"Προάστειο" στη Χαλκίδα

Πείστηκα μετά από καιρό να πάει σε μαγαζί live στη Χαλκίδα. "Σκυλάδικο", σκέφτηκα. 120€ το μπουκάλι το ουίσκι. Έπεσα έξω.

Έπεσα για την ακρίβεια σε μια ομάδα ανθρώπων από τις πάρα πολύ σπάνιες: που αγαπούν αυτό που κάνουν. Το ρεπερτόριο; Τα πάντα. Ό,τι μπορεί να έχουν αγαπήσει. Καζαντζίδη, Διονυσίου, Χατζηγιάννη, Μάλαμα, Ξυλούρη, Παπάζογλου αλλά και Πλούταρχο. Έτσι. Χωρίς προκαταλήψεις. Αφέθηκα κι έζησα την πιο όμορφη μυσταγωγία μουσικής στη ζωή μου.

Θα άξιζε μόνο και μόνο για την εκτέλεση της "Πριγκιπέσσας" του Σωκράτη Μάλαμα από τον Ηλία. Αλλά αξίζει και για τις πολύ όμορφες φωνές και τα δύο καταπληκτικά μπουζούκια.

Μην το χάσετε...

Κεκλεισμένων των θυρών

του Ζαν Πολ Σαρτρ. Δευτερότριτα, στο θέατρο Νίξον, στην Αγησιλάου, στον Κεραμεικό.

Μπορεί το κείμενο να δείχνει μετά από τόσα χρόνια λίγο κουρασμένο, αλλά η ομάδα Punkt όχι. Μια παράσταση με τις αδυναμίες της αλλά φανερά πολύ δουλεμένη και αγαπημένη από τους ηθοποιούς. Σε ένα χώρο που κοσμεί τις αθηναϊκές νύχτες, το θέατρο και μπαρ Νίξον. Στην εξωφρενική τιμή των 15 € με ποτό.

Θα άξιζε τον κόπο να πάτε και μόνο για το ποτό στο μπαρ (το οποίο παρεπιπτόντως, μπορείτε να πάρετε και μέσα στο θέατρο, ακουμπώντας το στα σκαμπουδάκια που υπάρχουν δίπλα από κάθε καναπέ που θα καθίσετε!!!). Τώρα, έχετε και δεύτερο λόγο.

Στα άδυτα της ελληνικής διαιτησίας

Έχοντας παίξει μερικά ματσάκια έως τώρα (αν και μόνο ένα ως διαιτητής - τα άλλα ως βοηθός) δεν μπορώ παρά να κάνω μερικές επισημάνσεις για πράγματα που δεν μπορούσα να φανταστώ ως απλός φίλαθλος:

• Οι διαιτητές είναι άνθρωποι. Τα λάθη κατά τη διάρκεια του αγώνα θεωρούνται λογικό αποτέλεσμα του να διαιτητεύεις. Σημασία έχει φυσικά να μην προκύπτουν από δική σου άγνοια (κανονισμών) ή ηθελημένα.
• Μέσα στο γήπεδο βλέπεις πολύ καθαρότερα και πολύ περισσότερα πράγματα από τον κάθε θεατή. Υπάρχει όμως και η περίπτωση να γίνει κάτι στα 2 μέτρα από εσένα αλλά να μην έχεις την οπτική επαφή για να το δεις.
• Όταν μια ολόκληρη εξέδρα φωνάξει οφσάιτ και ο επόπτης δείξει "παίζετε", συνήθως έχει δίκιο ο επόπτης. Διότι μόνο αν είσαι στην ευθεία του τελευταίου αμυντικού έχεις ελπίδα να δεις ένα οφσάιτ. Για τον ίδιο λόγο και κανείς παίκτης δεν μπορεί να διαμαρτύρηθεί για οφσάιτ. Απλά δεν έχει εικόνα.
• Όλοι οι διαιτητές συμφωνούν κατ'ιδίαν πως για να ανέβεις τα σκαλιά της ελληνικής διαιτησίας, χρειάζεσαι βύσμα. Στην τοπική ένωση μπορεί το βύσμα να είναι ο κουμπάρος ή ο θείος σου. Αλλά πιο ψηλά δυσκολεύουν τα πράγματα.
• Όταν κάτι συμβαίνει μπροστά στο διαιτητή (έχει δηλαδή οπτική επαφή) και αυτός το αγνοήσει, τότε μιλάμε για προσωπική κρίση του διαιτητή. Δηλαδή θεωρώ πως στον αγώνα Παναθηναϊκού - ΑΕΚ, που ο Μαϊστόροβιτς κατεβάζει τον Βύντρα που τρέχει για την κεφαλιά, δεν υπάρχει περίπτωση ο Βασσάρας να μην το βλέπει. Απλά αποφασίζει να μην το δώσει.
• Ίσως το πιο σημαντικό: δεν υπάρχει μία αλήθεια. Βλέπαμε το έκπαιδευτικό βίντεο με φάσεις από αγώνες της ΟΥΕΦΑ και είχαν καταφτάσει στον σύνδεσμο οι παλιοί διαιτητές για την σύσκεψη που θα ακολουθούσε. Για μία φάση που είδαμε 5 φορές στο ριπλέι, οι μισοί θα έδινα κόκκινη, και οι άλλοι μισοί κίτρινη κάρτα. Τα ίδια και στα πέναλτι. Ο κανονισμός ποδοσφαίρου είναι ένα μικρό πανηγύρι και σηκώνει ΠΟΛΥ συζήτηση.
• Το μέσο επίπεδο των ελλήνων διαιτητών είναι το μέσο επίπεδο του έλληνα. Άρα μην περιμένετε πολλά πράγματα.
  

Kαλή χρονιά!

Μίσθια δουλειά, σωροί χαρτιών, έγνοιες μικρές και λύπες
άθλιες, με περιμένανε σήμερα καθώς πάντα.
Μόνο είδα, φεύγοντας πρωί, στην πόρτα μου τολύπες
τα ρόδα, και γυρίζοντας έκοψα μια γιρλάντα.

Κώστας Καρυωτάκης, Ελεγεία

Μία στις δέκα

Είδα στο θέατρο του Νέου Κόσμου την παράσταση "Ένας στους δέκα". Όταν πέρσι μου πρότειναν να πάμε να τη δούμε είχα πει πως είναι ένα θέμα πολυφορεμένο (αυτό των μεταναστών) που δεν με αφορά. Φέτος πείστηκα από τα βρεβεία που έχει πάρει η παράσταση.

Ο σκηνοθέτης μας πέρυσι έλεγε πως ο θεατής μετά την παράσταση, αν έχεις καταφέρει να περάσεις τα μηνύματα που θέλεις, νιώθει σαν να έχει φάει γροθιά στο στομάχι. Στη συγκεκριμένη παράσταση ένιωσα πως με έχουν κάνει τουλούμι στο ξύλο. Μην τη χάσετε. Δεν αξίζει για κανένα λόγο.

Αναρχία

Άφησα επίτηδες να περάσει κάποιος χρόνος από τα επεισόδια και την -καθώς φαίνεται- δολοφονία του μικρού Αλέξη. Συνήθως δεν μπορείς να κάνεις σωστές κρίσεις εν θερμώ.
Ακόμη και μια βδομάδα μετά δεν ξέρω τι ακριβώς να πω. Άκουσα πάρα πολλούς και από τις δύο πλευρές όλο αυτό τον καιρό. Οπότε θα σας πω απλώς τη θέση μου:

Θεωρώ τον εαυτό μου αναρχικό. Η ιδέα είναι η εξής: αφού εγώ και όλοι οι γνωστοί και φίλοι θα μπορούσαμε να ζήσουμε ευτυχισμένοι ΧΩΡΙΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ και χωρίς πρωθυπουργό σε ένα νησί, γιατί τελικά μας χρειάζονται; Παραδέχομαι την υπερβολική απλοϊκότητα της σκέψης. Ο Κροπότκιν στα τέλη του 19ου αιώνα απορούσε: "Από την μοναρχία περάσαμε στη συνταγματική μοναρχία και από εκεί στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Για ποιο λόγο να περάσουμε από τον κομμουνισμό και να μην πάμε στο τελικό στάδιο, την αναρχία;"

Καταρχήν θεωρώ πως το επόμενο στάδιο είναι πάντα χρήσιμο και στην συγκεκριμένη περίπτωση, το επόμενό μας στάδιο θα πρέπει να είναι η άμεση δημοκρατία. Έχουμε την τεχνολογία να ξεπεράσουμε τα όποια προβλήματα υπήρχαν στο παρελθόν και να ψηφίζουμε μόνοι μας τους νόμους μας όπως οι αρχαίοι στην "εκκλησία του δήμου". Αυτό όμως που πραγματικά μας λείπει για αυτή την εξέλιξη είναι ένα: η ΠΑΙΔΕΙΑ. Πραγματικά δεν χρειάζεται τίποτε άλλο.

Για να προωθήσω αυτό το στόχο, έχω σκοπό να υποστηρίξω οποιοδήποτε κόμα προωθήσει την ιδέα της καλύτερης παιδείας. Περισσότερα χρήματα για την παιδεία, για σχολεία, για δημόσια πανεπιστήμια, για τους εκπαιδευτικούς, εξάλειψη των φροντιστηρίων, λιγότερα χρήματα στις τσέπες μας.

Είπα στην αρχή πως θεωρώ τον εαυτό μου αναρχικό. Τι εικόνα σχηματίζει σήμερα ο μέσος έλληνας πολίτης για μένα; Κι όμως είμαι ένας άνθρωπος κατά της βίας. Η βία φέρνει βία. Οι αναρχικοί που πιστεύουν πως οι αλλαγές έρχονται μέσα από τις εξεγέρσεις είναι ένας άλλος κλάδος των αναρχικών - πιο δραστήριος και πιο εμπορικός για τα ΜΜΕ. Προτιμώ τις εξεγέρσεις τύπου Γκάντι.

Αυτά.

Είμαι πλέον διαιτητής ποδοσφαίρου

και μπορώ να σας ρωτήσω: υπάρχει τρόπος να βάλει κανείς γκολ με το χέρι στο ποδόσφαιρο;
ΥΓ εντάξει, μην πείτε για Μαραντόνα...

Ωράριο και εργοδοσία

Χθες είχα συζήτηση με ένα φίλο για τις αυθαιρεσίες των εργοδοτών. Περιοριστήκαμε κυρίως σε θέματα ωραρίου και απλήρωτων υπερωριών.

Θεωρούσα πως η σκληρή εργοδότες στην Ελλάδα είναι απλώς αυτοί που οι εργαζόμενοι τους αφήνουν να είναι σκληροί. Κανένας εργοδότης σε οποιαδήποτε επαρχιακή πόλη δεν διαθέτει το μονοπώλιο που θα του επέτρεπε να κάνει ό,τι γουστάρει. Ούτε υπάρχουν οι άπειροι ειδικευμένοι εργάτες που περιμένουν στην ουρά να πάρουν τη θέση σου.

Ίσως είμαι στον κόσμο μου, αλλά έχω και την εμπειρία του εργοταξίου όπου όλοι (τα "στελέχη" - τρομάρα μας!) πηγαίναμε 7:30 και φεύγαμε κατά τις 7 το απόγευμα ΕΙΧΑΜΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ! Το ωράριο έληγε στις 16:30 αλλά όλοι σε κοίταγαν λοξά αν τολμούσες να φύγεις πριν τις 18:30. Υπήρχε όμως ένας μικρός γαλάτης (φίλος μου) που αντιστεκόταν. Μόλις πήγαινε 16:30 την έκανε. Μου έλεγε πως θεωρούσε χαμένο χρόνο από τη ζωή του κάθε πεντάλεπτο που έτρωγε παραπάνω εκεί μέσα. Ο εργοταξιάρχης τον κοιτούσε περίεργα, ίσως να τον θεωρούσε και μίασμα. Ήταν όμως πολύ καλός στη δουλειά του με αποτέλεσμα να ανέχεται αυτή την μικρή ιδιοτροπία του.

Αλλά έτσι κι αλλιώς το πρόβλημα δεν είναι η μικρή ιδιοτροπία. Το πρόβλημα ήταν πως αυτή η μικρή επανάσταση βάζει την ιδέα στο μυαλό των υπόλοιπων εργαζομένων που δεν μπορούν να φανταστούν την δύναμή τους. Γιατί το εργοτάξιο, γενικώς οι εργοδότες (όπως και ο στρατός) βασίζονται ξεκάθαρα σε δύο πράγματα: στην ΑΓΝΟΙΑ και στο ΦΟΒΟ.

Όποιος καταφέρει και τα νικήσει, περνάει σε άλλο επίπεδο...

Επικαιρότητα

"Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία."

Ισοκράτης (436 π.Χ-338 π.Χ.)

Σημ.: Η ιδέα για το επίκαιρο της ρήσης ανήκει στο μπαμπά του Θοδωρή.

Θύελλα αντιδράσεων προκαλεί η πρόθεση της ΔΕΗ για αυξήσεις 35% την προσεχή εξαετία

Λίγους μήνες μετά τις συνεχόμενες απεργίες των υπαλλήλων της Ολυμπιακής και τις μεγαλοστομίες των πολιτικών μας για το ότι "δεν φταίνε οι εργαζόμενοι αλλά οι συνεχόμενες ανίκανες διοικήσεις", διαβάζω το παραπάνω άρθρο και παθαίνω.

Σύσσωμοι οι έλληνες πολιτική καταδίκασαν την εισήγηση του Αθανασόπουλου. Αλλά βέβαια, αν κατανοούσαν, δεν θα ήταν πολιτικοί.

Όταν λοιπόν μετά από πέντε χρόνια η ΔΕΗ πωληθεί για πενταροδεκάρες, όταν οι εργαζόμενοι μείνουν στο δρόμο, τότε θα είναι ο σωστός καιρός η (τότε) κυβέρνηση να ανταλλάσει βέλη με την (τότε) αντιπολίτευση και η αριστερά να μιλά για αντεργατική πολιτική και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

«Με συνεχόμενες αυξήσεις όλοι οι Ελληνες μπορούν να γίνουν μεγάλοι μάνατζερ» είπε χαρακτηριστικά ο Κ.Πουπάκης*. Σαφώς κύριε Πουπάκη. Όπως επίσης και με συνεχόμενες απολύσεις...

*Ο κ. Πουπάκης προέρχεται από τον συνδικαλιστικό χώρο του ΟΤΕ. Υπήρξε πρόεδρος της ΔΑΚΕ και Γενικός Γραμματέας της ΓΣΕΕ. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι σήμερα.

George W. Bush

Ένας από τους λιγότερο αδιάφορους προέδρους στην ιστορία μας αφήνει. Κι εγώ περιμένω με αγωνία να γράψει ένα βιβλίο με τα απομνημονεύματά του. Θα είμαι ο πρώτος που θα τρέξει να το πάρει...

Ακρίβεια

Ορέ παιδιά, το ένα ανταλλακτικό από τα Gilette τα ξυραφάκια κάνει 4 ευρώ;;; To ένα;; Βέβαια, πρέπει να πληρωθεί ο Ανρί, ο Φέντερερ και ο άλλος με το μπαστούνι του γκολφ. Πάντως νομίζω πως όποιος χρησιμοποιεί αυτά τα ξυραφάκια μία φορά, μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του πλούσιο...

Ισότητα

Έχω διαπιστώσει (και μου φαίνεται λογικό) ότι όλα τα αρσενικά του είδους των ανθρώπων έχουν μια φυσική ροπή να θέλουν να συνουσιαστούν με όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες στη ζωή τους. Η τάση τους αυτή συνήθως εμποδίζεται από προσωπικά θρησκευτικά ή ιδεολογικά πιστεύω, κοινωνικούς παράγοντες κλπ. Η έμφυτη αυτή τάση δεν γνωρίζει κοινωνικά, φυλετικά, θρησκευτικά ή άλλα σύνορα μεταξύ των ανδρών.

Τα θηλυκά από την άλλη μεριά γνωρίζουν μια εσωτερική ορμή προς την δημιουργία "οικογένειας", την διαμόρφωση δηλαδή εκείνων των συνθηκών που θα επιτρέψουν την ασφαλή δημιουργία και ανατροφή παιδιών.


Τα δύο παραπάνω γνωρίσματα είναι κοινά στα περισσότερα θηλαστικά του πλανήτη μας. Η φυσική επιλογή επέτρεψε την εξέλιξη αρσενικών με σεξουαλικές ορμές τέτοιες, που διασφαλίζουν την εξέλιξη του είδους μας. Αλλά και θηλυκά με έντονη την συνείδηση της "μάνας". Η φυσική εξέλιξη, όπως την γνωρίζουμε στα υπόλοιπα θηλαστικά, συνήθως στους ανθρώπους εκτρέπεται από κοινωνικούς παράγοντες, λόγω της νόησης που διαθέτει το είδος μας.

Το ερώτημα είναι: 40.000 χρόνια κοινωνικής εξέλιξης σε ανδροκρατούμενες (κατά το πλείστον) κοινωνίες, ΠΩΣ ΣΚΑΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΠΩΣ ΘΑ ΤΗΝ ΗΘΕΛΑΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ;;;;;;;;

Σήμερα...

...βαριέμαι να κάνω οτιδήποτε.

Προσοχή! Μη διαβάσετε παρακάτω αν δεν ξέρετε μπριτζ!

Η ιστορία όπως την θυμάμαι εγώ:
Είμαι νότος. 'Εχω 7φυλλο άκοπο σπαθί (11 πόντοι), μία πίκα, τρια καρά, δύο κούπες. Ανοίγω 1 σπαθί. Ο συμπαίκτης μου απαντά 1 πίκα. Πρέπει να του δείξω τα πολλά σπαθιά και λέω 3 σπαθιά. Μου απαντά 3 καρά οπότε καταλαβαίνω ότι έχει αρκετούς πόντους και λέω την μανς 3ΧΑ (χωρίς ατού). Ο βοράς συμπαίκτης μου λέει 4 σπαθια! Μα είναι δυνατόν να τα θυμήθηκε τώρα;;; Νιώθω ότι δεν του αρέσουν τα ΧΑ (διχρωμία;) και ρισκάρω την μανς στις πίκες: 4 πίκες. Ο βοράς όμως απτόητος: 5 σπαθιά!!! Σηκώνω τα χέρια ψηλά και πασάρω...

Η ιστορία όπως την διηγείται ο συμπαίκτης μου:
Είμαι βοράς έχω 5 πίκες, 5 καρά, 3 κούπες και 16 πόντους. Ο νότος ανοίγει σπαθί κι εγώ λεω τις πίκες. Επιμένει 3 σπαθιά κι εγώ δείχνω το 5 φυλλο με 3 καρά. Πρέπει να έχει τουλάχιστο 16 πόντους και 6φυλλο σπαθί για να πάει στο 3 και όταν λέει 3ΧΑ ψάχνω το σλεμ. Gerber και 4 σπαθιά λοιπόν. Ο συμπαίκτης μου λέει 4 πίκες=2 άσσοι και συνεχίζω 4 σπαθιά ρωτώντας άσσους. Ο συμπαίκτης... ο συμπαίκτης... μα τι κάνει... ΠΑΣΣΑΡΕΙ!!!

Λευτεριά στα πεζοδρόμια!

Αναρωτιόμουν ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά του να βρίσκεσαι σε μια οποιαδήποτε (το οποιαδήποτε είναι κυριολεκτικό, πράγμα που με κάνει να θέλω να βάλω τα κλάματα) ευρωπαϊκή πόλη και σε μια ελληνική (ας πούμε την Χαλκίδα).

Η βασικότερη, η πιο χτυπητή διαφορά είναι τα μεγάλα και ελεύθερα πεζοδρόμια (όχι της Χαλκίδας - της ευρωπαϊκής)! Παλιά κοροϊδεύαμε τους έλληνες που περπατούν στο δρόμο αντί να ανέβουν στο πεζοδρόμιο. Τώρα πια συνειδητοποίησα ότι δεν φταίμε (φυσικά) ως λαός. Όταν δεν έχεις πρόσβαση να ανέβεις σε ένα πεζοδρόμιο ενός μέτρου (max) επειδή στην κλείνουν μηχανάκια και αυτοκίνητα, όταν ακόμα κι αν ανέβεις ξέρεις πως μετά από 20 μέτρα πρέπει να βρεις διέξοδο να ξανακατέβεις διότι σε εμποδίζει
- ο στύλος της ΔΕΗ
- το παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο μηχανάκι
- το παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο αυτοκίνητο
- οι καρέκλες από το τσιπουράδικο-καφέ-μπαρ-εστιατόριο
- ο στύλος της πινακίδας του διπλανού εμπορικού
- το περίπτερο με τα (παράνομα) προάστειά του (ψυγεία κλπ)
- το παλιό σπίτι που έτσι είχε κατασκευαστεί πριν από 150 χρόνια (μέσα στο δρόμο!)
- η νέα πολυκατοικία που ναι μεν άφησε 4 μέτρα πεζοδρόμιο μπροστά της, αλλά ο αρχιτέκτων έκρινε σκόπιμο να κλείσει μια τόσο μεγάλη επιφάνεια με κάθετα στο δρόμο χτιστά κηπάκια ώστε να μη μπορεί να περάσει κανείς
- οι ζαρντινιέρες που έχει τοποθετήσει κάθετα στο δρόμο μπροστά του το φαστφούντ (για να περιχαρακώσει την περιοχή του!)
- τα εμπορεύματα του χ, ψ κι ωμέγα

Φωτό απ'την Καρδίτσα

Για όλα τα παραπάνω (που συμβαίνουν σε όλη την Ελλάδα) έμπνευσή μου υπήρξε η Λεωφόρος Χαϊνά στη Χαλκίδα. Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν κάθε στιγμή σε αυτόν τον (πλατύ κατά τα άλλα) δρόμο. Και ίσως αρχίσω να ανεβάζω και φωτογραφίες για να καταλάβετε τι εννοώ.

Για όλα τα παραπάνω κυρήσσω σήμερα, 1η Οκτωβρίου 2008, την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα των πεζοδρομίων! Εμπρός χριστιανοί! Ο Θεός εν τω αγώνα μας βοηθός!

Ανεμογεννήτριες στη Σκύρο;

Έχει γίνει πολύς ντόρος στην Εύβοια για "παπάδες που θέλουν να ασχημήνουν το νησί" αλλά και για εταιρείες που θέλουν να ασχημήνουν με "τεράστια μεταλλικά πουλιά" τη νότια Εύβοια (περιοχή Αμαρύνθου και Καρυστία). Στη Σκύρο την επένδυση επιχειρεί η Ι.Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους η οποία κατέχει συνολικά το 12% της εκτάσεως του νησιού.

Λαός και βουλευτές είναι εναντίον των μεταλλικών θηρίων που απειλούν την γραφικότητα των ελληνικών νησιών.

Οπότε... Ας κάνουμε αλλού τις ανεμογεννήτριες. Ή ας κάνουμε άλλη μια μονάδα στο Αλιβέρι. Ας πεθάνουμε τον κόσμο στην Κοζάνη.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα για κάποιους κοντόφθαλμους Ευβοιώτες. Οι ανεμογεννήτριες γίνονται εκεί που υπάρχουν δυνατοί άνεμοι. Οι μελέτες έδειξαν κάποια σημεία του ελλαδικού χώρου που κάνουν μια τέτοια επένδυση συμφέρουσα: Σκύρο, νότια Εύβοια, Έβρο και ορεινή Ναυπακτία. Ο Έβρος έχει ήδη γεμίσει ανεμογεννήτριες και συνεχίζουν να κατασκευάζονται κι άλλες. Οι ανεμογεννήτριες κατασκευάζονται εκεί που φυσούν δυνατοί άνεμοι όπως τα λιγνιτωρυχεία κατασκευάζονται εκεί που υπάρχει λιγνίτης.

Μου λένε: "μα 111 μονάδες; στη Σκύρο;" Απαντώ: Μήπως έπρεπε να σταματήσουμε στο ένα εργοστάσιο στην Πτολεμαΐδα; μήπως δεν έπρεπε να κάνουμε άλλα 5;

Και στην τελικη: ο Νομός Κοζάνης τόσα χρόνια ΠΕΘΑΙΝΕΙ. Για εμάς. ΠΟΛΛΑ χρόνια. Για να έχουμε πάμφθηνο (δεν ανέχομαι αντίδραση σε αυτό) ρεύμα. Όποτε βλέπουμε Πτολεμαϊδιώτη κανονικά πρέπει να πέφτουμε στα τέσσερα και να του φιλάμε τα πόδια.

Και οι ανεμογεννήτριες είναι η ομορφότερη σύγχρονη μηχανή παραγωγής ενέργειας. Και δεν θα ασχημήνει την "όμορφη" (-μούτζα-) Αμάρυνθο! Κακόγουστοι!

Άντε γιατί τά'χω πάρει...

Ξεκινάω μαθήματα τέννις

Την τρίτη. Πήρα και ρακέτα. Και μπαλάκια. Πρέπει να πάρω και το άλλο το πετσετάκι που έχει ο Ναδάλ στους καρπούς και σκουπίζει το μέτωπο πριν τα σερβίς.

Και, τώρα που το σκέφτομαι: πρέπει να πάρω τον κόουτς τηλέφωνο να μου πει τι ώρα είναι το μάθημα.

Λέτε να χάνω το βάζελο με την Ίντερ;

Εντυπώσεις από το ταξίδι - Μέρος Β'

...
Το πιο μαγικό για εμένα (ως μηχανικό) ήταν ότι στην πόρτα του ασανσερ του ξενοδοχείο υπήρχε το σημείωμα "Ζητούμε συγγνώμη για τα προβλήματα λόγω της ανακατασκευής των γραμμών του μετρό έξω από το ξενοδοχείο μας. Οι εργασίες θα ολοκληρωθούν σε 5 μέρες, δηλαδή στις 7/7". Για οποιονδήποτε έλληνα εργολάβο είναι κατανοητό το μέγεθος της διαστροφής:
ΠΟΤΕ δεν υπόσχεσαι στους πολίτες ακριβή ημερομηνία παράδοσης του έργου. ΠΟΤΕ!
Οι φιλλανδοί όμως δούλευαν νυχθημερόν. Και εδώ έρχεται το δεύτερο μέρος της διαστροφής:
Στις 7/7 το μετρό του Ελσίνκι βάδιζε πάνω στις ράγες του, μπροστά από το ξενοδοχείο Seurahuone.

Ο σιδηροδρομικός σταθμός.

Oι φιλλανδοί είναι πολύ ευγενικοί άνθρωποι και όχι ιδιαίτερα διαχυτικοί. Το μεγαλύτερο πρόβλημά τους είναι ο αλκοολισμός. Υπάρχουν αρκετοί αλκοολικοί (και άλλοι τόσοι που απλώς τα σαββατόβραδα πίνουν πολύ). Ένας από αυτούς (μεγάλου μεγέθους τύπος) κόλλησε τη μούρη του μπροστά στον πεθερό μου σε ένα πεζοδρόμιο, Σάββατο βράδυ. Ο πεθερός μου του έλεγε πως δεν τον καταλαβαίνει (στα ελληνικά) κι εκείνος του απαντούσε φωνάζοντας στα φιλλανδικά. Αυτό διήρκησε μερικά δευτερόλεπτα πριν ο απογοητευμένος μεθυσμένος φιλλανδός παραιτηθεί από την προσπάθεια.

Το γεγονός αυτό το αναφέρω διότι ήταν η πιο επικύνδινη κατάσταση που βιώσαμε στο ταξίδι μας. Το άγνωστο του Ταλίν και οι φήμες για τη ρώσικη μαφία στην Πετρούπολη αποδείχτηκαν κουραφέξαλα. Η αλήθεια είναι πως δεν προσπαθήσαμε να πουλήσουμε ναρκωτικά στην Αγ. Πετρούπολη ώστε να δούμε τις αντιδράσεις των ρώσων μαφιόζων (ίσως να μας ξέβραζε σε κάποια του όχθη ο ποταμός Νέβα). Αλλά σε γενικές γραμμές νομίζω πως η πιο "επικύνδινη" πόλη που έχω πάει, είναι η Αθήνα.

Σημειώνω εδώ το άλλο εκπληκτικό που έμαθα για τη Φιλλανδία: οι αλκοολικοί αντιμετωπίζονται ως ασθενείς και το κράτος τους χορηγεί 700€ μηνιαίως συν κουπόνια φαγητού! Αντί να δουλεύετε στην Ελλάδα, μπορείτε να πίνετε στη Φιλλανδία.

Το Ελσίνκι δεν έχει πολλά ή φαντασμαγορικά αξιοθέατα. Είναι όμως μια όμορφη πόλη με μια εκπληκτική αύρα ηρεμίας. Τα ωραιότερα σημεία της είναι αυτά που λέει και το virtualtourist (ας μην γίνω ταξιδιωτικός οδηγός). Σημειώνωνω μόνο τον πιο ωραίο φυσικό περιβάλλον για ζωολογικό κήπο! (στεγάζεται σε νησάκι έξω απ' το Ελσίνκι και πας με καραβάκι!)

Περισσότερες φωτογραφίες από το ταξίδι, εδώ.

(συνεχίζεται)

Ολυμπιακό μπάσκετ

Η ελληνική ομάδα μπάσκετ μας έκανε ακόμη μια φορά υπερήφανους. Κάθισα και είδα τον αγώνα με την Αργεντινή. Καταπληκτικό μπάσκετ κι από τις δύο ομάδες. Πραγματικά το ευχαριστήθηκα. Και χάρηκα που η ομάδα μας βρίσκεται σίγουρα στις κορυφαίες 5 ομάδες στον κόσμο. Με διαφορά από τις υπόλοιπες.


Τα υπόλοιπα περί λαθών και προπονητικής και κουραφέξαλα είναι για λαϊκή κατανάλωση. Οι παίκτες μας είναι παγκόσμιας κλάσης. Και φυσικά οι παίκτες της Αργεντινής το ίδιο, και μάλλον λίγο καλύτεροι. Για όσους δεν τις άκουσαν, οι δηλώσεις σεβασμού προς την εθνική μας από Τζινόμπιλι και Νοτσιόνι αμέσως μετά την λήξη του παιχνιδιού, ήταν όλα τα λεφτά...