Allyson Felix

Tην είδα χτες να τρέχει στα προημιτελικά των 200 μ. Δεν έχω ξαναδεί άνθρωπο να τρέχει χωρίς να ιδρώνει και να αφήνει πίσω του τους πάντες. Κοινότυπο, αλλά το τρέξιμό της είχε τη χάρη γαζέλας. Πλέον είμαι οπαδός της.

ΥΓ Το ότι είναι και παίδαρος είναι τελείως συμπτωματικό.

Εντυπώσεις από το ταξίδι - Μέρος Γ'

...
Μείναμε 3 βράδια και μετά πήραμε το φέρυ για το Ταλίν. Έκανε μιάμιση ώρα για να μας πάει στην πρωτεύουσα της Εσθονίας. Η Εσθονία είναι μέλος της Ε.Ε. αλλά ακόμη δεν έχει ευρώ. Έχει εσθονικές κορώνες. Είναι μια από τις 3 βαλτικές δημοκρατίες που ανεξαρτητοποιήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση το 1992. Οι Εσθονοί θεωρούν πως η χώρα τους από το β' παγκόσμιο πόλεμο μέχρι το '92 ήταν υπόδουλοι στους ρώσους. Οι βαλτικές δεν τα πήγαιναν ποτέ καλά με τους ρώσους και στον πόλεμο είχαν πάρει το μέρος του άξονα (όπως και η Φιλλανδία). Μια παλιά φυλακή που φυλακίζονταν οι αντικαθεστωτικοί εσθονοί από το σοβιετικό καθεστώς, την έχουν κάνει μουσείο.


Το πρόβλημα είναι πως ένα μεγάλο ποσοστό των κατοίκων είναι ρώσοι έποικοι ή τελοσπάντων ρωσόφωνοι. Αυτοί βρέθηκαν στο στόχαστρο των υπολοίπων μετά την ανεξαρτησία. Οι εσθονοί μιλούν εσθονικά, μια ιδιαιτέρως δύσκολη γλώσσα.

Το Ταλίν εμπεριέχει την παλιά μεσαιωνική πόλη του Ταλίν που αποτελεί και των κύριο πόλο έλξης των τουριστών. Οι κάτοικοι του Ελσίνκι φεύγουν για σαβατοκύριακα στο Ταλίν (που είναι και πιο φθηνό απ'την πατρίδα τους!). Επίσης με τα καραβάνια το επισκέπτονται και οι ρώσοι.

Εμείς μείναμε στην άκρη της παλιάς πόλης. Ήταν πραγματικά πανέμορφη! Χωρίς καθόλου αυτοκίνητα και με πολλά λουλούδια και εκκλησίες. Πολύ ρομαντικό μέρος, ιδανικός προορισμός για ρομαντικό Σαβατοκύριακο. Υπάρχει ένα πρόβλημα βέβαια στο ότι δεν υπάρχουν απευθείας πτήσεις από Αθήνα, σύν του ότι συνήθως πρέπει να περιμένεις συνήθως ένα ολόκληρο βράδυ σε κάποιο γερμανικό αεροδρόμιο για την ανταπόκριση. Λεπτομέρειες.

Φάγαμε σε ένα πανέμορφο (και διάσημο) μεσαιωνικό εστιατόριο. Οι πιο δύσκολοι (στο φαγητό) της παρέας ζήτησαν κοτόπουλο με πατάτες. Όπως μας εξήγησε μια γλυκήτατη γκαρσόνα, τον μεσαίωνα δεν είχε έρθει στην ευρώπη η πατάτα... οπότε φάγαμε ό,τι μας σέρβιραν. Προσωπικά μου άρεσε. Κάποια στιγμή όμως που ζήτησα να δοκιμάσουμε την τοπική λιχουδιά, λουκάνικο με αίμα, η υπόλοιπη ομάδα επαναστάτησε. Τελικά βρεθήκαμε να τρώμε σε ελληνικό εστιατόριο στο Ταλίν...

To όνομά του ήταν "Άρτεμις" και ήταν πραγματικά πολύ καλό! Ήπιαν και φραπέ οι στερημένοι, φάγαμε και μια απίθανη χωριάτικη σαλάτα και το κυρότερο: γνωρίσαμε τους ιδιοκτήτες! Οι ιδοκτήτες ήταν δυο παιδιά στα σαράντα που εγκατέλειψαν τον -αποκλεισμένο από το champions league- Πειραιά για μια καλύτερη ζωή στο Ταλίν. Βέβαια είχαν μια εμπειρία με δικά τους μαγαζιά συν μια γυναίκα ρωσίδα από το Ταλίν. Αυτός μας εξήγησε πως μετά από δυο χρόνια στο Ταλίν δεν έχει καταφέρει να μάθει εσθονικά αλλά μιλάει αγγλικά και ρώσικα. Στις δημόσιες υπηρεσίες όλοι τον εξυπηρετούν στα αγγλικά! Επίσης όταν πήγε μια αίτηση για να ανοίξει το εστιατόριο, ρώτησε σε πόσες άλλες υπηρεσίες θα έπρεπε να πάει και τι. Η απάντηση ήταν: "Τι εννοείτε; Αύριο μπορείτε να ανοίξετε."!

Η εσθονική (απούσα) γραφειοκρατία με έπεισε ότι μέσα στην επόμενη δεκαετία η Εσθονία όχι μόνο θα μπει στο ευρώ αλλά θα ξεπεράσει και σε όλους τους δείκτες την Ελλάδα. Γενικώς οι βόρειοι είναι πιο σοβαροί και πιο εργατικοί άνθρωποι. Επειδή δεν είμαι ρατσιστής, το γεγονός αυτό το αποδίδω στους θερινούς μήνες των νοτίων όπου λόγω υπερβολικής ζέστης κωλοβαράμε. Και τους χειμερινούς μήνες περιμένουμε να έρθουν οι θερινοί.

Προσπαθήσαμε να πάρουμε το ολονύχτιο τρένο Κυριακή βράδυ από το Ταλίν για την Αγ. Πετρούπολη. Οι κυρίες στο γκισέ του ανακαινισμένου σταθμού μιλούσαν μόνο εσθονικά και ρώσικα. Γενικά οι μεγάλοι άνθρωποι (σε αντίθεση με τους νέους) δεν μιλούν αγγλικά. Το τρένο που κάνει 8 ώρες για την Αγ. Πετρούπολη ήταν γεμάτο από τους ρώσους που περνούν το ΣΚ στο Ταλίν. Αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω στο Ελσίνκι και να πάρουμε από εκεί το τρένο. Η διαδρομή μας αποζημίωσε. Η φιλλανδική ύπαιθρος είναι γεμάτη λίμνες, λιβάδια, υπέροχα δάση και ξύλινα σπίτια. Πραγματικά σαν καρτ ποστάλ.

Αντίθετα η ρωσική ύπαιθρος ήταν εντελώς παρατημένη. Φτάσαμε με το (ρώσικο) τρένο το βράδυ στην Αγ. Πετρούπολη. Ένα ταξί μας πήγε στο ξενοδοχείο. Που είναι τα σοβιετικού τύπου μπλοκ; Που είναι η σοβιετική αρχιτεκτονική; Πέντε μέρες εκεί είδα μόνο το Πολυτεχνείο σε αυτό το στυλ. Η υπόλοιπη πόλη (η πιο βόρεια πόλη στον κόσμο με πληθυσμό άνω του 1.000.000 κατοίκων) ήταν λες και έχει μείνει στα 1900. Περιμένεις να δεις άμαξες και τον τσάρο. Η καταπληκτική ιδέα της αντιπαροχής δεν έφτασε ποτέ εδώ. Οι ανακαινίσεις των κτιρίων έχουν αρχίσει να πληθαίνουν. Οπότε, με τους ρυθμούς ανάπτυξης της ρωσικής οικονομίας, σε 10 χρόνια η Αγία Πετρούπολη θα είναι η μεγαλύτερη, πληρέστερη και πιο τουριστική πόλη-μουσείο της Ευρώπης.



(συνεχίζεται)

Έξοδα τραπέζης

Πήγα χτες στην Alpha Bank για να πληρώσω την ασφάλεια του αυτοκινήτου μου. Το ποσό ήταν 268€. Ο (νέος) υπάλληλος με ρώτησε το όνομά μου για να το γράψει στην αιτιολογία κατάθεσης. Κατόπιν με ρώτησε: "Τα έξοδα θα τα πληρώσετε εσείς ή ο παραλήπτης;"
Τα έξοδα είναι τα 1,20€ νταβατζιλίκι της τράπεζας.
"Νόμιζα πως τα έξοδα έχουν καταργηθεί", απάντησα.
Ο υπάλληλος χαμογέλασε. "Ε, ναι." μου είπε.
"Να πάω στον διευθυντή να διαμαρτυρηθώ ή τον έχουν πρήξει πολλοί με το συγκεκριμένο θέμα;" ρώτησα ευγενικά.
"Όχι δεν πειράζει, δεν κράτησα έξοδα" μου λέει και μένω κάγκελο. Και εν ολίγοις μου εξηγεί πως είναι πολιτική της τράπεζας να τα ζητάνε κι όπου περάσει. Τον ευχαρίστησα για την ειλικρίνειά του κι έφυγα.

Να σημειωθεί πως είχα προετοιμαστεί να στείλω γράμμα στον τραπεζικό διαμεσολαβητή σε περίπτωση που μου κρατούσαν έξοδα. Κάποιος μου είπε πως έχει βγει τελεσίδικη απόφαση και η τράπεζα πληρώνει πρόστιμο 3000€ κάθε φορά που σου κρατάει 1,20€!

Δείτε κι αυτό...

http://stupidchainmails.blogspot.com/

Εντυπώσεις από το ταξίδι - Μέρος Α'

Κατεβήκαμε στο αεροδρόμιο του Ελσίνκι μια κρύα νύχτα του Ιούλη. Εγώ με βερμουδίτσα και κοντά καλτσάκια. Οι υπόλοιποι παρομοίως. Δεν ήταν ακριβώς κρύα γιατί είχε 16 βαθμούς κελσίου. Και δεν ήταν ακριβώς νύχτα γιατί ο ήλιος θα έδυε στις 11 παρά τέταρτο. Και θα ανέτειλε στις 4 το πρωί. Το φως δεν θα μας εγκατέλειπε ποτέ.

Πληρώσαμε 45 € σε ένα μελαμψό φιλλανδό (μάλλον πακιστανός ήταν ο άνθρωπος) να μας πάει στο ξενοδοχείο. Καλό ξενοδοχείο με καταπληκτικό πρωινό και χοντρές σκούρες κουρτίνες (για το φώς που λέγαμε πριν). Το πρωινό περιελάμβανε και μια καταπληκτική μαρμελάδα φράουλα. Οι φράουλες, όπως θα ανακαλύπταμε αργότερα, είναι το εθνικό φρούτο της Φιλλανδίας. Στις υπαίθριες αγορές τα μισά κιόσκια πουλάνε μόνο φράουλες. Κάτι σαν τα πορτοκάλια στην Ελλάδα.

Το Ελσίνκι είναι μια όμορφη πόλη που χτίστικε από τους Σουηδούς μερικούς αιώνες πριν, σε μια προσπάθεια να ανταγωνιστούν εμπορικά το εσθονικό Ταλίν που βρίσκεται ακριβώς απέναντι στο φιλλανδικό κόλπο. Οι φιλλανδοί έγιναν ανεξάρτητο κράτος στις αρχές του 20ου αιώνα. Στον 2ο παγκόσμιο μπήκαν στην πλευρά του άξονα αφού τους επιτέθηκαν οι ρώσοι.

Μπροστά από το Ελσίνκι υπάρχει ένα σύμπλεγμα από άπειρα νησάκια, άλλα κατοικημένα (ακόμη και με ένα κτίριο!) κι άλλα βραχονησίδες. Το υπόστρωμα της περιοχής είναι βράχος. ΠΑΝΤΟΥ! Κάτω από το απέραντο γρασίδι και τα δάση, σε μικρά βάθη, υπάρχει βράχος. Και είναι καταπληκτικό το πόσο ωραία τον εντάσσουν στο αστικό τοπίο.

To πιο εντυπωσιακό πράγμα στο Ελσίνκι ήταν το ότι δεν νύχτωνε. Πηγαίναμε κατά τις 6 το απόγευμα για ύπνο και ξαναβγαίναμε στις 10. Δεν ένιωθες ότι υπάρχει περίπτωση να χάσεις τη μέρα αφού η μέρα δεν τελείωνε.

Το 2ο εντυπωσιακό ήταν το να φοράς φανελάκι, μπλουζάκι και ζακέτα κουμπωμένη μέχρι το λαιμό όλη μέρα. Αν και την τρίτη μέρα που βγήκε ο ήλιος το θερμόμετρο ανέβηκε στους 24 και είχαμε καλοκαίρι. Εννοείται πως ανεξαρτήτως θερμοκρασίας οι φιλλανδές κυκλοφορούσαν με το μίνι, τα τιραντέ και το ξώφτερνο. Οι φιλλαδές (ή φιλλανδέζες;) είναι ένας στρατός από ξανθά κοριτσάκια με γαλάζιο μάτι και χωρίς κυτταρίτιδα. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο πως στη Φιλλανδία έχουν μεταναστεύσει αρκετοί έλληνες αλλά όχι ελληνίδες...

Σοβαρά τώρα, στο Ελσίνκι πετύχαμε 3 έλληνες "ντόπιους". Μας είπαν πως η ελληνική κοινότητα αριθμεί περίπου 300 έλληνες (με κυρίαρχη μπλογκική προσωπικότητα φυσικά, τον ovi).

Το λιμάνι του Ελσίνκι. Στο βάθος δεξιά, οι πορτοκαλί τέντες της υπαίθριας αγοράς.

Ο πρώτος που συναντήσαμε ήταν ο Νίκος Νικολόπουλος. Εκεί που περιφερόμασταν στην ανοιχτή αγορά του λιμανιού, το μάτι των κυριών έπεσε σε κάτι δέρματα από τάρανδο, ελάφι, πολική αρκούδα ή δεν ξέρω εγώ τι. Ο μελαχροινός κύριος έκανε μπαμ ότι δεν ήταν φιλλανδός αλλά που να φανταστώ πως η απάντησή του στην ερώτηση της συζύγου μου "How much does it cost?" θα ήταν: "Γιατί; ελληνικά δεν μπορούμε να μιλήσουμε κοπελιά;". Τεσπά με τον Νίκο ανταλλάξαμε τηλέφωνα και παιρνούσαμε κάθε μέρα από την τέντα του για μια καλημέρα. Αυτά που μου έμειναν από αυτά που μας είπε:
- το πόσο δύσκολα είναι τα φιλλανδικά (μετά από 3 χρόνια τα καταλαβαίνει αλλά δεν τα μιλάει καλά),
- ο βασικός μισθός είναι 1350 €!
- προκειμένου να πας στον φιλλανδικό βορά, το φιλλανδικό κράτος σου παραχωρεί έκταση, σπίτι, δάνειο για επιχειρηματική δραστηριότητα. Όσοι φίλοι του κρύου, προσέλθετε.
- για να γράψει στο ΙΚΑ τη γυναίκα του (προσέξτε: είναι και μετανάστης) απλώς έστειλε με e-mail κάποια στοιχεία...
- στο τέλος της άνοιξης (Μάιο) ο δήμος στέλνει ένα συνεργείο στο σπίτι σου και στο καθαρίζει από χιόνια κλπ ώστε "ο πολίτης να είναι ευχαριστημένος τώρα που έρχεται το καλοκαίρι"!
- την πρώτη χρονιά που ήρθε, οι θερμοκρασίες το Φεβρουάριο είχαν πιάσει τους -30. Και εργάζεται σε υπαίθρια αγορά. Οι φιλλανδοί πωλητές είχαν μαζευτεί σε μια γωνιά και ανάψει φωτιά, κοιτώντας τον τρελό έλληνα που παρέμενε στην τέντα!

(συνεχίζεται...)

Μπριτζ

Μετά την λήξη των μαθημάτων στο μπριτζ, έχω (μαζί με τον συμπαίκτη μου) αρχίσει το έπακρο να απολαμβάνω τις δυνατότητες αυτού του παιχνιδιού. Αν σας άρεσε ποτέ στη ζωή σας η πρέφα, ή το ουίστ, ή έστω οι κούπες (hearts, καρδιές) τότε πρέπει οπωσδήποτε να το δοκιμάσετε.


Τα μαθήματα είναι μια φορά την εβδομάδα και συνήθως ξεκινούν Οκτώβριο. Αν είστε στην Αττική, σίγουρα υπάρχει ένας όμιλος κοντά σας. Αν είστε στην επαρχία, οι πιθανότητες πέφτουν αισθητά. Μπορείτε να το ψάξετε στο hellasbridge.com. Aν είστε τόσο τυχεροί και ζήτε στη Χαλκίδα ή στα Ιωάννινα, αφήστε μήνυμα σε αυτό το ποστ κι εγώ μπορώ να σας δώσω όλες τις πληροφορίες που θα χρειαστείτε! Στη Χαλκίδα έχουμε κάνει και μια πρώτη προσπάθεια για τη δημιουργία ιστοσελίδας.

Πίστευε και μη ερεύνα

Μου ήρθε ένα σχετικά διάσημο e-mail από ένα έμπιστό μου πρόσωπο. Το mail αυτό είχε συνημμένο ένα αρχείο doc στα ελληνικά με το ακόλουθο κείμενο:

"ΧΡΩΣΤΙΚΕΣ Ε
Η παρακάτω είναι μια λίστα χρωστικών ουσιών και προσθέτων για τρόφιμα που εκδόθηκε από το νοσοκομειακό κέντρο του Chaumont της Γαλλίας, βασισμένη σε πληροφορίες που δόθηκαν από το ερευνητικό νοσοκομείο του Villajuir, για να επιστήσει την προσοχή των καταναλωτών στα αποτελέσματα των προσθέτων που χρησιμοποιούνται από τη βιομηχανία τροφίμων."

Ακολουθούσε μια λίστα με τις ουσίες με τον κωδικό Ε100-Ε480 και με κατηγοριοποίηση (αναλόγως με το τι υποτίθεται πως προκαλούν) σε ακίνδυνες, καρκινογόνες, ύποπτες, πεπτική διαταραχή, χοληστερίνη, εντερικές ενοχλήσεις κλπ

Επειδή όταν βλέπεις αρχείο doc μεταφρασμένο στα ελληνικά κράτα και μικρό καλάθι, έκανα μια μικρή έρευνα για την αξιοπιστία του εγγράφου.

Στο πρώτο googlάρισμα, βρίσκω μια συζήτηση όπου ένας κύριος ανέφερε ότι "ρε παιδιά, στο google άμα βάλεις Chaumont - Villajuir βγάζει μόνο ελληνικές σελίδες. Αυτό σημαίνει πως ίσως και αυτές οι ουσίες που λένε ακίνδυνες δεν είναι"...




Αφήνω ένα κενό αγαπητέ αναγνώστη για να συνέλθεις από το σοκ. Γιατί θεωρώ πως ο κοινός νους απαιτεί να καταλάβεις πως ο λόγος που σου βγάζει μόνο ελληνικές σελίδες η εν λόγω αναζήτηση, είναι επειδή υπάρχει ως αναφορά μόνο σε σελίδες που αναπαράγουν το εν λόγω έγγραφο!!!

Αν ψάξεις πληροφορίες για τα Ε, θα οδηγηθείς στον ΕΦΕΤ, τον κρατικό φορέα ελέγχου τροφίμων. Εκεί θα διαβάσεις πως τα Ε είναι οι ουσίες που επιτρέπονται ακριβώς επειδή είναι ασφαλής για τη δημόσια υγεία σε αντίθεση με άλλες που απαγορεύονται. Εκτός βέβαια αν ο ΕΦΕΤ είναι στο κόλπο μαζί με τους εβραίους και τη CIA.
Επίσης μια πολύ διαφωτιστική ιστοσελίδα για τα Ε είναι η food-info.net.


Ψάχνωντας τώρα για το νοσοκομείο του Chaumont, δεν βρήκα τίποτα στο google αλλά ούτε και στη Wikipedia (πηγή: Λίστα με τα νοσοκομεία της Γαλλίας). Τα γαλλικά μου όμως είναι πολύ φτωχά (στη ζητιανιά έχουνε βγει για την ακρίβεια) και θεωρώ σίγουρο πως το Chaumont (μια μικρή πόλη της Γαλλίας η οποία ΟΝΤΩΣ υπάρχει) έχει νοσοκομείο (εδώ έχει νοσοκομείο η Πρέβεζα, γιατί να μην έχει και το Chaumont;).

To Villajuir όμως δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο εκτός από τις αναφορές των ελληνικών ιστοσελίδων περί του θέματος. Οι οποίες είναι ουκ ολίγες αν και κυρίως αναδημοσιεύεται από μπλόγκερς.

Το θέμα δεν είναι αν υπάρχει το Villajuir και το κάθε Villajuir. To θέμα είναι πόσο ευκολόπιστοι πρέπει να είμαστε σε ένα κόσμο όπου το να φτιάξεις ένα έγγραφο που να δείχνει επίσημο, είναι καθαρά ζήτημα ορέξεως και όχι δυνατοτήτων. Βέβαια, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ούτε αυτό δεν έγινε και γι'αυτό μου κινήθηκε η περιέργεια.

Κατα καιρούς έχω λάβει e-mail με διάφορες ανακριβείς πληροφορίες, με τελευταίο τη δήλωση του Κίσινγκερ «Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ». Μια δήλωση που, όπως καταλαβαίνεται, δεν έγινε ποτέ.

Την επόμενη φορά που θα μου στείλετε ένα τέτοιο μέιλ, ψάξτε το πριν. Ή γράψτε με κεφαλαία στον τίτλο: "ΓΙΑ ΨΑΞΙΜΟ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ"!

The ultimate Hercules’ celebrity victims list (TUHECEVIL)

Η απόλυτη λίστα επωνύμων θυμάτων του Ηρακλή (ΑΛΕΘΥΤΗ) προσπαθεί να ακολουθήσει την χρονολογική σειρά των γεγονότων. Βασίζεται στο βιβλίο «Ελληνικοί μύθοι» του Ρόμπερτ Γκρέιβς. Αποτελεί φόρο μνήμης στα θύματα του μεγαλύτερου serial killer όλων των εποχών. Να σημειωθεί πως ο Ηρακλής έχει σκοτώσει και πολλά ζώα ή τέρατα της εποχής τα περισσότερα από τα οποία δεν αναφέρονται στην παρακάτω λίστα. Ομοίως δεν αναφέρονται όλοι εκείνοι οι ανώνυμοι που σκοτώθηκαν σε κάποια από τις πολλές πολεμικές εκστρατείες που διεξήγαγε. Ούτως ή άλλως σε αυτόν τον τομέα τον έχουν ξεπεράσει κάποιοι μεταγενέστεροι κατά πολύ (βλ. Χίτλερ, Ναπολέοντας κλπ).

Τα περισσότερα από τα θύματά του πέθαναν α) από φαρμακερό βέλος του, β) από ροπαλιά ή γ) από πολύ ξύλο. Τώρα που παραδίδω την έρευνά μου έχω ήδη μετανιώσει που δεν κράτησα στατιστικά πάνω σε αυτό το θέμα. Η παρούσα λίστα αποτελεί δέσμευση προηγούμενης δημοσίευσης και πνευματικό δημιούργημα της “Civil Mythical Researches Company” ©2007 All rights reserved. Ξεκινάμε:

I. Λίνος, δάσκαλος λύρας του Ηρακλή. Έριξε φάπα στον Ηρακλή κατά τη διάρκεια μαθήματος. Μοιραίο λάθος.
II. Τέρμερος. Διάσημος κακοποιός που σκότωνε με κουτουλιές. Το κεφάλι του Ηρακλή αποδείχτηκε πιο σκληρό.
III. Οι πρέσβεις του Ορχομενού. Ο Ηρακλής τους έκοψε τα αυτιά, τη μύτη και τα χέρια. Τους τα κρέμασε στο λαιμό και τους έστειλε πίσω στην πόλη τους.
IV. Πυραίχμης, βασιλιάς της Εύβοιας. Τον νίκησε κι έβαλε δυο πουλάρια να σκίσουν το σώμα του στα δύο.
V. Έξι γιοι του. Κατά λάθος. Η Ήρα του είχε σαλέψει τα μυαλά. Μεταξύ τους ήταν οι διάδοχοι του θρόνου του Άργους, της Οιχαλίας και της Θήβας.
VI. Δυο ανήψια του, γιοι του Ιφικλή. Στην ίδια περίπτωση με το V.
VII. Μεγάρα, γυναίκα του. Στην ίδια περίπτωση με το V.
VIII. Σαύρος, ληστής.
IX. Όρειος, κένταυρος.
X. Υλαίος, κένταυρος.
XI. Όμαδος.
XII. Ιππολύτη, βασίλισσα των Αμαζόνων.
XIII. Τιτίας, πρωταθλητής της Μαριανδυνίας. Κατά λάθος.
XIV. Σαρπηδόνας, γιος του Ποσειδώνα. Αναιδής.
XV. Πολύγονος, γιος του Πρωτέα. Τον προσκάλεσε σε αγώνα πάλης μαζί με τον αδελφό του.
XVI. Τηλέγονος, γιος του Πρωτέα, αδελφός του Πολύγονου.
XVII. Όρθρος, σκύλος.
XVIII. Ευρυτίων, βοσκός του Γηρυόνη.
XIX. Γηρυόνης, βασιλιάς της Ισπανίας.
XX. Ανταίος, λίβυος γίγαντας.
XXI. Βούστρης, βασιλιάς της Αιγύπτου.
XXII. Τρεις γιοι του Γηρυόνη (ή Χρυσάορα).
XXIII. Ιαλεβίων, γιος του Ποσειδώνα.
XXIV. Δέρκυνος, γιος του Ποσειδώνα.
XXV. Κάκος, γιος του Ήφαιστου και της Μέδουσας.
XXVI. Φαύνος, βασιλιάς.
XXVII. Έρυξ, σικελός παλαιστής και πυγμάχος.
XXVIII. Κρότωνας. Κατά λάθος.
XXIX. Αλκυονέας. Γίγαντας.
XXX. Λάδωνας. Δράκος, φύλακας του Άτλαντα.
XXXI. Περιμήδης, γιος του Ευρυσθέα, βασιλιά των Μυκηνών.
XXXII. Ευρύβιος, γιος του Ευρυσθέα, βασιλιά των Μυκηνών.
XXXIII. Ευρύπυλος, γιος του Ευρυσθέα, βασιλιά των Μυκηνών.
XXXIV. Ίφιτος, γιος του Εύρυτου, βασιλιά της Οιχαλίας.
XXXV. Στιχίος, ερωμένος του (!).
XXXVI. Λιτυέρσης. Γεωργός-δολοφόνος από τις Κελαίνες.
XXXVII. Λαομέδοντας, βασιλιάς της Τροίας.
XXXVIII. Όλοι οι γιοι του Λαομέδοντα, πλην του Πριάμου.
XXXIX. Ευρύπυλος, βασιλιάς της Κω. Γιος του Ποσειδώνα και της Αστυπάλαιας.
XL. Ευρυτίων και τα αδέλφια του. Κένταυροι.
XLI. Εύρυτος. Ανηψιός του βασιλιά της Ήλιδας, Αυγεία.
XLII. Κτέατος. Ανηψιός του βασιλιά της Ήλιδας, Αυγεία.
XLIII. Λέπρεος. Ιδρυτής της ομώνυμης αρκαδικής πόλης.
XLIV. Περικλύμενος και τα αδέλφια του πλην του Νέστορα. Γιοι του Νηλέα, βασιλιά της Πύλου.
XLV. Φυλέας, βασιλιάς της θεσπρωτικής πόλης Εφύρας.
XLVI. Εύνομος. Γιος του Αρχιτέλη, συγγενής του Οινέα. Τον καρπάζωσε πιο δυνατά απ’ ότι άντεχε.
XLVII. Κύαθος, οινοχόος στη Φλυούντα της Πελοποννήσου.
XLVIII. Νέσσος. Κένταυρος.
XLIX. Θειοδάμαντας, βασιλιάς των Δρυόπων.
L. Φύλας, διάδοχος του Θειοδάμαντα.
LI. Κορωνός, βασιλιάς των Λαπιθών του Ολύμπου.
LII. Κύκνος, γιος του Άρη.
LIII. Αμύντορας, βασιλιάς του Ορμένιου. Αρνήθηκε να του δώσει την κόρη του σε γάμο.
LIV. Εύρυτος και ο γιος του. Βασιλιάς της μεσσηνιακής Οιχαλίας.
LV. Λίχας, βοηθούσε τη γυναίκα του Διηάνειρα.
LVI. Πρόνομος, γίγαντας.

Συνολικά 56 επώνυμοι έχασαν την ζωή τους από το πέταλο του Μαλιακού της εποχής εκείνης, Ηρακλή. Ένας στους τρεις περίπου ήταν κακούργος ή μυθικό πλάσμα (γίγαντας, κένταυρος κλπ). Ένα τρίτο ήταν βασιλιάδες που σκότωνε κατά την διάρκεια εχθροπραξιών. Και το άλλο τρίτο ήταν άτομα που έχασαν την ζωή τους επειδή ο Ηρακλής έκρινε βιαστικά, χωρίς να έχει όλα τα στοιχεία, ή και καταλάθος! Μεταξύ των θυμάτων υπήρξαν 11 βασιλιάδες και τουλάχιστο 12 διάδοχοι θρόνων.

Επίσης ο Ηρακλής είχε πάρα πολλές γυναίκες, που και αυτές ίσως κάποτε τις καταγράψω (θα βγαίνουν καμιά ντουζίνα μόνο αυτές που τον παντρεύτηκαν ή του έκαναν παιδιά).

RIP.

TOΡ 5 φαγητό στην Εύβοια

Για τη νέα ανάρτηση του 2012, πατήστε εδώ!

Η Χαλκίδα διαθέτει παγωτά Δωδώνη, Pizza Dominos’, Flocafe, Γρηγόρη, Pizza L’Artigiano, Goodys’ και Pizza Hut. Αλλά οι αλυσίδες δεν παίζουν στο ΤΟΡ 5. Τουλάχιστον όχι σ’ αυτό.

1. Το λιμανάκι
Ψαροταβέρνα στην Αμάρυνθο (30΄, προς νότια Εύβοια) για τους λίγους γνώστες. Μπαίνοντας στην Αμάρυνθο (ή Βάθια) από Χαλκίδα, μετά το ξενοδοχείο Φλοίσβος, δεξιά. Προσοχή στην κατηφόρα μη βρει το αυτοκίνητο. Μόλις φτάσεις παραλία…voila! Ψαράκι δίπλα στο κύμα! Αλλά δεν είναι το κύμα που θα σε ενθουσιάσει. Τιμαί λογικαί. Α! πάρε και τυροσαλάτα!

2. (πως το λένε, ρε γμτ!)
Κοντοσουβλακοπωλείο στη Στενή. Φεύγεις για Βόρεια Εύβοια και στην Αρτάκη κόβεις δεξιά. Είναι πάνω στο δρόμο, στην πλατεία-πάρκινγκ του χωριού, κανά μισάωρο από Χαλκίδα. Το καλύτερο κοντοσούβλι που έχω φάει ποτέ. Και είμαι από Ήπειρο, έτσι; Βάλε και ένα κοκορέτσι και μετά πήγαινε στην πλατεία του χωριού για καφέ. Στο "1786" (μπορεί να κάνω και λάθος το νούμερο). Μαζί με τον καφέ παρήγγειλε και γλυκό. Τούρτα, ή λουκουμάδες ή… είναι όλα τέλεια. Α! αν είναι καλοκαίρι (που είναι), ρίξε πρώτα μια βουτιά στη Χιλιαδού που είναι στη μισή ώρα.

3. Τσαφ
Ουζερί στη Χαλκίδα, απέναντι από τα παλιά ΚΤΕΛ. Το πιο διάσημο σε αυτό το ΤΟΡ-5. Τιμές εντάξει (αν σε λένε Νιάρχο), περιβάλλον μέτριο, θέα μηδέν. Άρα, γιατί το προτείνω; Το βρήκες! Οι καλύτεροι μεζέδες! Παρήγγειλε και ότι οστρακοειδές υπάρχει, κι ας μην έχεις ξαναφάει ποτέ. Κι εγώ πρώτη φορά εκεί έφαγα!

4. Η ζωή εν Χαλκίδι
Το «δι» με γιώτα; Δε θυμάμαι. Πίσω από το Δημαρχείο, μέσα στη στοά. Εντάξει, στα 30 μέτρα είναι η θάλασσα κι εσύ θα κάθεσαι μέσα σε μια στοά. Αλλά το φαΐ προέχει. Και οι τιμές καλές.

5. Τέσκος
Ψαροταβέρνα στην Νέα Αρτάκη. Στην παραλία το προτελευταίο. Η κυρία που διατάζει έχει έντονο ταπεραμέντο, φρέσκο ψάρι και πολύ ωραίους μεζέδες. Και τιμές καταπληκτικές για την περιοχή. Θέα στη θάλασσα (καλά, δεν είναι και οι Μαλβίδες) όταν έχει έρθει το νερό (έχουμε και την παλίρροια, ρε)

Πόσες καλημέρες είπατε σήμερα;

Συνειδητοποιώντας πως στο Λονδίνο είναι φυσιολογικό κάθε πρόταση να συνοδεύεται από κάμποσα thanks, σκεφτόμουν πόσες προτάσεις ευγένειας χρησιμοποιούμε καθημερινά. Προτάσεις που η μόνη τους χρησιμότητα είναι να μας κάνουν ένα μέρος του συνόλου, ένα ευπρόσδεκτο μέλος της κοινωνίας. Αλλά και να δηλώσουν στον αποδέκτη πως, «ναι, κι εσύ ρε φίλε είσαι ένας από μας, σε θέλουμε στην ομάδα μας».

Σήμερα το πρωί μια συνάδελφος μου ευχήθηκε «καλημέρα και καλή εβδομάδα». Υπολόγισα πως λέω καλημέρα στο γραφείο κάθε πρωί με όλους τους συναδέλφους που διασταυρώνομαι. Κατά μέσο όρο 5. Μιλάω στο τηλέφωνο με άλλους 5. Συνδιαλάσσομαι με άλλους 5. Και άλλους 5 το απόγευμα. Σύνολο 20. Λέγονται ενώπιόν μου λοιπόν 40 καλημέρες την ημέρα. Δηλαδή 14.600 το χρόνο. Και 2.080 «καλές εβδομάδες». Και 480 «καλό μήνα». Και 120 (μετρημένα επακριβως!) τηλεφωνήματα ή επισκέψεις για «να τα εκατοστήσεις» και «να χαίρεσαι τ΄όνομά σου». Και 40 SMS (ευτυχώς που εφευρέθηκαν κι αυτά!) κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα.

Πολλή ενέργεια. Για το τίποτα;

Euro 2008

Έπαιξα σήμερα τη Ρωσία για νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης. 1 προς 21. 10 ευρώ. Ξέρω πως παίζει εναντίον της εθνικής μας αλλά τους πιστεύω τους Ρώσους. Άλλωστε έχω και την λογική της ασφάλειας στη χαρά. Αν περάσει η εθνική θα καταχαρώ. Αν περάσουν οι Ρώσοι θα έχω το στοίχημα. Ξέρω πως πολλοί διαφωνούν με αυτή τη λογική αλλά είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας.

Επίσης έπαιξα πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης τον Αρσάβιν (της Ρωσίας). Με έκπληξη διαπίστωσα πως παίζεται 1:210!!! Οπότε με 10 ευρουλάκια θα πάρω 2000 εύκολα ευρώ (λέμε τώρα). Πάντως ο παιχταράς έχει ένα μειονέκτημα γιατί δεν παίζει στον πρώτο αγώνα με τους Ισπανούς. Είναι τιμωρημένος.

Κατά τα άλλα, ΆΝΤΕ ΡΕ ΕΛΛΑΔΑΡΑ, ΠΑΜΕ ΝΑ (ΞΑΝΑ)ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΤΙΜΗΜΕΝΟ!
Βέβαια και η Ιταλία να το πάρει, θα χαρώ, αφού είναι ομάδα της καρδιάς μου.
Αλλά και η Ρωσία, αφού είναι η ομάδα της τσέπης μου.

Διπλωματία, εθνογραφία και (ολίγη) από Eurovision

Συνεχίζω με το αγαπημένο μου θέμα, τον λόγο δηλαδή που υπάρχουν τα διάσημα "μπλοκ" στην Eurovision. Μπλοκ που επηρεάζουν την τελική βαθμολογία δίνοντας ένα καλό πλεονέκτημα εξ αρχής σε κάποιες χώρες.

Διάσημα μπλοκ κρατών είναι

• το σκανδιναυικό με Σουηδία, Δανία, Φιλλανδία και Νορβηγία να αλληλοψηφίζονται
• το γιουγκοσλαβικό με Βοσνία, Κροατία, Σλοβενία, Μαυροβούνιο, ΠΓΔΜ και Σερβία (και σε λίγο και Κόσοβο)


• το σοβιετικό με 10 χώρες


• το διάσημο ελληνοκυπριακό


• το φημολογούμενο βαλκανικό με Ελλάδα, Αλβανία, Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία να ψηφίζουν (κυρίως) Ελλάδα

Η γνώμη μου (και λόγος ύπαρξης αυτής της δημοσίευσης) είναι πως οι γείτονες δεν αλληλοψηφίζονται επειδή αγαπιούνται παράφορα (δυστυχώς), αλλά επειδή υπάρχουν μειονότητες με διαφορετική εθνική συνείδηση που ψηφίζουν το τραγούδι τους. πχ Σέρβοι στη Βοσνία, έλληνες και τούρκοι στη Γερμανία, αλβανοί στην Ελλάδα, ρώσοι στην Εσθονία κλπ

Αν σκεφτούμε πως το σύνολο των διαγωνιζόμενων στον τελικό ήταν 24 χώρες, βλέπουμε πως σε κάθε χώρα αναλογεί περίπου ένα 4% των ψήφων. Οι ψήφοι σε ένα τόσο υποκειμενικό θέμα όπως "το πιο ωραίο τραγούδι" έχουν πολύ μεγάλη διασπορά με αποτέλεσμα να χρειάζεσαι ένα 10% των συνολικών ψήφων για να πάρεις την πρωτιά (δηλαδή το 12άρι). Για να πειστείται για το μέγεθος της διασποράς των ψήφων, απλά ρωτήστε συγγενείς και φίλους τι ψήφισαν: η δικιά μου μικρή δημοσκόπηση έδειξε Αρμενία 2, Ισπανία 1, Γαλλία 1, Βρετανία 1, Αλβανία 1, Σουηδία 1, Νορβηγία 1

Το αποτέλεσμα είναι οι συγκεντρωμένοι ψήφοι των αλβανών στην ελλάδα (3%;) να έχουν πολύ μεγάλη σημασία στο τελικό αποτέλεσμα. Αν σκεφτείται πως κάποιος που ψηφίζει τη χώρα του έχει ένα λόγο παραπάνω να ψηφίσει πάνω από μία φορά (αντίθετα με κάποιον που ψηφίζει το τραγούδι που του αρέσει) τότε οι βαθμολογίες των βαλκανικών χωρών αρχίζουν να έχουν νόημα: μεγάλη βαθμολογία κάθε χρόνο από την Ελλάδα στην Αλβανία, μεγάλη βαθμολογία στην Ελλάδα από τους φοιτητές μας στη Βουλγαρία, την Ρουμανία, αλλά και την Βρετανία. Σημειώστε πως εκεί σαν ποσοστό επί των κατοίκων οι έλληνες ίσως είναι λίγοι, αλλά σαν ποσοστό επί των νέων ανθρώπων (που κυρίως ασχολούνται με τον διαγωνισμό) είναι πολύ σημαντικό.

Στο λεγόμενο "γιουγκοσλαβικό μπλοκ" τα ποσοστό των σέρβων στις παλιές τους επαρχίες είναι αρκετά σημαντικά ώστε να τους εξασφαλίσουν φέτος 10άρι από τους (μισητούς) Κροάτες και την ΠΓΔΜ και 12άρι από Μαυροβούνιο, Σλοβενία, Βοσνία. Οι σκοπιανοί που με το 1/3 του πληθυσμού να είναι αλβανοί προτίμησε να δώσει το 12άρι στην Αλβανία. Όλα αρχίζουν και φαίνονται λογικά...

Το πιο ενδιαφέρον μπλοκ όμως είναι των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών.
Οι βαλτικές χώρες μισούν τους Ρώσους οι οποίοι κατά την διάρκεια της ΕΣΣΔ, προσπάθησαν να εποικήσουν τα εδάφη τους. Απότέλεσμα είναι το ποσοστό των ρώσων στην Εσθονία, την Λετονία και την Λιθουανία να φτάνει το 26%, 27% και 5% αντίστοιχα. Με τέτοια διαφορά, δεν ήταν περίεργοι οι βαθμοί που έδωσαν οι βαλτικές στη Ρωσία: 12, 12 και 12.

Νοτιότερα, οι Λευκορώσοι με 11% ρώσους υπήκοους και 3% ουκρανούς, έδωσαν το 12άρι στη Ρωσία και το 10άρι στην Ουκρανία.

Πιο κάτω οι Μολδαβοί με βασικές μειονότητες τους ρώσους και τους ουκρανούς επίσης, έδωσαν 10 στη Ρωσία και 7 στην Ουκρανία. Γιατί οι Μολδαβοί είναι συγγενείς με τους Ρουμάνους. Το 12άρι στη Ρουμανία λοιπόν (το ένα εκ των 2 που πήρε η Ρουμανία στα τελικά).

Πάμε κατά τον Καύκασο και ξεκινάμε από την Γεωργία. Εδώ μεγαλύτερες μειονότητες είναι οι αρμένιοι και οι αζέροι στα σύνορα. Οι ρώσοι είναι στο 1,5%. Τα φετινά αποτελέσματα: Αρμενία 12, Ρωσία 8, Αζερμπαϊτζάν 7

Ακόμη πιο νότια, στην Αρμενία, υπάρχει μια μικρή μόνο μειονότητα ρώσων. Προφανώς σε συνδιασμό με το καλό τραγούδι, το 12άρι πήγε στη Ρωσία. Παλαιότερα υπήρχε και σημαντική μειονότητα αζέρων οι οποίοι όμως έφυγαν και ανταλάχτηκαν με τους αρμένιους του Αζερμπαϊτζάν μετά τον πόλεμο του Ναγκόρνο - Καραμπάχ τη δεκαετία του '90. Η Αρμενία δεν έδωσε πόντο στο (γειτονικό μεν, μισητό δε) Αζερμπαϊτζάν. Το Αζερμπαϊτζάν δεν έδωσε πόντο στη (γειτονική μεν, μισητή δε) Αρμενία.

Το Αζερμπαϊτζάν έδωσε το 12άρι στην φυλετικά συγγενή Τουρκία αλλά οι εκεί επικρατούσες συνθήκες ψηφοφορίας σε συνδιασμό με το ότι οι αζέροι ψήφιζαν πρώτη φορά σε eurovision κάνει την κατάσταση να ξεφεύγει από τα όρια της στατιστικής επεξεργασίας. Πάντως και οι ρώσοι πήραν ένα 8άρι (τρίτοι).

Την επόμενη φορά που θα στοιχηματίσετε λοιπόν για τον νικητή της eurovision, ακούστε τα τραγούδια και μετά συνυπολογίστε τις παραπάνω σταθερές. Η ποιότητα των τραγουδιών παραμένει σημαντικό στοιχείο για όλους.

Τα στοιχεία των μειονοτήτων πάρθηκαν από την Wikipedia. Θα χαρώ κάποιος να με διορθώσει ή να σχολιάσει σχετικά με αυτά.

Η παλιά καλή Eurovision...

Επειδή πολλές θεωρίες συνομωσίας ξεκινούν λόγω της νίκης της Ρωσίας, έκανα μια μικρή μελέτη: Τι θα συνέβαινε αν οι χώρες παρέμεναν οι ίδιες όπως πριν τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας;

Επείδή ξέρω πως το φλέγον αυτό ερώτημα βρίσκεται στο μυαλό κάθε (σοβαρού) έλληνα, αποφάσισα να το ξεδιαλύνω. Πρόσθεσα λοιπόν τις ψήφους όλων των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας. Θεώρησα πως το τραγούδι της Ρωσίας θα εκπροσωπούσε τους Σοβιετικούς και της Σερβίας τους Γιουγκοσλάβους. Αν λοιπόν αυτές οι χώρες επιβίωναν μέχρι σήμερα, θα ψήφιζαν κάπως έτσι: (από το 12 προς τον 1 βαθμό)

Σοβιετική Ένωση (Ρωσία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Λευκορωσία, Μολδαβία, Αζερμπαϊτζάν, Αρμενία, Ουκρανία, Γεωργία): 12 Νορβηγία, Ισραήλ, Ελλάδα, Τουρκία, Γαλλία, Ρουμανία, Δανία, Γιουγκοσλαβία (Σερβία), Φιλλανδία, Σουηδία 1

Γιουγκοσλαβία (Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Βοσνία, ΠΓΔΜ, Μαυροβούνιο): 12 Ρωσία, Ελλάδα, Αλβανία, Ισραήλ, Τουρκία, Νορβηγία, Πορτογαλία, Σουηδία

Αφαιρόντας λοιπόν τους βαθμούς αυτών των χωρών που αποτελούσαν μέρη της ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας και αναπροσαρμόζοντας τη βαθμολογία των υπολοίπων (πχ το 12άρι της Ιρλανδίας στη Λετονία φεύγει και πηγαίνει στην -δεύτερη στη σειρά βαθμολόγησης της Ιρλανδίας- Ρουμανία) έχουμε την σωστή (επιτέλους) κατάταξη:

Χώρα Πόντοι Θέση
Greece 204 1
Russia 185 2
Norway 176 3
Turkey 127 4
Serbia 120 5
Israel 105 6
Portugal78 8
Iceland 76 9
Spain 79 7
Denmark 72 10
Sweden 63 11
Romania 49 12
France 45 13
Albania 38 14
Finland 34 15
Poland 18 16
UK 17 17
Germany 16 18

Σε ακόμη ένα διαγωνισμό είμαι ο ηθικός νικητής!

ΥΓ Αλήτη, Γκορμπατσώφ κατέστρεψες το Καλομοιράκι!

Eurovision 2008

Αντιγράφω από το περυσινό κείμενο:

"ΥΓ Ως έλληνας, να ευχαριστήσω για τις ψήφους προς τον Σαρμπέλ και την ελληνική συμμετοχή τούς έλληνες φοιτητές στην Βουλγαρία (12), την Βρετανία (10) και το Βουκουρέστι (10). Επίσης τους έλληνες μετανάστες της Γερμανίας (10) παρότι για ακόμη μια χρονιά βγήκαν δεύτεροι (πίσω από τους -πολύ περισσότερους- τούρκους). Τέλος, να ευχαριστήσω για άλλη μια χρονιά τους αδελφούς μας της Κύπρου (12). Γιατί αν δεν μας βοηθήσουν στα δύσκολα, που θα μας βοηθήσουν;"

Σας θυμίζει κάτι;

ΥΓ (φετινό): Είναι φανερό πως είναι σημαντικό να στείλεις και καλό τραγούδι. Έτσι εξηγείται γιατί φέτος τα παραπάνω 10άρια μετατράπηκαν σε 12άρια. Ω, ναι! περάσαμε και τους (2ους) τούρκους της Γερμανίας!

ΥΓ2 Περιμένω κάποιον να γράψει: "Ναι, αλλά το 12άρι από το Σαν Μαρίνο; Αυτό πως εξηγείται; ε; ε; εε; εεε;"

maps.google.com

- Πληκτρολογήστε maps.google.com

Nαι, το ξέρετε πως είναι οι χάρτες του google, έχετε ξαναπάει.

- Εκεί που λέει "Αναζήτηση στο χάρτη" πληκτρολογήστε το όνομα μιας μεγάλης πόλης των ΗΠΑ, πχ New York, Detroit, Philadelphia κλπ

- Πατήστε το κουμπί "Προβολή οδού"

- Κάντε κλικ πάνω στη φωτογραφική μηχανή που εμφανίζεται πάνω στο χάρτη

- Αν σας γράψει "μεγεθύνετε", κάντε κλικ πάνω του

- Το πορτοκαλί παιδάκι που εμφανίζετε, είστε εσείς. Μπορείτε να το βουτήξετε (κρατώντας το αριστερό κλικ) και να το πάτε σε οποιαδήποτε "μπλε" οδό βλέπετε.

Και ω! του θαύματος! βλέπεται σε πανοραμική φωτογραφία 360 μοιρών, ό,τι θα βλέπατε αν ήσασταν εκεί! Κάντε κλικ πάνω στη φωτογραφία και χρησιμοποιήστε τα βελάκια αριστερά δεξιά για να δείτε γύρω σας. Κοιτάξτε προς μια πορεία και πατήστε το πάνω βελάκι για να κινηθείτε. Ή τελοσπάντων πατήστε την "Βοήθεια προβολής οδού" για περισσότερες πληροφορίες.

Μετά από αρκετό καιρό, έχω μείνει άναυδος! Το μέλλον των ταξιδιών είναι μπροστά μου; Θα φορτώνεις κάποια πόλη (πχ Ντουμπάι), θα την προβάλεις τρισδιάστατα με προτζέκτορες μέσα στο σπίτι και θα βολτάρεις στους δρόμους της. Ταυτόχρονα θα σου προσφέρονται διάφορα σουβενίρ με 24ωρη παράδοση μέσω ίντερνετ και θα παραγγέλνεις αράβικη πίτα απ΄ τον κυρ-Κούλη στη γωνία (αυτό το κάνεις και σήμερα). Απλά συγκλονιστικό.

Βίζα για Ρωσία

Όταν είσαι μαθημένος να οργανώνεις τα ταξίδια σου μόνος σου, φτάνει κάποια ώρα που θα θέλεις να πας και στη Ρωσία...

Εξηγούμαι: Η μέχρι τώρα εμπειρία μου από ταξίδια στο εξωτερικό, έλεγε πως όταν τα κλείνεις όλα μόνος σου είναι καλύτερα. Ελέγχεις τις τιμες (έως 50% κάτω από τα οργανωμένα γκρουπ), ελέγχεις την ποιότητα και τη θέση των καταλυμάτων και δεν πληρώνεις κερατιάτικα σε πράγματα που δεν σε ενδιαφέρουν (πχ πτήση με φαγητό, βραδινό στο ξενοδοχείο, οι μετακινήσεις μέσα στο Λονδίνο, ή "μονοήμερη εκδρομή με πούλμαν από τη Ρώμη στο μαγευτικό Νοβοροσίσκ, μόλις 17.567 χλμ βορειότερα"). Όλα αυτά ήταν καλά δεδομένου των χωρών που επισκεπτόμουν.
Για να πάω στη Ρωσία (Αγία Πετρούπολη συγκεκριμένα) ξεκίνησα με μια μικρή έρευνα. Ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνεις είναι πως χρειάζεσαι βίζα. Η ρωσική πρεσβεία στην Αθήνα έχει ένα μέτριο σάιτ στο οποίο αν ψάξεις ενδελεχώς, ανακαλύπτεις πως:

• Τη βίζα δεν την εκδίδει η πρεσβεία αλλά το προξενείο
• Υπάρχει τηλέφωνο στο οποίο μπορείς να ενημερωθείς, αλλά δεν απαντάει ποτέ! (σας θυμίζει τίποτα;)
• Ο κουμπάρος μου που θα πάει Μόσχα, μίλησε με κάποιον (μάλλον στην πρεσβεία) ο οποίος δεν του έδωσε καμμία απολύτως πληροφορία και στο τέλος του είπε πως καταλαβαίνει μόνο ρώσικα!
• Στις προϋποθέσεις για την έκδοση βίζας αναφέρεται πως πρέπει να προσκομίσεις το voucher από την κράτηση που έχεις κάνει στο ξενοδοχείο. Παρακάτω όμως γράφει: "Please, note that a hotel booking confirmation is not considered as an official invitation". Δεν καταλαβαίνω τη διαφορά! Και με αγχώνει...
  
• Το προξενείο δουλεύει καθημερινές στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη 9-1 μμ. Δηλαδή για να πάω από εκεί και να ρωτήσω λεπτομέρεις θέλω μία μέρα και άλλη μία για να πάω τα χαρτιά. Αν όλα τα έχω κάνει σωστά, θέλω και άλλη μία μέρα άδεια για να πάω να πάρω τη βίζα. Όλα αυτά για μένα που μένω Χαλκίδα. Αν εσείς μένετε μακρύτερα...
• Χρειάζεσαι επίσης "ιατρική ασφάλεια για όλες τις ημέρες τις διαμονής σου εκεί". Παίρνω τηλέφωνο τον ασφαλιστή φίλο μου και μου κάνει προσφορά για ασφάλεια της ΑΙG (ναι, αυτήν που έχει η Manchester United στη φανέλα) για 25 € το άτομο. Έλα όμως που οι οδηγίες παρακάτω γράφουν: "The following companies are authorized to issue medical insurances: INGOSSTRAKH, ROSNO, SPASSKIE VOROTA, CORIS, EUROPE ASSISTANCE S.A., CRETAN MEDI-HELP". Πουθενά οι εταιρείες που ξέρετε! τι ING, τι Allianz, τι AIG... τίποτα!
• Αποφασίζω να κάνω μια ασφάλεια στην "Cretan medi-help". Moυ φάνηκε ελληνική εταιρεία, οπότε, λέω, θα μπορέσω να συννενοηθώ. Η συνέχεια δεν μπορεί να περιγραφεί. Βάλτε μόνοι σας "CRETAN MEDI-HELP" στο google. Δεν έχει σάιτ. Απλά αναφερεται από κάποια αδιάφορα... Αρχίζω να απογοητεύομαι.
  
• Κατεβάζοντας την αίτηση από το σάιτ της πρεσβείας, παρατήρησα πως πρέπει να γράψεις τα στοιχεία στα αγγλικά και στα ρωσικά! Μου το επιβεβαίωσαν εμέσως και σε ταξιδιωτικό γραφείο που κατέφυγα για βοήθεια! (η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να είμαι σίγουρος πως θα με έβαζαν να τα γράψω και στα ρώσικα. Μου φαίνεται απλά εξωφρενικό!)
• Αρχίζω να ψιλιάζομαι πως παίζει μίζα. Οι ρώσοι δεν γουστάρουν να συναλλάσονται με πολίτες (ουτε εγώ - αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Προτιμούν οργανωμένα γραφεία, με οργανωμένη μίζα, όμορφα και παστρικά. Ανακαλύπτω τρία ταξιδιωτικά γραφεία που εκδίδουν βίζα για Ρωσία. Το πρώτο θέλει 130€ το κεφάλι. Μακριά από τα 50€ (25 για τη βίζα και 25 για την ασφάλεια) που υπολόγιζα. Τηλεφωνώ στο δεύτερο. Ω ναί, κάνουν αυτή την εκδούλευση για 70€. Στέλνεις με κούριερ στοιχεία, διαβατήριο και φωτό. Όλα ωραία. Η βίζα μου έχει πάρει (ελπίζω) το δρόμο της...
  

Πρωταθλητής

O Oλυμπιακός κατέκτησε το 11ο πρωτάθλημα τα τελευταία 12 χρόνια, και η συζήτηση κάθε σκεπτόμενου φιλάθλου έχει θέμα το δίκαιο της πρότασης αυτής.

Οι ΑΕΚτζήδες θεωρούν πως είναι "ηθικοί νικητές" ή αλλιώς ¨νικητές εντός των αγωνιστικών χώρων".

Τι σημαίνει όμως ηθικός νικητής;
Λογικά σημαίνει πως δεν χρησιμοποίησε ανήθικα μέσα για να κερδίσει το πρωτάθλημα. Είναι το να κάνεις ένσταση αντικανονικής συμμετοχής παίκτη αντιπάλου ομάδας (ο οποίος μάλιστα πρωτοπαίζει εναντίον σου) ανήθικο;
Νομίζω πως όχι.

Και τι σημαίνει νικητής εντός των αγωνιστικών χώρων;
Αν μια ομάδα χάσει στο Καραϊσκάκη από τον Ολυμπιακό έχοντας δεχτεί εκατοντάδες αντικείμενα στο κεφάλι από τους κάφρους της θύρας 7, έχει χάσει εντός του αγωνιστικού χώρου; Αν η αθλητική αρχή μηδενίσει τον (όποιο) Ολυμπιακό για μια τέτοια συμπεριφορά, τότε ο (όποιος) Ολυμπιακός έχει δικαίωμα να ομιλεί για "νίκη εντός του αγωνιστικού χώρου";
Νομίζω πως και πάλι όχι.

Το ποδόσφαιρο, και συγκεκριμένα η οργάνωση του πρωταθλήματος Ελλάδας είναι ένας θεσμός που διέπεται από κανόνες αγωνιστικούς και εξωαγωνιστικούς. Αν ο Τζιόλης δεχτεί 7 κόκκινες κάρτες και δεν παίξει στο μισό πρωτάθλημα, δεν δεχόμαστε πως υπάρχει καμμία αδικία εις βάρος του Παναθηναϊκού ή αλλοίωση της βαθμολογίας του πρωταθλήματος. Αν ο ΠΑΟΚ τιμωρηθεί με 5 παιχνίδια κεκλεισμένων των θυρών, το ίδιο.

Άρα λοιπόν ο Ολυμπιακός εφόσον δίκαια κέρδισε την ένσταση εναντίον του Απόλλωνα Καλαμαριάς, δικαίως στέφεται πρωταθλητής.

ΥΓ. Γαύροι, αδέρφια, φέτος ήμασταν (συνολικά στο πρωτάθλημα) καλύτεροι!

Οι 100 καλύτεροι έλληνες

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η εκστρατεία του Σκαϊ για τον εντοπισμό των 100 μεγαλύτερων ελλήνων. Ο λόγος είναι πως εδώ κι ένα χρόνο αυτή τη δουλειά την κάνω κι εγώ! Ξεκίνησε ως χόμπι (ως συνήθως ήθελα να καταλήξω σε ένα ΤΟΡ-5) αλλά κάποια στιγμή το παράτησα. Είχα φτάσει όμως σε μια μεθοδολογία διαφορετική από αυτή του σταθμού. Συγκεκριμένα, είχα ορίσει 10 τομείς στους οποίους έψαχνα τους 10 πιο αξιόλογους έλληνες όλων των εποχών. Οι τομείς αυτοί είναι:

1. Επιστήμη
2. Φιλοσοφία
3. Πολιτική
4. Στρατηγική
5. Αθλητισμός
6. Λογοτεχνία
7. Τέχνες
8. Οικονομία - Επιχειρηματικότητα
9. Μουσική
10. Υπόλοιπα

Το σχέδιο από το ξεκίνημά του έχει ένα πρόβλημα: τι σημαίνει σημαντικός έλληνας;
Ένας έλληνας είναι σημαντικός όταν είναι σημαντικός για τους υπόλοιπους έλληνες (όπως ο Βενιζέλος) ή όταν είναι σημαντικός για τον κόσμο όλο (όπως ο γιατρός Παπανικολάου);

Αν και το ερώτημα είναι βασικό για τη συνέχιση της αναζήτησης των πιο σημαντικών ελλήνων, προσωπικά επέλεξα να καταγράψω και τις δύο περιπτώσεις. Έτσι κατέληξα (μέχρι στιγμής) στις εξής ΤΟΡ προσωπικότητες από κάθε τομέα:

1. Επιστήμη: Θουκυδίδης (αδυναμία μου) με α' αναπληρωματικό τον Δημόκριτο

2. Φιλοσοφία: Σωκράτης

3. Πολιτική: Καποδίστριας (α΄αλλαγή ο Περικλής)

4. Στρατηγική: Μέγας Αλέξανδρος (αναπληρωματικός ο μπαμπάς του, Φίλιππος ο Β')

5. Αθλητισμός: Πύρρος Δήμας, ο μόνος έλληνας που κυριάρχησε σε παγκόσμιο επίπεδο σε όλη του την καριέρα (αλλαγές οι Νίκος Γκάλης, Διαγόρας ο Ρόδιος)
6. Λογοτεχνία: Αισχύλος (ο πρώτος θεατρικός συγγραφέας - οι άλλοι έγραφαν ποίηση)
7. Τέχνες: Φειδίας (δεν συγκρίνεται με κανέναν άλλο σε δημοτικότητα. 2ος μάλλον ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος) 8. Οικονομία - Επιχειρηματικότητα: Αριστοτέλης Ωνάσης

9. Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
10. Υπόλοιπα: ;

Ντόπα

Η εθνική ομάδα άρσης βαρών (η μόνη εθνική που έχει βγει πρώτη σε παγκόσμιο) ήταν ντοπέ. Πού είναι τώρα οι δημοσκοπήσεις να μας πουν πόσοι το περίμεναν; Και ακούω και αντιδράσεις του στυλ "μα όλοι παίρνουν και μόνο εμάς κυνηγάνε!".

Λοιπόν, για σας που θέλετε να είστε υπερήφανοι που είστε έλληνες και ένας όμοιός σας (έστω και με το επίθετο Καχιασβίλι) παίρνει χρυσά μετάλλια στους ολυμπιακούς, καλά έκαναν τα παιδιά και χαπακώνονταν. Για μένα που δεν με ενδιαφέρει τι σημαία κουβαλάει ο κάθε χαπάκιας, όχι.

Εγώ είμαι κατά του αντιντόπιγκ. Όχι του ντόπιγκ. Έτσι κι αλλιώς οι ολυμπιακοί και ο πρωταθλητισμός στηρίζονται στην πώληση του θεάματος και του ρεκόρ. Θα τους έβλεπα με την ίδια ευχαρίστηση και αν επισίμως όλοι είναι ντοπέ. Γιατί να κρυβόμαστε; Και ίσως τότε οι φαρμακευτικές εταιρείες, με απόλυτη διαφάνεια, μπορούσαν να ελεγχθούν για τα αποτελέσματα των σκευασμάτων τους πάνω στον άνθρωπο. Όπως όλα τα άλλα φάρμακα.

Athens Voice - Lost 1-0

Καταπνίγω τη διάθεσή μου να γράψω για το 4-0 της ΑΕΚ και σας ενημερώνω για κάτι συγκλονιστικότερο: Το Athens Voice (ίσως και ο Μάκης) ξέρει τι γίνεται στο Lost!

Συγκεκριμένα στο τεύχος 27/3-2/4 και σε αφιέρωμα που κάνει στο Lost, υπάρχει ένθετο με τίτλο "Με χρονολογική σειρά:" το οποίο ξεκινά ως εξής:

"1960-1975: Η μητέρα του Μπεν στρατολογείται στο νησί απ'τους DHARMA, για να δουλέψει πάνω στο μηχάνημα του χρόνου. Μετά από χρόνια δοκιμών κι αφού έχει εγκαταλείψει τις ελπίδες για τις ιδιότητές του, έχει επίσης γνωρίσει τον Ρίτσαρντ, αρχηγό των "άλλων", ο οποίος της διηγείται ιστορίες για τα φοβερά πειράματα των DHARMA στους ανθρώπους του, που κατέληξαν στο θάνατο. Η μαμά του Μπεν μισεί το DHARMA και βάζει σκοπό να το καταστρέψει. Αλλά αντί να φύγει απ'το νησί και να εξαγριώσει το DHARMA, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το μηχάνημα για να πάει πίσω στο χρόνο, στο σημείο που ήρθε στο νησί. Κατ' αυτό τον τρόπο θα φαινόταν στον έξω κόσμο σαν να μην εγκατέλειψε ποτέ το νησί."...
[ http://www.athensvoice.gr/articles/av,14908,LOST.html ]



Πέρα από τις τρελές συζητήσεις που σηκώνει η παραπάνω παράγραφος (η οποία ακολουθείται από άλλες εξίσου σημαντικές) αναρωτιέμαι ποιες είναι οι πηγές της αρθρογράφου. Και για να μην αναρωτιέμαι έστειλα ένα mail στην Athens Voice και ρώτησα. Και αναμένω απάντηση.

Πάντως η θεωρία που αναπτύσεται είναι πολύ πειστική...

Ασφαλιστικό

Πολλοί λένε πως οι ΔΕΗτζήδες κάνουν απεργία με ένα όπλο που δεν έχει καμία άλλη ομάδα εργαζομένων: το ρεύμα. Για την ακρίβεια: την απουσία του. Η κυβέρνηση όμως (δικαίως κατ'εμέ) είπε πως δεν μασά από πολιτικά κόστη (sic) και υπεραμύνεται ενός (πάλι κατά τη γνώμη μου - δικό μου blog είναι) καλού νομοσχεδίου.

Ομοίως υπεραμύνεται και ένα πλούσιο γαλατικό χωριό που λέγεται Τράπεζα της Ελλάδας. Ο πρόεδρός τους μας ενημέρωσε πως είναι οι μόνοι που πληρώνουν τόσο μεγάλο ποσοστό ασφαλίστρων (12.5% αν ενθυμούμαι καλώς). Η κυβέρνηση εντέχνως διοχέτευσε στον τύπο τα μεροκάματα των γαλατών που μαζί με τα επιδόματά τους έδειξαν πως αν είναι να πάτε σε βουλευτή να βολέψει το παιδί με ρουσφέτι, πείτε του να το βάλει σε αυτό ακριβώς το χωριό. Κι ας είναι και σε καλύβα μπροστά μπροστά, προς τη μεριά του Πετιμπόνουμ. Αξίζει για τα διχίλιαρα το μήνα.

Η ίδια κυβέρνηση που υπεραμύνεται ενάντια όλων αυτών, έδειξε μια λανθάνουσα υποχωρητικότητα σε ένα μόνο κλάδο εργαζομένων: τους δημοσιογράφους. Αλλά βέβαια, καλά με τις διακοπές ρεύματος και την τεράστια ζημιά στην ελληνική οικονομία, αλλά πως να αντέξεις δύο συνεχόμενες τετάρτες χωρίς ενημερωτικές εκπομπές;;;; Κυβέρνηση είναι κι αυτή, έχει ένα όριο. Κι έτσι η συμπαθής (ούτε μεταξύ τους) τάξη των δημοσιογράφων απέκτησε στο νέο νομοσχέδιο το δικό της ολοκαίνουριο ταμείο. Και φυσικά κανείς δεν ασχολήθηκε με αυτό το μικρό ολίσθημα. Κανείς; Κανείς δημοσιογράφος. Άρα κανείς.

Κι εδώ θα αναγκαστώ να κάνω αυτό που σιχαίνομαι: θα γράψω με μεγάλα γράμματα ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ. Πρέπει όλοι να μάθουν τι συμβαίνει και ποιος κυβερνάει. Δυστυχώς, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να μαθευτεί.

Και για σας κυρία κυβέρνηση, ντροπή.

ΥΓ Μετά από αυτό, συμφωνώ κι εγώ με τους ΔΕΗτζήδες, τους Τραπεζοελλαδίτες και με μας τους μηχανικούς (δεν είμαστε καλύτεροι) οι οποίοι, έτσι, γουστάρουμε ρε παιδί μου, να έχουμε δικό μας ταμείο. Έστω και brand new.

TOP 5 αγαπημένων βιβλίων

1. Γυρίστε τον γαλαξία με οτοστόπ, του Douglas Adams.

Οι ατάκες του βιβλίου έχουν γίνει διάσημες και ακούγονται ακόμα σε σκοτεινά μπαρ μετά από πόση κοκτέιλ. Πολύ γέλιο και επιστημονική φαντασία.

2. Το λάθος, του Αντώνη Σαμαράκη

Το καλύτερο αστυνομικό που γράφτηκε ποτέ.

3. Η αυτοβιογραφία του φωτός, του Γιώργου Γραμματικάκη.

Η εκλαϊκευμένη επιστήμη στην καλύτερή της στιγμή. Για μένα που είχα βασικές γνώσεις (α' δέσμης) ήταν ό,τι καλύτερο.

4. Κώδικες και μυστικά, του Simon Singh.

Για μένα που έχω ένα κόλλημα με την κωδικοποίηση και το σπάσιμο κωδίκων, ήταν αριστούργημα. Ιστορική αναδρομή στην εξέλιξη των κωδίκων με υπέροχες ιστορίες των πρωταγωνιστών της εξέλιξης της κωδικοποίησης. Φτάνει μέχρι τους υπολογιστές και εξηγεί πόσο "ασφαλείς" είναι.

5. Η παράξενη διαθήκη, του Ιούλιου Βερν

Έχοντας διαβάσει περίπου 20 βιβλία του Βερν στα νιάτα μου (τα περισσότερα από έναν συγγραφέα) έπρεπε να βάλω εις μνήμην κι ένα δικό του μυθιστόρημα. Θα μπορούσαν να μπουν κι άλλα όπως οι "Περιπέτειες κινέζου" αλλά σηκώνει συζήτηση ποιο ήταν το καλύτερο...

ΠΟΣΑ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ;

Ένας φίλος μού είπε πως ένας μέσος άνθρωπος, πέρα από τη δουλειά του, προλαβαίνει να ασχοληθεί με 2, το πολύ 3 βασικά πράγματα στον ελεύθερο χρόνο του. Πχ με το ποδόσφαιρο και τις μοτοσυκλέτες, ή με τη μουσική και τη μπιρίμπα. 2 το πολύ 3. Και να είναι καλός. Εγώ τι έχω πάθει;

Ασχολούμαι με άπειρα διαφορετικά πράγματα και συνήθως είμαι καλός σ'αυτά. Προσοχή όμως! Ποτέ δεν είμαι ο καλύτερος! Πάντα είμαι ένα (ή αρκετά) κλικ παρακάτω από αυτό το στάδιο. Παραμένω ερασιτέχνης και εραστής των χόμπι μου.

Οι τελευταίες ενασχολήσεις μου:

Μπριτζ, στο σύλλογο μπριτζ Χαλκίδας (Ένα χωρίς ατού λέμεεεεεεεε!) Είμαι ακόμα μαθητής.

Diplomacy, διαδικτυακό επιτραπέζιο στο καλύτερο παιχνίδι διπλωματίας και δολοπλοκιών που έγινε ποτέ

Λονδίνο, οργανώνοντας ταξίδι με ένα μόνο μέσο: το internet!

Tribalwars, το Age of Empire των εργαζομένων!

Οι εργολάβοι, κατασκευάζοντας το πρώτο δικό μου επιτραπέζιο για ενήλικες

Prison Break, διάλειμα μέχρι να ξαναρχίσει το Lost!

Νεκρή φύση σε χαντάκι, θεατρικό (αστυνομικό) του Augusto Paravidino. Θα το ανεβάσουμε με τη θεατρική ομάδα στη Χαλκίδα, αλλά επειδή μας πρόλαβε ο Πυρπασόπουλος (σύμπτωση;), μπορείτε να το δείτε στην Αθήνα από 22/1. Μιλάμε για καταπληκτικό κείμενο.

Τουρνουά Texas hold'em, στο betoto.com. Με ή χωρίς λεφτά, το καλό πόκερ είναι πόρωση!

Remote, αστυνομικό manga και Χ-men comic books για το βράδυ πριν τον ύπνο.

Ποδόσφαιρο, ψάχνοντας μια καλή παρέα για 5Χ5!

Δεν έχετε χρόνο για ταξίδιά; Επισκεφτείτε το Panoramio! Θα είναι σαν να πήγατε εκεί! (ο γράφων αποτελεί έναν από τους χιλιάδες ταπεινούς συνεισφέροντες του σάιτ.

Λογοτεχνία. Γράφουμε κι ένα πεζογράφημα (μαζί μ΄άλλους 6!), έτσι για να γουστάρουμε!

Για όλα αυτά τα θέματα (όπως και επί παντός επιστητού) ρωτάτε τον ειδικό: εμένα! (και επίσης αυτοί είναι και οι λόγοι που χάθηκα απο τα blog!)

Σπύρος Λούης

Διαβάστε εδώ την ιστορία του μεγάλου αυτού έλληνα.


Μπορείτε μετά να αντιπαραβάλλετε με αυτή του Κώστα Κεντέρη.

Κυκλοφοριακό

Γίνεται μια μεγάλη συζήτηση στο Βήμα περί κυκλοφοριακού στο http://www.vimaideon.gr/forums/Forum.aspx?g=posts&t=119

Το βασικό θέμα που συζητείται είναι "Διόδια στο κέντρο;". Το Λονδίνο έχει βάλει κι έχει δει βελτίωση (για την ακρίβεια έχουν δει βελτίωση αυτοί που μπορούν να πληρώνουν τα διόδια). Επειδή είμαι ανάμεσα στα ακριβά διόδια και τα καθόλου διόδια, θα πρότεινα διόδια στα 2€, με σύγχρονα μέσα πληρωμής (αυτόματα - χωρίς βγάζω χεράκι - παίρνω χαρτάκι - παίρνω ρέστα) ώστε να μην αποκλειστούν οι ασθενέστεροι οικονομικά από το κέντρο. Άλλωστε το νόημα είναι να μην παίρνεις το αυτοκίνητο για ψύλλου πήδημα. Τα έσοδα να πηγαίνουν σε έργα βελτίωσης του κυκλοφοριακού (πάρκιν - λεωφορειόδρομοι - πεζοδρομήσεις). Δεν το συζητώ πως τα 2€ θα τα πληρώνουν και τα ταξί.

Άλλο ένα σημαντικό θέμα είναι οι λεωφορειόδρομοι. Ένα μέτρο που λειτουργεί σε όλο τον κόσμο αλλά όχι στην Ελλάδα. Κι εδώ νομίζω πως τα πράγματα είναι απλά: ένας αστυνομικός μέσα σε κάποια λεωφορεία ο οποίος θα γράφει όσους είναι μέσα στον λεωφορειόδρομο, καθώς και με διπλά πρόστιμα αυτούς που είναι παρκαρισμένοι μέσα σε αυτόν. Και το κυριότερο: θα γράφει και αυτούς που με αλάρμ κάθονται μέσα στα αυτοκίνητά τους διπλοπαρκαρισμένοι και περιμένουν τη γυναίκα τους που ψωνίζει δίπλα εσώρουχα.

Αυτό το τελευταίο είναι ένα από τα πιο βασικά προβλήματα και σε επαρχιακούς δήμους. Τα διπλοπαρκαρισμένα. Αυτά που δεν τα γράφει κανείς. Και ειδοκότερα αυτά με τα αλάρμ και τον οδηγό μέσα. Που κλείνουν μια από τις 2 ή 3 λωρίδες βασικών αρτηριών και φεύγουν μετά από παρατήρηση. Πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικά. Όχι να τους διώχνουν και να ακούς το "αν δω μπάτσο θα κάνω ένα κύκλο και θα ξανάρθω εδώ - μη χαθούμε, ε;". Κλασικά παραδείγματα στα Ιωάννινα, στη Χαλκίδα, στην Πατησίων, στην Τσιμισκή στη Θεσσαλονίκη. Φαντάζομαι, παντού.


Άλλο αγαπημένο μέτρο, η δημιουργία ποδηλατοδρόμων. Όπου γίνεται. Το σίγουρο είναι ότι γίνεται στα καινούρια σχέδια πόλης. Πείτε, "εντάξει, στους στενούς δρόμους των παλιών κέντρων, το χάσαμε το τρένο". Αλλά στις νέες γειτονιές τι γίνεται; που είναι οι φαρδιοί δρόμοι; τα φαρδιά πεζοδρόμια; οι ποδηλατόδρομοι; η πρόβλεψη χώρων στάθμευσης; Δε βάζουμε μυαλό κι αυτό είναι που μου τη δίνει περισσότερο!

Τελευταίο μέτρο που σχετίζεται έμεσα με το κυκλοφοριακό: η απελευθέρωση των πεζοδρομίων. Ο πεζός πρέπει να μπορεί να περπατά απρόσκοπτα σε ευθεία χωρίς ζιγκ ζαγκ λόγω τραπεζοκαθισμάτων, μοτοσυκλετών, πινακίδων καταστημάτων, στύλων της ΔΕΗ, αυτοκινήτων πάνω σε διαβάσεις ή συμβολές οδών. Την επόμενη φορά που θα περπατήσετε, μετρήστε πόσα ζιγκ ζαγκ κάνατε και πόσες φορές στριμωχτήκατε λόγω όλων των παραπάνω. Και μετά αρχίστε τη γκρίνια (σαν εμένα).

Όλα τα παραπάνω είναι απολύτως βασικά (και απαραίτητα) για να ξεκινήσει η ομαλή κυκλοφοριακή λειτουργία μιας πόλης. Και ας ξεκινήσουν από τις βασικές αρτηρίες. Δεν μιλάμε για καμμένες περιπτώσεις όπως Κυψέλη ή το κέντρο της Χαλκίδας το οποίο (ω! ουρανοί!) συνεχίζει να χτίζεται με τετραώροφες πολυκατοικίες σε δρόμους πλάτους 5 μέτρων! (δε μαθαίνουμε τίποτα γμτ μου!)

Και όλα αυτά είναι τα πρώτα πράγματα που θα κάνω μόλις με ψηφίσετε για νέο σας δήμαρχο. Σε όποια πόλη κι αν είστε!

Quiz: Οι πειρατές

Στο νησί Σαν Χουάν έχουν το λημέρι τους 10 φοβεροί πειρατές. Το τελευταίο τους ρεσάλτο τους απέφερε 100 ολόχρυσα νομίσματα!


Είναι και οι 10 πολύ καλοί στη δουλειά τους αλλά όχι εξίσου φοβεροί. Γι’ αυτό έχουν μια ιεραρχία (από τον 1ο, τον ανώτερο, έως τον 10ο ). Έχουν επίσης εφεύρει ένα παράξενο αλλά αποτελεσματικό τρόπο μοιράσματος της λείας τους. Ο τρόπος αυτός είναι ο εξής:


Ο 1ος στην ιεραρχία πειρατής προτείνει έναν τρόπο μοιρασιάς της λείας, ανάμεσα στους 10 πειρατές (πχ «εγώ θα πάρω 55 χρυσά και οι υπόλοιποι 9 από 5»). Αφού τεθεί η πρόταση, όλοι οι πειρατές ψηφίζουν υπέρ ή εναντίον της.
Αν η πρόταση υπερψηφιστεί τουλάχιστο από τους μισούς, τότε εφαρμόζεται και ακολουθεί τσιμπούσι.
Αν όχι, ο πειρατής που κατέθεσε την πρόταση πετιέται στα σκυλόψαρα (παρότι ήταν ο 1ος στην ιεραρχία!!!). Κατόπιν καταθέτει πρόταση ο 2ος στην ιεραρχία πειρατής κ.ο.κ.

Το ερώτημα είναι: Αν ήσασταν εσείς ο 1ος στην ιεραρχία, ποια θα ήταν η καλύτερη προσφορά που θα μπορούσατε να κάνετε ώστε να πάρετε το μέγιστο αριθμό νομισμάτων και να μη σας πετάξουν στα σκυλόψαρα;

Σημ. Tα κριτήρια ψήφου των πειρατών είναι ιεραρχικά: 1ο Να επιζήσουν, 2ο να πάρουν όσο το δυνατόν περισσότερα χρυσά. Αν δεν είναι δυνατόν να πάρουν κανένα χρυσό, τότε τους αρέσει να βλέπουν πειρατές να πετιούνται στα σκυλόψαρα!

Όλοι οι πειρατές έχουν εξαιρετική ευφυία (δηλ. μπορούν πολύ εύκολα να λύσουν το παρών πρόβλημα). Γι’ αυτό και ξέρουν τι ακριβώς τους συμφέρει να υπερψηφίσουν και τι όχι!

Αγαπημένες συνήθειες...

Υπάρχει άλλο ζευγάρι που όταν παραγγέλνει πίτσα, παίρνει από δύο διαφορετικές πιτσαρίες; Εγώ θέλω λεπτή ιταλική ζύμη με υπέροχα υλικά, ψημένη σε φούρνο με ξύλα… Εκείνη θέλει Pepperoni Classic από την Domino's!

Αν δεν ήσασταν έλληνες...

...τι θα θέλατε να ήσασταν;

Επειδή το μπλογκ είναι δικό μου και γουστάρω, ψηφίζω πρώτος:

Ιταλός!
Μεγαλωμένος στη Ρώμη με ρίζες στο Νότο. Να πίνω καταπληκτικά κρασιά, πίτσες τρελές, γενικά φοβερό φαγητό, ωραίες γυναίκες, ζεστό κλίμα, σούπερ ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα, πανέμορφη γλώσσα, κουλτούρα, Άλφα Ρομέο, (σταματήστε με γιατί θα γράφω για πολύ ώρα!)
Επίσης, Επειδή το μπλογκ είναι δικό μου και γουστάρω, ψηφίζω και δεύτερη χώρα (προσοχή: αυτό το δικαίωμα το έχω μόνο εγώ! εσείς θα ψηφίσετε μία!):

Ιρλανδός!

Δεν ξέρω από που, με τρελή μπίρα, μονίμως αδικημένος από τον μεγάλο μπαμπούλα δίπλα (βλ. Μ.Βρετανία) και γι' αυτό χαλκευμένος με ιδανικά και αξίες, με καταπληκτικούς λογοτέχνες και απέραντο πράσινο. Και νησιώτης. (είναι φανερό πως έχω πωρωθεί με όλες αυτές τις ταινίες που έχω δει για τον αγώνα της ανεξαρτησίας)

Δωρεάν εκμάθηση της προπαίδειας

Κάθε Κυριακή βράδυ στις αθλητικές εκπομπές, η ΑΕΚ και ο Λορέντσο Σέρα Φερέρ σας μαθαίνουν την προπαίδεια. Απλώς παρακολουθήστε τον βαθμολογικό πίνακα στη γραμμή που γράφει "ΑΕΚ". Μια ευγενική χορηγία του Ντέμη Νικολαϊδη και της παρέας του.

Forward...

Γενικά πολλά μέϊλ κάνουν την εμφάνισή τους στη διεύθυνσή μου με μόνη ανάγκη τους να τα προωθήσω. Μου το θύμησε αυτό εδώ το ποστ στο siteseein'. 'Aλλα με παρακαλούν (για οικολογικούς λόγους, για ένα παιδάκι που θέλει αίμα, για να δείξω πόσο νοιάζομαι τους φίλους μου κλπ) και μερικά με απειλούν: "Αν το στείλεις σε 10 ανθρώπους θα έχεις ευτυχία για 10 χρονια. Αν όχι θα σε βρει κακό!"Δεν έχω καταλάβει ακόμη το σκοπό τους αλλά φαντάζομαι πως πρόκειται για εταιρείες ή άτομα που μαζεύουν ηλεκτρονικές διευθύνσεις για εμπορικούς λόγους.

Ποδοσφαιρικοί αστικοί μύθοι

Έχοντας παρακολουθήσει το ματς Ολυμπιακού – Λάτσιο την προηγούμενη Τρίτη, παρατήρησα τα εξής:

1. Ο μύθος της ανετοιμότητας
Πασίγνωστος μύθος που χρησιμοποιήθηκε και σε αυτό το ματς από τον δημοσιογράφο που το κάλυπτε. «Η Λάτσιο έχει παίξει 4 ματς ενώ ο Ολυμπιακός μόνο ένα» μας ενημέρωσε κατόπιν εορτής, αφού δηλαδή είχε λήξει. Προφανώς αν το γκολ της Λάτσιο είχε σφυριχτεί οφσάιτ, θα ήταν κατάθεση ελληνικής ψυχής. Επίσης, οι υπόλοιπες ανέτοιμες ελληνικές ομάδες έκαναν το πρωτόγνωρο 5 στα 5 ακριβώς την επομένη. Αλλά βέβαια αυτές είχαν κάνει και μια προπόνηση παραπάνω.

Θα δεχτώ το δέσιμο που χρειάζεται μια ομάδα με τους νέους της παίκτες. Θα δεχτώ διαφορά φάσης στους Ρώσους σε αυτό τον τομέα, που βρίσκονται στη μέση του πρωταθλήματος. Αλλά δεν δέχομαι διαφορά στα 3 περισσότερα επίσημα ματς της Λάτσιο! Ούτε στα 6 της Μπλάκμπερν!


2. Ο Τάκης έπαιξε πολύ πίσω.
Ο Σάββας Θεοδωρίδης εξεπλάγην που ο Ολυμπιακός ήταν στημένος τόσο πίσω. «Με τη Ρεάλ δηλαδή που θα κάθονται;» ακούστηκε να λέει. Καθώς και «δεν είμαι χθεσινός. Βλέπω 50 (αν θυμάμαι καλά) χρόνια μπάλα!». Ίσως θα έπρεπε να μην σχολιάσω το τελευταίο (μ’ αυτή τη λογική κάθε 60χρονος ποδοσφαιρόφιλος είναι έτοιμος να κοουτσάρει τον Ολυμπιακό – δεν άντεξα, σχολίασα). Αλλά το ότι ο Ολυμπιακός ήταν στημένος πίσω, το είπε και ο Ίβιτς καθώς και οι 5 γαύροι της παρέας που βλέπαμε το ματς.

Θα σημειώσω πως μια ομάδα που ανέβηκε και πρέσαρε ψηλά ήταν ο ΟΦΗ στο Καραϊσκάκη. Έφαγε 6. Κατά τύχη. Έπρεπε να φάει 10. Βέβαια η διαφορά ΟΦΗ – Ολυμπιακού δεν είναι η διαφορά Ολυμπιακού – Λάτσιο. Γι’ αυτό κατά την γνώμη μου, μ’ένα παρόμοιο μαρκάρισμα ο Ολυμπιακός θα έτρωγε κατά μέσο όρο 3. Οι αμφισβητίες να θυμηθούν τις 5 κάθετες μπαλιές προς τους επιθετικούς της Λάτσιο στο α΄ ημίχρονο. Τις οποίες με δυσκολία πρόλαβε η άμυνα ή ο Νικοπολίδης. Κι αυτά με απόσταση Νικοπολίδη – άμυνας στα 5-10 μέτρα. Φαντάζεστε να ήταν 15; Θα είχαμε 5-6 τετ-α-τετ. Μόνο στο α’.

Η 4η διάσταση

Πολλές φορές στη ζωή μου έχω συνειδητοποιήσει πόσο διαφορετικές απόψεις είχα για κάποιο θέμα πριν από ένα χρονικό διάστημα. Στην πορεία μου ως άνθρωπος ακούγοντας νέες ιδέες και προτάσεις, έπαιρνα αυτά που εγώ θεωρούσα σωστά και αληθινά και δημιουργούσα μια δική μου άποψη για κάθε θέμα ή αποκρυστάλλωνα μια ήδη υπάρχουσα. Μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία θεωρώ πως γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος μεν, αλλά είναι όλο και πιο δύσκολο, όσο προχωράει ο χρόνος, να αναθεωρήσεις εκ βάθρων μια άποψή σου.

Όπως η αλλαγή μιας εκ των τριών διαστάσεων του χώρου επιδρά καταλυτικά στην έκβαση ενός γεγονότος, έτσι και η αλλαγή της 4ης διάστασης (του χρόνου) επιδρά καταλυτικά πάνω στη σκέψη και την ύπαρξή μας. Αν εγώ ερωτεύτηκα τρελά τη γυναίκα μου το Φεβρουάριο του 2003, δεν είναι καθόλου βέβαιο πως θα συνέβαινε το ίδιο ένα χρόνο νωρίτερα ή ένα χρόνο αργότερα. Γι’ αυτό και μια απόφαση που θεωρείς απόφαση ζωής σήμερα μπορεί να την θεωρήσεις τελικώς «σωστή», κοιτώντας τη μετά από 10 χρόνια, ή «λανθασμένη», κοιτώντας τη μετά από 20 χρόνια. Κι αυτό γιατί το οπτικό πρίσμα μέσα από το οποίο την κοιτάμε αλλάζει.

Αναλογιζόμενος τα όσα πράτταμε ως μαθητές, ένας παλιός μου συμμαθητής, μου είπε κάποτε: «Τελικά, δεν περνούσαμε καλά μ’ αυτά που κάναμε τότε». Κι όμως! Ήμαστε μια ευτυχισμένη παρέα παιδιών και αυτό είναι κοινώς αποδεκτό μεταξύ μας. Το να κρίνεις τις πράξεις μιας ορισμένης χρονικής περιόδου με τα κριτήρια μιας άλλης (εν προκειμένω, του σήμερα) είναι, εκτός από άδικο, ανώφελο.


(Σημ.: Γράφτηκε πριν από ένα περίπου χρόνο)

Αχταρμάς

Ο Σεπτέμβρης έχει φθάσει εδώ και αρκετό καιρό κι εγώ δεν υπήρξα συνεπής με το ραντεβού μου. Τι κι αν τα δελτία του sitemeter έδειχναν 30 ολόκληρους (ελπίζω) ανθρώπους τη βδομάδα να ελέγχουν για επανεμφάνιση του civil; Εγώ τίποτα. Κλεισμένος στο χωριό μου (βλ. τη νέα μου πόρωση/παιχνίδι γραφείου – www.tribalwars.net) δεν έδινα σημασία σε όσα γινόταν γύρω μου. Και να πεις ότι δεν έζησα πράγματα που θέλησα να μοιραστώ; Κάθε άλλο!

• Καταρχήν έχω (όπως πάντα) μια θεωρία για τις πυρκαγιές που έκαψαν τη μισή χώρα.

• Είχα μια θεωρία για τα αποτελέσματα των εκλογών η οποία δικαιώθηκε. (Και δε θέλω ατάκες για «μετά Χριστόν προφήτες» και τέτοια παλιομοδίτικα)

• Είδα το “Departed” και τον «Πληροφοριοδότη», δύο από τις καλύτερες ταινίες του αιώνα (δηλαδή της τελευταίας 6ετίας, αλλά «του αιώνα» ακούγεται πιο εντυπωσιακό.

• Ίδρυσα των Σύλλογο Ποδηλατιστών Χαλκίδας του οποίου ανακηρύχθηκα και πρώτος πρόεδρος (τώρα μόλις)

• Θυμήθηκα το πόσο ωραίο είναι να παίζεις επιτραπέζια παιχνίδια στρατηγικής παίζοντας τη μέρα των εκλογών «Die macher».

• Έβγαλα εισιτήρια για το Παναθηναϊκός – Αρτμίντια Μπρατισλάβας για να κάνω παρέα στον κουνιάδο μου. Αν και ΑΕΚτζής θα υποστηρίξω εκείνη τη μέρα το βάζελο.


ΘΕΩΡΙΑ:
Γενικά έχω παρατηρήσει πως αν οι συνθήκες με κάνουν να παρατήσω για ένα ικανό χρονικό διάστημα μια ασχολία με την οποία έχω πωρωθεί, τότε η πώρωση αυτή εξασθενεί.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:
Πριν τις εξεταστικές, έσβηνα ανεξαρτήτως πώρωσης, όλα τα παιχνίδια από τον υπολογιστή (μπας και στρωθώ να διαβάσω). Μετά την εξεταστική, μου ήταν πολύ δύσκολο να πάρω απόφαση να ξαναεγκαταστήσω ένα παιχνίδι για το οποίο προηγουμένως δεν κοιμόμουν (και είχα και φυλαγμένα τα save).
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ:
Ε, έτσι και με το μπλογκ!



Άρθρα Προσεχώς:

• TOΡ 5 φαγητό στην Εύβοια
• The ultimate Hercules’ celebrity victims list
• Η 4η διάσταση

Καλό Καλοκαίρι

Συγγνώμη σε όσους έστειλαν σχόλιο και δεν τους έχω απαντήσει ακόμη...

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ!

K.O.K.

Αρθρο 43 παρ.1 και 3
Αν συμβεί ατύχημα υποχρεούσαι να σταθμεύσεις αμέσως το όχημα. Δεν το αφήνεις εκεί που τράκαρες!
Ξεχάστε αυτά που σας λένε οι ασφαλιστές.
Ποινή: φυλάκιση τουλάχιστο 1 μήνα και αφαίρεση άδειας 1-3 μήνες που επιβάλλεται ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ!


Ήταν μια ευγενική χορηγία του Civil προς τους έλληνες αυτοκινητιστές.

To πρώτο μου αυτοκίνητο

Καλοκαίρι του δυο χιλιάδες κάτι, κι εγώ μόλις έχω πάρει το πρώτο μου αυτοκίνητο. Μια τρίπορτη Άλφα 145. Η ώρα έχει πάει εφτά και ο ιδρώτας με έχει λούσει. Το ωράριο του εργοταξίου είναι σκληρό, έξι μέρες τη βδομάδα δε φεύγω ποτέ πριν τις εφτά, αλλά το μόνο που σκέφτομαι είναι πως σε 28 λεπτά θα βρίσκομαι στην αγαπημένη μου παραλία, που είναι αγαπημένη μου, βασικά επειδή είναι στα πέντε λεπτά από το σπίτι μου.

Ανοίγω τα παράθυρα τέρμα, η Άλφα δεν έχει αιρκοντίσιον, λεπτομέρειες για μεταχειρισμένο του ’95-μόνο 55000 χιλιόμετρα–ευκαιρία, και ξεχύνομαι στην άσφαλτο. Τα πρώτα δύο χιλιόμετρα είναι μέσα στο χωριό αλλά ποτέ δεν έχει κίνηση τέτοια ώρα, μόνο λίγο παρακάτω οι μαλάκες οι βοσκοί πιάνουν όλο το δρόμο με τα πρόβατα. Στα πρώτα μέτρα έχω πιάσει τα 100, τρέχω αλλά προσέχω, δεν είμαι κανένας παλαβιάρης, απλώς μου αρέσει και η ταχύτητα. Η άκρη του ματιού μου πιάνει μια κίνηση μέσα σε μια αυλή, ένα μωρό, όχι πολύ μωρό γιατί περπατάει, μάλλον τρέχει, τρέχει προς την πόρτα, παίζει, αλλά ο μαντρότοιχος είναι ψηλός και η πόρτα κλειστή, που θα πάει, ο πατέρας του, μάλλον ο πατέρας του, τρέχει ξωπίσω του, γιατί τρέχει; - η πόρτα είναι κλειστή – όχι η πόρτα είναι ανοιχτή! , το κοριτσάκι τρέχει, το κοριτσάκι τρέχει προς το δρόμο κι εγώ δεν έχω χρόνο, δεν έχει καν σημασία να φρενάρω, δεν προλαβαίνω, θα το σκοτώσω, θα σκοτώσω ένα μικρό κοριτσάκι που αποφάσισε να τρέξει, βλέπω ήδη τον πατέρα της πάνω στο πτώμα του κοριτσιού του, να κλαίει, να σφαδάζει, η μάνα, οι παππούδες, οι γείτονες, όλοι όσοι ήταν στην αυλή με βρίζουν, με καταριούνται – δε με νοιάζει, κοιτάω το κοριτσάκι – είναι πανέμορφο (πώς να μην είναι;) – λέω: «να την πάμε γρήγορα στο νοσοκομείο», αλλά ο πατέρας δεν μου απαντάει, μόνο την αγκαλιάζει και κλαίει, κλαίει, και στην κηδεία κοιτάζω από μακριά, φοράω μαύρα, πενθώ, δε θέλω να προκαλέσω, θέλω μόνο όταν φύγουν όλοι να πάω να της πω «συγνώμη», να κλάψω στο φρέσκο χώμα, να μείνω πάνω από τον τάφο της μέχρι να πέσει το ηλιοβασίλεμα, και τότε το χέρι του πατέρα αρπάζει τη μικρή μπροστά στην πόρτα, στην ανοιχτή πόρτα, ίσως μάλιστα να την μαλώσει γελώντας «μην τρέχεις έξω μικρή μου, περνούν αυτοκίνητα», αλλά το κοριτσάκι είναι πολύ μικρό για να καταλάβει και συνεχίζει να γελάει, κι εγώ έχω κόψει, πηγαίνω με 10 σαν μαλάκας, αν με δει κανένας από το εργοτάξιο δεν θα ξέρω τι να του πω, θα με δει να πηγαίνω με 10 και να κλαίω, να κλαίω με λυγμούς, γιατί έχω σκοτώσει ένα κοριτσάκι, έτσι νιώθω, έτσι νιώθω από τότε, έχω σκοτώσει ένα αθώο κοριτσάκι, να μη σας τύχει…

TOP 5 των πιστεύω μου ως πιτσιρικάς (4)

Ιστορία 4 - Η εθνοκάρτα

Γύρω στο '80, α' δημοτικού εγώ, η μόνη διαφήμιση πιστωτικής κάρτας ήταν η Εθνοκάρτα. Για την ακρίβεια, ο όρος "πιστωτική κάρτα" δεν υπήρχε. Το μόνο που είχαμε ακούσει ήταν η "Εθνοκάρτα". Η εθνοκάρτα για μας ήταν κάτι τεράστιες διαφημίσεις σε όλες τις λεωφόρους της Αθήνας με τρεις γραμμές: μια μπλε, μια άσπρη κι άλλη μια μπλε. Στη λευκή γραμμή έγραφε "Εθνοκάρτα".

Έλα όμως που κανείς δεν γνώριζε τι κάνει! Μέχρι που σ' ένα διάλειμμα το μυστήριο λύθηκε. Ένας συμμαθητής μου πετάχτηκε γεμάτος ενθουσιασμό: "Ο νονός μου έχει Εθνοκάρτα! Με αυτή την κάρτα αγοράζεις ό,τι θέλεις και δεν πληρώνεις!". Όλα τα παιδιά μείναμε μαγεμένα. Το βράδι δεν με έπαιρνε ο ύπνος. Σκεφτόμουν τι θα έκανα αν μια μέρα μια τέτοια κάρτα έπεφτε στα χέρια μου...

ΥΓ Εικόνα της δεν μπόρεσα να βρω.

Ίος

Μόλις γύρισα από το υπέροχο νησί. Το Μαγγανάρι είναι ο επίγειος παράδεισος και ο Μυλοπότας είναι η κόλαση...

Για φωτογραφίες...

ΤΟΡ 5 παραλιών Εύβοιας

Η Χαλκίδα είναι ο 9ος σταθμός της πολυτάραχης (και πολυμετακινούμενης ζωής μου). Και μιας και δουλεύω στην Νομαρχία μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω μέρη που πολλοί ευβοείς δεν ξέρουν. Παρ'όλα αυτά, στον ένα χρόνο διαμονής μου, έχω επισκεφτεί μόλις το 10% των παραλιών της και 26% (υπολογισμένο!) των οικισμών της. Βέβαια έχω πάει στους μεγάλους οικισμούς: Ιστιαία, Αιδηψός, Ερέτρια, Κύμη.

Η Χαλκίδα πρέπει να είναι η μόνη πόλη τέτοιου μεγέθους (90.000 κάτοικοι συνολικά το πολεοδομικό συγκρότημα) που έχει 8 (τουλάχιστο) πλαζ μέσα στην πόλη! Το μεσημέρι βλέπεις ανθρώπους με μαγιό και πετσέτα ανάμεσα στις πολυκατοικίες να πηγαίνουν με τα πόδια για μπάνιο! Οι πλαζ αυτές είναι καθαρές αν και αρκετοί ντόπιοι (όπως σε όλες τις πόλεις) τις σνομπάρουν. Βέβαια όλες οι παραλίες τις Εύβοιας πιάνουν τα επιθυμητά όρια (πόσο μάλλον τα υποχρεωτικά) μικροβιολογικής και φυσικοχημικής ποιότητας νερού. Δες κι εδώ.

1. Χιλιαδού
where? Αιγαίο - Κεντρική Εύβοια

how? Στο τέλος του δρόμου μετά το χωριό Στρόπωνες. Στην μία ώρα και ένα τέταρτο από την Χαλκίδα (χωρίς κίνηση).

why? Καταγάλανα νερά με θέα την Αλόνησο (καλά, μια σκια φαίνεται). Μήκος χιλιόμετρο. Ψιλό και χοντρό βότσαλο. Όλες οι ταβέρνες και τα ενοικιαζόμενα πάνω από την παραλία. Φάτε στον Φίλλιπα, στο τέρμα της παραλίας. Τα καλοκαιρινά ΣΚ πανικός! Πολλοί πάνε με σκηνές και τροχόσπιτα και κατασκηνώνουν κάτω από τα δέντρα στο ρέμα που καταλήγει στην παραλία. Φυσικά αυτό απαγορεύεται...

2. Κάλαμος

where? Αιγαίο - Νοτια Εύβοια

how? In, μικρή παραλία, μία ώρα και ένα τέταρτο από την Χαλκίδα (χωρίς κίνηση). Στο δρόμο για Κύμη, στο Νεοχώρι δεξιά προς Περιβόλια.

why? Υπέροχα νερά (βαθιά). Ταβέρνα και καφετέριες δίπλα στην άμμο (μουσική στην παραλία και τέτοια). Τα καλοκαιρινά ΣΚ πανικός! Το αυτοκίνητο το αφήνεις αρκετά πριν, στην ανηφόρα ή πας από το πρωί.

3. Κλιμάκι where? Αιγαίο - Νοτια Εύβοια

how? Στο δρόμο για Κάρυστό κάνεις αριστερά για Πετριές. Μετά το χωριό Πετριές, δεξιά.

why? Καταπληκτικά νερά με φοβερή διαύγεια. Βλέπεις τα πάντα στον αμμώδη κυρίως (έχει βραχάκια στην αρχή) βυθό και σε συνδυασμό με το σταθερό βάθος στα 3 μέτρα (!) σου δημιουργεί την αίσθηση πισίνας. Μικρή παραλία, μία ώρα και ένα τέταρτο από την Χαλκίδα (καθημερινή). Αρνητικό: Ταβέρνα μετά από ανηφόρα 100 μέτρα. Χτες που δίψασα, προτίμησα να σκάσω!

4. Αγ. Άννα

where? Αιγαίο - Βόρεια Εύβοια

how? Η πιο διάσημη παραλία της Β. Εύβοιας. Στο δρόμο για Ιστιαία (εθνική οδός) δεξιά. Μία ώρα και 45' από την Χαλκίδα.

why? Τεράστια παραλία και σε μήκος και σε πλάτος, με αμμουδιά και ωραία νερά. Πολλά μαγαζιά και τουρίστες δίπλα από την άμμο (τα αυτοκίνητα είναι εξορισμένα). Διάσημο το κάμπινγκ στην περιοχή.

5. Αλυκές Δροσιάς

where? Βοιωτική ακτή - Βόρειος Ευβοϊκός

how? Γνωστή στους ντόπιους και ως «Ιππόκαμπος» από το πρώτο μαγαζί που άνοιξε στην περιοχή. 15' από τη Χαλκίδα, την προτιμούν πολλοί αθηναίοι το ΣΚ (και Χαλκιδέοι καθημερινές). Προτιμώ το τελευταίο μαγαζί, το Μπούκα. Λιγότερος κόσμος και καλύτερη εξυπηρέτηση (βλ. φώτο).

why? Οι ντόπιοι την θεωρούν βρώμικη. Ατελείωτη σε μήκος, με άπειρα καφέ και κλαμπ κατά μήκος και πλήρη οργάνωση: water sports, beach volley, ξαπλώστρες, ομπρέλες, fredocino στην αμμουδιά. Περπατάς καμμιά 30αριά μέτρα για να βρεις άπατα (παίζει και με την παλλίροια). To ΣΚ θυμίζει Καραϊσκάκη σε αγώνα Ολυμπιακού - ΑΕΚ.


+2 προσωπικές επιλογές: (γιατί, οι προηγούμενες τι ήταν;)

6. Ροβιές

where? Βόρεια Εύβοια - Βόρειος Ευβοϊκός

how? Στον δρόμο για Αιδηψό, αριστερά στην Στροφιλιά. Κατεβαίνεις στις Ροβιές και ρωτάς για το μπαρ (είναι όπως φτάνεις στην παραλία αριστερά). Μία ώρα και 45’ από Χαλκίδα (χαλαρά).

why? Μια από τις αγαπημένες μου παραλίες, αν και όχι δημοφιλής (πιο δημοφιλής είναι η Λίμνη και τα Χρόνια λίγο πιο πριν). Κρυστάλλινα νερά, καφές στην παραλία σε μία από τις 3 ομπρέλες και 6 ξαπλώστρες. Μικρό πλάτος, σχετικά μεγάλο μήκος, πολύ ησυχία.

7. Μέσα Παναγίτσα
where? Χαλκίδα, βόρεια ευβοϊκή ακτή

how? Η επόμενη βόρεια παραλία μετά την Σουβάλα, μέσα στην πόλη. Εκατό μέτρα από το σπίτι μου!

why? Εντάξει, η παραλία δεν αντέχει σε σύγκριση με τις υπόλοιπες. Αλλά κάνεις μπάνιο και χαζεύεις το Κόκκινο Σπίτι (Νο1 αξιοθέατο της πόλης).
Η ακτή είναι παρατημένη στα σκουπίδια (δεν περπατάμε ποτέ χωρίς σαγιονάρες – έχει πολλά σπασμένα μπουκάλια μπύρας). Αλλά τα δέντρα φτάνουν μέχρι την παραλία και δεν χρειάζεσαι ομπρέλα.
Και έχει βράχους που σου κάνουν τη ζωή (πολύ) δύσκολη αν θέλεις να μπεις μέσα. Αλλά έχει και 15 μέτρα προβλήτα και μπαίνεις μέσα κατευθείαν στον αμμώδη βυθό. Και δεν έχει ποτέ πολύ κόσμο. Και εν πάσει περιπτώσει είναι η παραλία μου και την αγαπαώ!

Update 2009: Ξεκίνησα να προσθέτω παραλίες με στόχο το ΤΟΡ 5 να γίνει ΤΟΡ 20. Δες εδώ

ΤΟΡ 5+5 ελεύθερου χρόνου στη Χαλκίδα

Χωρίς να θέλω να μειώσω την πόλη, η Χαλκίδα δεν έχει σοβαρά αξιοθέατα. Αν έχει και δεν τα ξέρω ένα χρόνο που είμαι εδώ, φταίει η πόλη και όχι εγώ. Ο καφές στο Mostar δίπλα από τον Εύριπο ίσως έχει ενδιαφέρον, αν κάτσεις 6 ώρες περιμένοντας να αλλάξουν τα νερά. Επίσης ο καφές στο τουριστικό περίπτερο στο κάστρο της Κανήθου δίνει μια όμορφη άποψη της πόλης. Αλλά από εκεί και πέρα…

1. Κόκκινο Σπίτι
Νεοκλασσικό (ελπίζω) στο τέλος της παραλίας, στην άκρη ακρωτηρίου με υπέροχη θέα. Σήμερα φιλοξενεί εκθέσεις. Ακριβώς από κάτω βρίσκεται το όμορφο καφέ-μπαρ-εστιατόριο Stavedo με καταπληκτική θέα (πηγαίνετε το δειλινό) και κωλοπιασάρικους τιμοκαταλόγους. (βλ. Καφέδες: 4) έκλεισε!

2. Το τρενάκι
Σε πάει μια βόλτα στις παραλίες εντός Χαλκίδας και νομίζω πως αξίζει τον κόπο. Βέβαια, δεν το έχω πάρει ποτέ – απλώς το βλέπω να περνάει.

3. θερινό σινεμά
Ανακαινισμένο και με ταινίες αρκετά πιο ψαγμένες από το τελευταίο Spiderman. Είναι must! μόνο μπλοκμπαστεριές πια.

4. θέατρο «Πράξεις Ευρίπου»
Εναλλακτική πρόταση για τα βράδια. Εκδηλώσεις από συναυλίες rock μέχρι παραστάσεις θεατρικών ομάδων (με εμένα ηθοποιό!) έκλεισε!

5. Επίσκεψη στο μικρό εκκλησάκι της Μέσα Παναγίτσας και κωλοβάρεμα στο αμφιθεατράκι επάνω στο βράχο, ακριβώς από δίπλα. Πάρε μαζί μπύρες ή παγωτό!

Οι καφέδες:

1. Θα χαζέψεις τα νερά του Ευρίπου στην παλιά γέφυρα. Όταν έχει ρεύμα πάνε σαν σε ποτάμι. Πρέπει να κάτσεις στο Mostar για καφέ. Καλύτερη ιδέα είναι να κάτσεις στο Mostar για ποτό κατά τις 12:00 το βράδι οπότε κατά τη μία θα δεις την γέφυρα να ανοίγει και να περνάνε καράβια και καραβάκια!

2. Θα περπατήσεις την παραλία και (αν είσαι περίεργος και δεν σου άρεσε το Mostar) θα πιεις κι ένα καφέ να περάσει η ώρα.

3. Αν είσαι κολυμβητικός τύπος θα πας Αλυκές (15΄ με το ντουντού) για μπάνιο. Πιες κι εκεί ένα καφέ στο Μπούκα Daluz.

4. Την ώρα που πέφτει ο ήλιος, στο Stavedo για καφέ ή ποτό. Νομίζεις πως βρίσκεσαι μέσα στη θάλασσα! έκλεισε είπαμε!  ΞΑΝΑΝΟΙΞΕ!

5. Οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, καφέ ή ποτό στο τουριστικό περίπτερο στο κάστρο της Κανήθου με θέα όλη τη Χαλκίδα.

Αυτό είναι! Τα νεύρα σου έχουν γίνει κρόσσια από τους καφέδες αλλά έχεις περάσει τέλεια!

ενημέρωση 23/8/2011 - ευχαριστήστε τον ανώνυμο

TOP 5 των πιστεύω μου ως πιτσιρικάς (3)

ΙΣΤΟΡΙΑ #3 - H τσίχλα

Όταν ήμουν μικρός η μαμά μου δεν με άφηνε να καταπίνω τις τσίχλες. Για την ακρίβεια το απαγόρευε δια ροπάλου. Μου είχε πει και την ιστορία για "ένα κοριτσάκι που κατάπιε την τσίχλα του και αυτή κόλλησε στο έντερο και πέθανε!".

Έτσι λοιπόν θεωρούσα το να καταπιείς τσίχλα είναι εφάμιλλο του να πέσεις από την ταράτσα της πολυκατοικίας: απλά και στις δύο περιπτώσεις, πεθαίνεις.

Στην Γ' δημοτικού κατά την διάρκεια ενός μαθήματος, καταπίνω κατά λάθος την τσίχλα μου. Συνειδητοποιώ ότι θα πεθάνω αλλά δεν ξέρω το χρόνο ζωής που μου απομένει. Μη θέλοντας να περάσω τα τελευταία λεπτά της ζωής μου στην τάξη, ζητάω από τον δάσκαλο άδεια να πάω έξω. Ήταν μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα. Τα λουλούδια είχαν ανθίσει και τα πουλάκια τιτίβιζαν χαρούμενα. Ή έτσι μου φαινόταν εμένα. Αχ! ήμουν πολύ μικρός για να πεθάνω!
Κατέβηκα στην αυλή και ήπια πολύ νερό. Έκατσα σε μια γωνιά, έβαλα τα κλάματα και περίμενα. Είναι ωραία η ζωή...

Xoρικότητα

Πήγα χθες στο "Σχολείον" και είδα δυο παραστάσεις θεατρικού αναλογίου (ή αλλιώς δραματοποιημένης αφήγησης). Οι παραστάσεις ανήκαν στις εκδηλώσεις του φεστιβάλ Αθηνών. Ήταν μια μοναδική εμπειρία. Το αναλόγιο είναι ένα νέο (για μένα τουλάχιστο) είδος θεάτρου όπου οι ηθοποιοί κρατούν στα χέρια τους τα κείμενα και διαβάζουν το έργο, αφήνοντας το θεατή να δημιουργήσει τις δικές του εικόνες.

Είναι μοναδική εμπειρία και σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα. Στα πολλά συν των παραστάσεων είναι πως πρόκειται για έργα γραμμένα την τελευταία πενταετία και από νέους συγγραφείς (οι δύο μάλιστα είναι τριαντάρηδες).

Σήμερα είναι η τελευταία παράσταση με δύο αναγνώσεις: μία στις 8.00 και μία στις 10.00. Το Σχολείον είναι στη διαστάυρωση Εθνικής και Πειραιώς και το εισητήριο (και για τις δύο) είναι 20 ευρώ. Ο χώρος είναι πανέμορφος και στο διάλειμα προλαβαίνεις να φας μία Pizza Hut απέναντι (τουλάχιστον εγώ αυτό έκανα!).

(Πολύ) περισσότερα στο http://www.greekfestival.gr/athens_fest/show_event?id=125&lang=gr. Για εισητήρια καλέστε 210 32 72 000. Το online (χτες τουλάχιστο) είχε πρόβλημα. Και η αναμονή στο τηλεφωνικό κέντρο είναι μεγάλη αλλά τελικά το σηκώνουνε το ρημάδι.