιξη και έπεσε άσφαλτος. Οπότε φθάνεις κάτω όπου υπάρχει και μια καντίνα. Επίσης πολύ καλό φαγητό στο χωριό του Αγ.Δημητρίου (κρεατικά), γύρω στα 15' από την παραλία.

TOP 20 παραλιών Εύβοιας (8)

Το παρόν αποτελεί συνέχεια του άρθρου ΤΟΡ 5 παραλιών Εύβοιας (που με έκανε διάσημο). Στην πραγματικότητα σε εκείνο το άρθρο υπήρχαν 7 παραλίες, πράγμα που με κάνει να χρειάζομαι μόνο 12 ακόμη παραλίες γι' αυτό το ΤΟΡ 20. Ξεκινάμε με αυτές που έχω πάει:

8. Χερόμυλος Πετριών

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη
where?
Λέγεται και Χερομύλι. Γύρω στα 3 χλμ χωματόδρομος από το χωριό Αγ. Απόστολοι (παραλία Πετριών), στο Αιγαίο, στην κεντρική-νότια Εύβοια. Στα Λέπουρα στρίβουμε δεξιά για Κάρυστο και στα Κριεζά αριστερά για Πετριές. Μετά ακολουθούμε τις πινακίδες για Στόμιο (είναι η ακριβώς προηγούμενη παραλία). Εναλλακτικά πας από το δρόμο για Κάλαμο, αλλά εκτός του ότι δεν θα βρεις την διασταύρωση με τον χωματόδρομο για να στρίψεις δεξιά, έχει και αρκετά παραπάνω χωματόδρομο.

why?
Απίστευτο χρώμα και διαύγεια νερών, ψιλό άσπρο βότσαλο (το οποίο δεν σε καίει και στο πόδι). Βαθαίνει γρήγορα μέχρι τα 4-5 μέτρα και μετά μένει εκεί. Κάθε φορά που βούταγα, ένιωθα από τους τυχερούς ανθρώπους σε αυτόν τον κόσμο...
Υπάρχει και μια όμορφη καντίνα με τα βασικά. Δηλ. ρεύμα από γεννήτρια, τάβλι, φραπέ και μια από τις καλύτερες ποικιλίες για ούζο που έχω φάει. Και υπάρχει και μια σειρά δέντρα για να αφήσεις το αυτοκίνητο ή να στήσεις σκηνή (δεν είναι πολλά - έλα νωρίς).

when?
Όπως και στις περισσότερες παραλίες του Αιγαίου, όταν δεν έχει αέρα. Δυστυχώς την πιάνει ο βοριάς (άρα όλο τον Αύγουστο με τα μελτέμια είναι off).

Καταραμένη ομάδα

Από το οπισθόφυλλο:
"Κάθε ματς είναι ένας αγώνας μέχρι θανάτου

Αν έγραφε ιστορίες, θα ήταν ο Μπουκόφσκι: Ο Μπράιαν Κλαφ, ο πιο εκκεντρικός χαρακτήρας στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Εγωιστής, αυταρχικός, αλαζόνας, αυτοκαταστροφικός, αμετανόητος πότης. Τα μίντια τον λάτρεψαν. Δεν του άρεσε να κινείται σύμφωνα με το ρεύμα. Δεν κρατούσε τη γλώσσα του και απέφευγε τα κλισέ, σε μια εποχή όπου ποδοσφαιριστές και προπονητές μιλούσαν με κλισέ. Τολμούσε πράγματα που άλλοι θεωρούσαν πως ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν. Δεν κολάκευε ποδοσφαιριστές."


Από εμένα:
Το καλύτερο μυθιστόρημα με θέμα το ποδόσφαιρο που διαβάσατε ποτέ...

Πέρσες στην Επίδαυρο

Ήμουν την Παρασκευή το βράδυ στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου στην Επίδαυρο. Οι Πέρσες του Αισχύλου ξεκίνησαν πολύ δυνατά. Η εκφορά του λόγου ήταν σε πρώτη ανάγνωση σπασμωδική και άχαρη. Κι όμως τόνιζε τα σημαντικά και δεν σε άφηνε να χαθείς στην πυκνότητα του λόγου και το ποιητικό της μετάφρασης.

Ο συγχρονισμός του χορού των "γερόντων" που αποτελούνταν από 7 κοπέλες ήταν εντυπωσιακός όπως και η κίνησή τους στο χόρο. Ο αγγελιοφόρος παρουσιαζόταν από 7 εξαιρετικούς νέους ηθοποιούς και ο συνδιασμός τους με το χορό ήταν το λίγότερο εντυπωσιακός.

Η Επίδαυρος σε παλαιότερη παράσταση (Τα Νέα)

Στα μισά ο κόσμος άρχισε να φεύγει. Ο τρόπος της εκφοράς άρχισε να τους εκνευρίζει και να τους κουράζει. Το αποκορύφωμα του εκνευρισμού ήρθε με την παρουσίαση του Ξέρξη ως ημίτρελου (και ημίγυμνου) ηγεμόνα. Εκεί έπεσαν οι πρώτες γιούχες (η συγκεκριμένη σκηνή μου "κλώτσησε" κι εμένα, αν και τελικά δικαιολογείται και από το κείμενο και από την παράσταση). Το αποτέλεσμα ήταν στο τέλος αρκετοί να έχουν φύγει και αρκετοί να γιουχάρουν. Τα ίδια έγιναν και το Σάββατο. Εγώ ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που χειροκροτούσαν όρθιοι, έχοντας δει την παράσταση της δεκαετίας. Ήταν μια τεκμηριωμένη κατάθεση άποψης, που ακόμα κι αν δεν την ασπαστείς, σίγουρα θα μαγευτείς.

Συμφωνώ με το δικαίωμα στο γιουχάισμα. Νομίζω πως κάνει τη διαφορά μεταξύ του θεάτρου και του κινηματογράφου. Επίσης υπερασπίζομαι και το δικαίωμα κάποιου να φύγει. Η παράσταση προϋπέθετε πάνω απ'όλα ανοιχτό νου. Μην τη χάσετε.

ΥΓ Έχοντας δει πριν τρεις εβδομάδες και την Φαίδρα από το Εθνικό Θέατρο της Βρετανίας, απορώ γιατί τότε δεν γιουχάραμε έναν σκηνοθέτη που βαρέθηκε να ασχοληθεί με την παράσταση, αφήνοντας την Έλεν Μίρεν να οδείρεται επί τρεις ώρες επί σκηνής. Το κοινό, σε πολλές σκηνές γέλασε. Ίσως τελικά το μήνυμα να ήταν παρόμοιο.

Άλφα Ρομέο

Αγόρασα μια Μαζεράτι.
Πήρα ένα Σκόντα Οκτάβια.
Ο Νίκος πήρε το Άουντι Α4.
Ο Σπύρος τρακάρισε τη Φεράρι του.
Η Λίτσα πήρε ένα μεταχειρισμένο Σιτροέν C4.
Ο Βαγγέλης νοίκιασε ένα Νισάν Μίκρα.
Η Αμαλία παντρεύτηκε έναν με μια ΜπεΕμΒέ.
Ο Σωτήρης είδε μια Μερσεντές SLK και την ερωτεύτηκε.
Το Πεζό 307 του Τάκη έβγαλε πρόβλημα.
...
Θα μπορούσα να συνεχίσω... αλλά, πες τε μου, τι παρατηρείτε;
Ε;
Τίποτα;
κι όμως...

Κάποια αυτοκίνητα είναι θηλυκά και κάποια άλλα ουδέτερα!

Και καλά αυτό, αλλά ποια είναι η ειδοποιός διαφορά;

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:
"Είδα μία...
Μαζεράτι
Φεράρι
Πόρσε
ΜακΛάρεν
ΜπεΕμΒε
Μερσεντές
..."

"Είδα ένα...
Σιτροέν Σε4
Ρενό 9
Πεζό 307
Φίατ Ούνο
Χιουντάι Άξεντ
Κία Σπόρτατζ
Νταεγού Ματίζ
Όπελ Κόρσα
Φορντ Φόκους
Σέατ Ίμπιζα
Φολκσβάγκεν Γκολφ
..."

Ποια είναι λοιπόν η ειδοποιός διαφορά;;;
ΑΚΡΙΒΩΣ!
Τα θηλυκά είναι αυτοκινητάρες...
Τα ουδέτερα είναι απλώς αυτοκίνητα.
Σκεφτείτε πως η μόνη μάρκα που με προβλημάτισε ήταν η Άουντι. Λέμε "πήρε την Άουντι Α4" ή "το Άουντι Α4"; Κλείνω προς το αρσενικό αλλά δεν είναι αυτό που έχει σημασία.

Σημασία έχει πως το πρώτο μου αυτοκίνητο ήταν μια Άλφα 145...

ΥΓ. Παραδόξως (ή μήπως όχι;) η Άλφα Ρομέο και η Λάντσια είναι θηλυκές. Μήπως τελικά το γένος έχει να κάνει με την ομορφιά;

Λείβηθρα

Το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας πήγαμε στην Κατερίνη και την τελευταία μέρα βρεθήκαμε στα Λείβηθρα. Βρεθήκαμε εκεί γιατί αυτοί που μας φιλοξένησαν ανέφεραν ένα δρόμο στον οποίο το αυτοκίνητο πηγαίνει ανάποδα στην κατηφόρα!

Όταν πρωτοάκουσα την ιστορία χαμογέλασα χαιρέκακα. Είμαι ο τύπος του ανθρώπου που τσεκάρει την "είδηση" στα e-mail που του στέλνουν (και τις περισσότερες φορές αποδεικνύονται απλά ψέματα). Μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να το δω από κοντά και να αποκαλύψω στους κοντόφθαλμους φίλους μου το λόγο του μύθου. Φαντάστηκα πως το πιο πιθανό είναι μια απλή οφθαλμαπάτη.

Στρίβοντας από την εθνική οδό, βλέπεις την πινακίδα για "Λείβηθρα". Η πινακίδα είναι καφεκίτρινη (τα Λείβηθρα ήταν και αρχαιος οικισμός). Στην ίδια πινακίδα από κάτω όμως γράφει "Μαγνητικό πεδίο"!!! "Ρε το δήμαρχο", σκέφτηκα, "τη βρήκε την ατραξιόν!".

Ο δρόμος γρήγορα γίνεται ανηφορικός, από αυτούς που ανά πενήντα μέτρα έχουν πέταλο. Σε κάθε πέταλο (δεν είμαι υπερβολικός!) υπήρχε ξύλινη πινακίδα που έγραφε "Προς Καφέ Λείβηθρα". "Άρα", σκέφτηκα, "παίζει την ιστορία να την δημιούργησε ο τύπος με την κεφετέρια!". Προς μεγάλη μου λύπη η καφετέρια ήταν κλειστή.

Φτάσαμε όμως σε ένα σημείο που ήταν σημειωμένο κάτω με κόκκινο σπρέι "ΣΤΟΠ". Ήταν το μαγικό σημείο. Ένιωσα κατευθείαν το τιμόνι πιο βαρύ, χωρίς να δώσω μεγάλη σημασία. Έκανα αναστροφή και έβαλα το αυτοκίνητο στην κατηφόρα. Πίσω μας άλλη μια παρέα είχε έρθει για τον ίδιο λόγο. Το αυτοκίνητο μου ήταν σταματημένο σε μια κατηφόρα, στο νεκρό, με ανοιχτή τη μηχανή και δεν κατηφόριζε! Βγήκαμε από το αυτοκίνητο και το κοιτάζαμε. Τα δύο πέταλα απείχαν μετξύ τους περίπου 5ο μέτρα και είχαν υψομετρική διαφορά περί τα 5. Αυτό μας κάνει κλίση 10%. Μιλάμε για κλίση που δεν υπάρχει σε αυτοκινητοδρόμους και που σίγουρα δεν αφήνεις το αυτοκίνητό σου χωρίς χειρόφρενο!

Κοιτούσα το δρόμο ξανά και ξανά. Έψαχνα την οφθαλμαπάτη. Στο μεσαίο σημείο πιθανόν να δημιουργείται μια "λακούβα" που να μειώνει την μηκοτομική κλίση. Αλλά δεν φαινόταν πιθανό να μηδενίζεται. Με τίποτα. Ο τοπογράφος της παρέας με πλησίασε και μου είπε: "Αυτό
δε γίνεται. Την επόμενη φορά θα έρθω με χωροβάτη!".

Το αυτοκίνητο όχι μόνο δεν πήγαινε μπροστά, αλλά ήταν φανερό πως πιο εύκολα το έσπρωχνες προς την ανηφόρα. Μια μικρή ταλάντωση που δημιουργούταν σε κάθε προσπάθεια να το σπρώξω μπροστά, μου έδινε την αίσθηση κάποιας σημειακής δύναμης με κέντρο από κάτω και πίσω μου και όχι σε μεγάλο βάθος (το φαινόμενο ήταν αισθητό για καμμιά τριανταριά μέτρα). Κατέληξα στη θεωρία πως κάποια μαγνητισμένη φλέβα μετάλλου βρίσκεται ακριβώς από κάτω μας.

Ρίξαμε νερό κάτω. Το νερό πήγε και αυτό στην ανηφόρα. Η θεωρία μου πήγε περίπατο. Ξανασκέφτηκα την οφθαλμαπάτη. Έκατσα μακρύτερα για να παρατηρήσω από απόσταση. Υπάρχει σίγουρα κατηφόρα. Η μέση κλίση πρέπει να είναι στα 10% αλλά σίγουρα η σημειακή (στη μέση περίπου του ευθύγραμμου τμήματος μεταξύ των πετάλων) είναι μικρότερη, ας πούμε μισή. Δικαιολογείται το αυτοκίνητο να μην ξεκινάει λόγω στατικής τριβής; Δεν νομίζω. Ακόμη κι αν ίσχυε, τότε με το που το έσπρωχνα στην κατηφόρα θα έπρεπε να αυξάνει ταχύτητα και όχι να γυρίζει πίσω!

Το έψαξα σήμερα στο google. Δεν βρήκα ικανοποιητική απάντηση. Μια παρόμοια περίπτωση στην Πεντέλη αποδείχτηκε πως είναι οφθαλμαπάτη. Αλλά πραγματικά δεν ΄έχει καμμία σχέση με τα Λείβηθρα. Η θεωρία του μαγνητικού πεδίου δε στέκει για έναν ακόμα λόγο: θα έπρεπε να υπάρχουν παρεμβολές στο κασετόφωνο και στα ηλεκτρονικά του αυτοκινήτου.

Δεν ξέρω... ΒΟΗΘΕΙΑ!

"Προάστειο" στη Χαλκίδα

Πείστηκα μετά από καιρό να πάει σε μαγαζί live στη Χαλκίδα. "Σκυλάδικο", σκέφτηκα. 120€ το μπουκάλι το ουίσκι. Έπεσα έξω.

Έπεσα για την ακρίβεια σε μια ομάδα ανθρώπων από τις πάρα πολύ σπάνιες: που αγαπούν αυτό που κάνουν. Το ρεπερτόριο; Τα πάντα. Ό,τι μπορεί να έχουν αγαπήσει. Καζαντζίδη, Διονυσίου, Χατζηγιάννη, Μάλαμα, Ξυλούρη, Παπάζογλου αλλά και Πλούταρχο. Έτσι. Χωρίς προκαταλήψεις. Αφέθηκα κι έζησα την πιο όμορφη μυσταγωγία μουσικής στη ζωή μου.

Θα άξιζε μόνο και μόνο για την εκτέλεση της "Πριγκιπέσσας" του Σωκράτη Μάλαμα από τον Ηλία. Αλλά αξίζει και για τις πολύ όμορφες φωνές και τα δύο καταπληκτικά μπουζούκια.

Μην το χάσετε...

Κεκλεισμένων των θυρών

του Ζαν Πολ Σαρτρ. Δευτερότριτα, στο θέατρο Νίξον, στην Αγησιλάου, στον Κεραμεικό.

Μπορεί το κείμενο να δείχνει μετά από τόσα χρόνια λίγο κουρασμένο, αλλά η ομάδα Punkt όχι. Μια παράσταση με τις αδυναμίες της αλλά φανερά πολύ δουλεμένη και αγαπημένη από τους ηθοποιούς. Σε ένα χώρο που κοσμεί τις αθηναϊκές νύχτες, το θέατρο και μπαρ Νίξον. Στην εξωφρενική τιμή των 15 € με ποτό.

Θα άξιζε τον κόπο να πάτε και μόνο για το ποτό στο μπαρ (το οποίο παρεπιπτόντως, μπορείτε να πάρετε και μέσα στο θέατρο, ακουμπώντας το στα σκαμπουδάκια που υπάρχουν δίπλα από κάθε καναπέ που θα καθίσετε!!!). Τώρα, έχετε και δεύτερο λόγο.

Στα άδυτα της ελληνικής διαιτησίας

Έχοντας παίξει μερικά ματσάκια έως τώρα (αν και μόνο ένα ως διαιτητής - τα άλλα ως βοηθός) δεν μπορώ παρά να κάνω μερικές επισημάνσεις για πράγματα που δεν μπορούσα να φανταστώ ως απλός φίλαθλος:

• Οι διαιτητές είναι άνθρωποι. Τα λάθη κατά τη διάρκεια του αγώνα θεωρούνται λογικό αποτέλεσμα του να διαιτητεύεις. Σημασία έχει φυσικά να μην προκύπτουν από δική σου άγνοια (κανονισμών) ή ηθελημένα.
• Μέσα στο γήπεδο βλέπεις πολύ καθαρότερα και πολύ περισσότερα πράγματα από τον κάθε θεατή. Υπάρχει όμως και η περίπτωση να γίνει κάτι στα 2 μέτρα από εσένα αλλά να μην έχεις την οπτική επαφή για να το δεις.
• Όταν μια ολόκληρη εξέδρα φωνάξει οφσάιτ και ο επόπτης δείξει "παίζετε", συνήθως έχει δίκιο ο επόπτης. Διότι μόνο αν είσαι στην ευθεία του τελευταίου αμυντικού έχεις ελπίδα να δεις ένα οφσάιτ. Για τον ίδιο λόγο και κανείς παίκτης δεν μπορεί να διαμαρτύρηθεί για οφσάιτ. Απλά δεν έχει εικόνα.
• Όλοι οι διαιτητές συμφωνούν κατ'ιδίαν πως για να ανέβεις τα σκαλιά της ελληνικής διαιτησίας, χρειάζεσαι βύσμα. Στην τοπική ένωση μπορεί το βύσμα να είναι ο κουμπάρος ή ο θείος σου. Αλλά πιο ψηλά δυσκολεύουν τα πράγματα.
• Όταν κάτι συμβαίνει μπροστά στο διαιτητή (έχει δηλαδή οπτική επαφή) και αυτός το αγνοήσει, τότε μιλάμε για προσωπική κρίση του διαιτητή. Δηλαδή θεωρώ πως στον αγώνα Παναθηναϊκού - ΑΕΚ, που ο Μαϊστόροβιτς κατεβάζει τον Βύντρα που τρέχει για την κεφαλιά, δεν υπάρχει περίπτωση ο Βασσάρας να μην το βλέπει. Απλά αποφασίζει να μην το δώσει.
• Ίσως το πιο σημαντικό: δεν υπάρχει μία αλήθεια. Βλέπαμε το έκπαιδευτικό βίντεο με φάσεις από αγώνες της ΟΥΕΦΑ και είχαν καταφτάσει στον σύνδεσμο οι παλιοί διαιτητές για την σύσκεψη που θα ακολουθούσε. Για μία φάση που είδαμε 5 φορές στο ριπλέι, οι μισοί θα έδινα κόκκινη, και οι άλλοι μισοί κίτρινη κάρτα. Τα ίδια και στα πέναλτι. Ο κανονισμός ποδοσφαίρου είναι ένα μικρό πανηγύρι και σηκώνει ΠΟΛΥ συζήτηση.
• Το μέσο επίπεδο των ελλήνων διαιτητών είναι το μέσο επίπεδο του έλληνα. Άρα μην περιμένετε πολλά πράγματα.
  

Kαλή χρονιά!

Μίσθια δουλειά, σωροί χαρτιών, έγνοιες μικρές και λύπες
άθλιες, με περιμένανε σήμερα καθώς πάντα.
Μόνο είδα, φεύγοντας πρωί, στην πόρτα μου τολύπες
τα ρόδα, και γυρίζοντας έκοψα μια γιρλάντα.

Κώστας Καρυωτάκης, Ελεγεία

Μία στις δέκα

Είδα στο θέατρο του Νέου Κόσμου την παράσταση "Ένας στους δέκα". Όταν πέρσι μου πρότειναν να πάμε να τη δούμε είχα πει πως είναι ένα θέμα πολυφορεμένο (αυτό των μεταναστών) που δεν με αφορά. Φέτος πείστηκα από τα βρεβεία που έχει πάρει η παράσταση.

Ο σκηνοθέτης μας πέρυσι έλεγε πως ο θεατής μετά την παράσταση, αν έχεις καταφέρει να περάσεις τα μηνύματα που θέλεις, νιώθει σαν να έχει φάει γροθιά στο στομάχι. Στη συγκεκριμένη παράσταση ένιωσα πως με έχουν κάνει τουλούμι στο ξύλο. Μην τη χάσετε. Δεν αξίζει για κανένα λόγο.

Αναρχία

Άφησα επίτηδες να περάσει κάποιος χρόνος από τα επεισόδια και την -καθώς φαίνεται- δολοφονία του μικρού Αλέξη. Συνήθως δεν μπορείς να κάνεις σωστές κρίσεις εν θερμώ.
Ακόμη και μια βδομάδα μετά δεν ξέρω τι ακριβώς να πω. Άκουσα πάρα πολλούς και από τις δύο πλευρές όλο αυτό τον καιρό. Οπότε θα σας πω απλώς τη θέση μου:

Θεωρώ τον εαυτό μου αναρχικό. Η ιδέα είναι η εξής: αφού εγώ και όλοι οι γνωστοί και φίλοι θα μπορούσαμε να ζήσουμε ευτυχισμένοι ΧΩΡΙΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ και χωρίς πρωθυπουργό σε ένα νησί, γιατί τελικά μας χρειάζονται; Παραδέχομαι την υπερβολική απλοϊκότητα της σκέψης. Ο Κροπότκιν στα τέλη του 19ου αιώνα απορούσε: "Από την μοναρχία περάσαμε στη συνταγματική μοναρχία και από εκεί στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Για ποιο λόγο να περάσουμε από τον κομμουνισμό και να μην πάμε στο τελικό στάδιο, την αναρχία;"

Καταρχήν θεωρώ πως το επόμενο στάδιο είναι πάντα χρήσιμο και στην συγκεκριμένη περίπτωση, το επόμενό μας στάδιο θα πρέπει να είναι η άμεση δημοκρατία. Έχουμε την τεχνολογία να ξεπεράσουμε τα όποια προβλήματα υπήρχαν στο παρελθόν και να ψηφίζουμε μόνοι μας τους νόμους μας όπως οι αρχαίοι στην "εκκλησία του δήμου". Αυτό όμως που πραγματικά μας λείπει για αυτή την εξέλιξη είναι ένα: η ΠΑΙΔΕΙΑ. Πραγματικά δεν χρειάζεται τίποτε άλλο.

Για να προωθήσω αυτό το στόχο, έχω σκοπό να υποστηρίξω οποιοδήποτε κόμα προωθήσει την ιδέα της καλύτερης παιδείας. Περισσότερα χρήματα για την παιδεία, για σχολεία, για δημόσια πανεπιστήμια, για τους εκπαιδευτικούς, εξάλειψη των φροντιστηρίων, λιγότερα χρήματα στις τσέπες μας.

Είπα στην αρχή πως θεωρώ τον εαυτό μου αναρχικό. Τι εικόνα σχηματίζει σήμερα ο μέσος έλληνας πολίτης για μένα; Κι όμως είμαι ένας άνθρωπος κατά της βίας. Η βία φέρνει βία. Οι αναρχικοί που πιστεύουν πως οι αλλαγές έρχονται μέσα από τις εξεγέρσεις είναι ένας άλλος κλάδος των αναρχικών - πιο δραστήριος και πιο εμπορικός για τα ΜΜΕ. Προτιμώ τις εξεγέρσεις τύπου Γκάντι.

Αυτά.

Είμαι πλέον διαιτητής ποδοσφαίρου

και μπορώ να σας ρωτήσω: υπάρχει τρόπος να βάλει κανείς γκολ με το χέρι στο ποδόσφαιρο;
ΥΓ εντάξει, μην πείτε για Μαραντόνα...

Ωράριο και εργοδοσία

Χθες είχα συζήτηση με ένα φίλο για τις αυθαιρεσίες των εργοδοτών. Περιοριστήκαμε κυρίως σε θέματα ωραρίου και απλήρωτων υπερωριών.

Θεωρούσα πως η σκληρή εργοδότες στην Ελλάδα είναι απλώς αυτοί που οι εργαζόμενοι τους αφήνουν να είναι σκληροί. Κανένας εργοδότης σε οποιαδήποτε επαρχιακή πόλη δεν διαθέτει το μονοπώλιο που θα του επέτρεπε να κάνει ό,τι γουστάρει. Ούτε υπάρχουν οι άπειροι ειδικευμένοι εργάτες που περιμένουν στην ουρά να πάρουν τη θέση σου.

Ίσως είμαι στον κόσμο μου, αλλά έχω και την εμπειρία του εργοταξίου όπου όλοι (τα "στελέχη" - τρομάρα μας!) πηγαίναμε 7:30 και φεύγαμε κατά τις 7 το απόγευμα ΕΙΧΑΜΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ! Το ωράριο έληγε στις 16:30 αλλά όλοι σε κοίταγαν λοξά αν τολμούσες να φύγεις πριν τις 18:30. Υπήρχε όμως ένας μικρός γαλάτης (φίλος μου) που αντιστεκόταν. Μόλις πήγαινε 16:30 την έκανε. Μου έλεγε πως θεωρούσε χαμένο χρόνο από τη ζωή του κάθε πεντάλεπτο που έτρωγε παραπάνω εκεί μέσα. Ο εργοταξιάρχης τον κοιτούσε περίεργα, ίσως να τον θεωρούσε και μίασμα. Ήταν όμως πολύ καλός στη δουλειά του με αποτέλεσμα να ανέχεται αυτή την μικρή ιδιοτροπία του.

Αλλά έτσι κι αλλιώς το πρόβλημα δεν είναι η μικρή ιδιοτροπία. Το πρόβλημα ήταν πως αυτή η μικρή επανάσταση βάζει την ιδέα στο μυαλό των υπόλοιπων εργαζομένων που δεν μπορούν να φανταστούν την δύναμή τους. Γιατί το εργοτάξιο, γενικώς οι εργοδότες (όπως και ο στρατός) βασίζονται ξεκάθαρα σε δύο πράγματα: στην ΑΓΝΟΙΑ και στο ΦΟΒΟ.

Όποιος καταφέρει και τα νικήσει, περνάει σε άλλο επίπεδο...