Δευτέρα, Ιουνίου 29, 2015

ΝΑΙ ή ΟΧΙ


Δεν είμαι υπέρ του ΟΧΙ ούτε υπέρ του ΝΑΙ. Προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται. Παρατηρώ ότι το πρόβλημα δεν είναι μονοσήμαντο αλλά προσωπικό. Ας σημειώσω τα επιχειρήματά μου υπέρ κάθε πλευράς:
ΝΑΙ

1.       Το 2001 η Αργεντινή λόγω χρεοκωπίας έφυγε από το κλείδωμα ισοτιμίας με το δολλάριο (σαν το ευρώ ένα πράμα) και αμέσως το πέσος έπεσε από 1$ στο 0,25$. Σήμερα έχει 0,11$. Δηλαδή αν έχεις 10.000€ στη μπάντα περίμενε να γίνουνε 10.000 δραχμές με αγοραστική αξία 2.500€.

2.       Το ευρώ και το κάθε σκληρό νόμισμα είναι υπέρ του πολίτη.

3.       Τα περισσότερα από τα διαρθρωτικά μέτρα του μνημονίου είναι σωστά και καμμία κυβέρνηση δεν θα τα πάρει χωρίς μνημόνιο, λόγω του πολιτικού κόστους (εννοποίηση ταμείων, εννιαίο μισθολόγιο, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων).

4.       Μικρότερη αγοραστική δύναμη με δραχμή σε εισαγόμενα προϊόντα σημαίνει ξεχάστε τηλεόρασεις, iphone, αυτοκίνητα, μπανάνες και Marlboro. Θυμηθείτε 90s!

5.       Θα αναγκαστεί το κράτος να μάθει να ζει με αυτά που βγάζει (αφού θα υποχρεωθούμε σε πρωτογενές πλεόνασμα).

6.       Όσο και να αυξηθούν οι εξαγωγές, το μεγαλύτερο ποσοστό του κέρδους θα το καρπωθούν οι βιομήχανοι. Αν η δραχμή υποτιμηθεί 4 φορές, δε νομίζω πως ο μισθός μου ποτέ θα τετραπλασιαστεί. (Είναι απορίας άξιον γιατί το ΚΚΕ στηρίζει ΟΧΙ!).

7. Σύμφωνα με τα επιχειρήματα Βαρουφάκη, ο κακός σχεδιασμός του ευρώ είναι προορισμένος να αποτύχει. Οπότε μένω εντός ευρωζώνης μέχρι να αυτοκτονήσει ομαδικά όλος ο νότος και να αναγκαστεί ο βοράς να βρει μια βιώσιμη λύση! (θενκς του Φίλιππος)

8. Όλα τα καλά της δραχμής θα εξανεμιστούν από τις επερχόμενες κυβερνήσεις που θα βρουν ευκαιρία να μεγαλώσουν το πελατειακό κράτος! (θενκς του Τάσος)


ΟΧΙ

1.       Διατηρούμε την εθνική μας αξιoπρέπεια. Αρκετά λεφτά βγάλανε επί των προοηγούμενων κυβερνήσεων. Τώρα ήρθε κάποιος που διαπραγμετεύεται πραγματικά. Με δραχμή η ελληνική κυβέρνηση και κατά συνέπεια ο ελληνικός λαός αποφασίζει για τη χώρα του. Όχι οι δανειστές.

2.       Το ΟΧΙ θα δώσει μεγάλο διαπραγματευτικό όπλο στην κυβέρνηση. Δεν θα βγούμε πραγματικά απ’ το ευρώ. Είναι μπλόφα.

3.       Δεν έχω καταθέσεις οπότε δεν έχω τίποτα να χάσω.

4.       Δεν έχω δουλειά οπότε δεν έχω τίποτα να χάσω (μάλλον θα κερδίσω με ΟΧΙ).

5.       Με την υποτιμημένη δραχμή θα εκτιναχθούν οι εξαγωγές και ο τουρισμός και κατά συνέπεια θα μειωθεί η ανεργία και θα αρχίσει επιτέλους να λειτουργεί η οικονομία.

6.       Με το ΝΑΙ και τα δύσκολα μέτρα θα ξαναέχουμε δημοψήφισμα σε 1 χρόνο. Απλά μεταθέτουμε το πρόβλημα. Με ΟΧΙ βαράμαι μια ωραία χρεοκωπία και ξαναρχίζουμε από το μηδέν. Με ΝΑΙ μας υπόσχονται πως θα χρωστάμε 130% του ΑΕΠ το 2022!

7.       Μια υποτίμηση της δραχμής (δηλαδή ανεξάρτητη νομισματική πολιτική στο μέλλον) είναι ο δικαιότερος τρόπος απόσπασης κεφαλαίων, αφού η κάθε δραχμή χάνει ακριβώς το ίδιο, όπου και να την έχεις κρύψει. Με τη φορολογία δεν είναι το ίδιο. 

8.       Η αύξηση του ΦΠΑ και η μείωση των χαμηλών συντάξεων είναι εντελώς αντιαναπτυξιακά και αντιλαϊκά μέτρα. Τι συμβαίνει άραγε όταν παίρνεις υφεσιακά μέτρα σε μια χώρα με ύφεση;

Περιμένω σχόλια. Ό,τι θεωρήσω πως δεν συμπεριέλαβα θα το προσθέσω.

Πέμπτη, Μαΐου 07, 2015

Επιστροφή στη Βασιλεία

Διαβάζοντας το (μέτριο) βιβλίο του Βασίλη Κρεμμυδά για την "Σύντομη ιστορία του Ελληνικού κράτους", συνειδητοποίησα μια μεγάλη αδικία που υφιστάμεθα όλοι εμείς οι γνήσιοι βασιλικοί. Και εξηγούμαι:

Το κύριο χαρακτηρηστικό των βασιλικών είναι η πίστη και υποταγή στο θεσμό της μοναρχίας. Κατ' επέκταση η πίστη και υποταγή στους κανόνες που διέπουν το θεσμό αυτό καθεαυτό, αλλά και, κατ' επέκταση, γενικώς στους νόμους και κανόνες.

Τη μαύρη ημέρα της 23 Οκτωβρίου 1862 λοιπόν, ο βασιλιάς Όθωνας και η βασίλισσα Αμαλία απέπλευσαν από την Ελλάδα, καταδιωκόμενοι από αναρχικά πνεύματα της εποχής, συνεπικουρούμενα από τις βρετανικές ανάγκες. Ο Όθων, της βαυαρικής δυναστείας των Wittelsburg, είχε ήδη βασιλεύσει στην Ελλάδα 30 χρόνια. Δεν παραιτήθηκε ποτέ. Τον Μάρτιο του 1863 βασιλιάς ορίζεται στη θέση του ο Γεώργιος ο Α' της δανέζικης δυναστείας των Γκλύξμπουργκ (παρακλάδι της δυναστείας των Oldenbourg). Ο Όθωνας πέθανε το 1866 στη Βαυαρία και θάφτηκε, κατ' απαίτησή του, ντυμένος με την ελληνική παραδοσιακή φουστανέλα. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες θέλουν τα τελευταία του λόγια να ήταν "Ελλάδα, Ελλάδα μου, αγαπημένη μου Ελλάδα!".

Ο Όθων στη Βαυαρία, στα γεράματα. Πάντα με τη φουστανέλα.

Είναι λοιπόν φανερό πως η τοποθέτηση του Γεωργίου του Α' είναι παράνομη και καταχρηστική. Ο πραγματικός διαδοχος του ελληνικού θρόνου δεν είναι ο Κωνσταντίνος, όπως διατυμπανίζουν σύγχρονοι πλανεμένοι φιλοβασιλικοί, αλλά ο διάδοχος του Όθωνα. Αλλά ποιος είναι αυτός;

ΨΥΛΛΟΙ ΣΤΑ ΑΧΥΡΑ

Ψάχνοντας λοιπόν βρίσκει εύκολα κανείς πως ο Όθωνας, 2ος γυιος του Λούντβιχ του Α' της Βαυαρίας, δεν είχε παιδιά. Οπότε θα πρέπει να ψάξουμε στα αδέρφια. Πριν ξεκινήσουμε όμως θα πρέπει να έχετε στο μυαλό σας 3 πράγματα:
  1. Ψάχνουμε για αγόρι
  2. Να ασπαστεί το δόγμα της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας
  3. Να μην είναι ταυτόχρονα βασιλιάς αλλού
Ο 1ος γυιος του Λούντβιχ του Α' λοιπόν, ο Maximillian Joseph έγινε βασιλιάς της Βαυαρίας. Ο 2ος ήταν ο Όθωνας.

Η ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ LUITPOLD

3ος γυιος ο  Luitpold (1886-1912). Δικαιωματικά αυτός έπρεπε να καλεστεί στη θέση του Όθωνα. Όμως από το 1864 ήταν αποροφημένος στα καθήκοντα του βασιλιά της Βαυαρίας καθώς αντικαθιστούσε το ανηψάκι του, γυιο του μεγάλου του αδερφού, του Maximillian Joseph. Δεν κυνήγησε ποτέ τον ελληνικό θρόνο παρ΄ότι δικαιωματικά του ανήκε. Είχε 3 γυιους.

Luitpold
Ο 1ος γυιος, Ludwig ο Γ' της Βαυαρίας, είναι ο επόμενος υποψήφιος. Αυτός είχε πρόβλημα με το σόι της γυναίκας του (πρωτότυπο;). Συγκεκριμένα ο θείος της, φανατικός καθολικός, τον έβαλε να παραιτηθεί από τον ελληνικό θρόνο για να μην του γίνουν τα ανήψια ορθόδοξα. Τελικά δεν κακόπεσε γιατί πήρε το θρόνο της Βαυαρίας από το ανηψάκι του που βγήκε βλαμμένο (ψυχική νόσο).

Ludwig III. Τον έφαγε το σόι της γυναίκας του.
Έτσι, η γραμμή διαδοχής πέρασε στο μικρότερο αδερφό του Ludwig III και 2ο γυιο του Luitpold, Leopold. Με το που πέθανε, το 1930, τα δικαιώματα του ελληνικού θρόνου πέρασαν στο γυιο του, Georg.

Πρίγκιπας Leopold της Βαυαρίας
O Georg (1880-1943) ήταν ο αγαπημένος εγγονός και των δυο (βασιλιάδων) παππούδων του. Παντρεύτηκε το 1912 την Αρχιδούκισσα Ισαβέλα της Αυστρίας. Η Ισαβέλα τον αφησε σύξυλλο κατά τη διάρκεια του μήνα του μέλιτος κι ενώ ήδη είχαν επισκεφθεί Ουαλλία, Παρίσι και Αλγέρι (ίσως κάποια διαφωνία μεταξύ τους για το που να πάνε μετά το Παρίσι;). Τεσπά, δεν την ξεπέρασε ποτέ μάλλον (εκείνη τον ξεπέρασε μια χαρά και τά'φτιαξε μ'έναν αυστριακό γιατρό) και κατέληξε στα 39 του να γίνει καθολικός παππάς. Και ως καθολικός παππάς, το ξεχνάμε το στέμμα της Ελλάδος, σωστά; Και δεν πρόλαβε να αφήσει απογόνους. Ο μπαμπάς όμως είχε έναν ακόμη γυιο. Τον πρίγκηπα Κόνραντ της Βαυαρίας.

Georg. Και ωραίο παιδί, και καλό παιδί (πάν'απ'όλα). Κι από καλή οικογένεια.
Με τον πρίγκηπα Κόνραντ της Βαυαρίας λοιπόν (1883-1969), 2ο και τελευταίο γυιο του Leopold, μικρό αδερφό του Georg, μπαίνουμε στα "θολά νερά" της ελληνικής διαδοχής. O Konrad πουθενά (δηλ. στη Wikipedia) δεν αναφέρεται ως δικαιωματικός διάδοχος του ελληνικού θρόνου (αυτό βεβαίως ισχύει μέχρι να ποστάρω αυτό το άρθρο). Από το 1943 όμως, με το θάνατο του αδερφού του Georg, και μέχρι το θάνατό του το 1969, είναι ο διάδοχος του ελληνικού θρόνου. Ίσως η βαλίτσα είχε πάει τόσο μακριά που το ξέχασε και ο ίδιος. Αν και δεν τις έχω τις βασιλικές οικογένειες να ξεχνάνε ένα βασίλειο. Ο Κόνραντ έκανε ένα γυιο, τον Πρίγκηπα Ευγένιο της Βαυαρίας (1925-1997) ο οποίος παντρεύτηκε αλλά δεν έκανε παιδιά. Ο Ευγένιος λοιπόν ήταν ο διάδοχος από το θάνατο του μπαμπά του (1969) μέχρι το 1997.

O Ευγένιος όταν έπαιζε στον Άγιαξ
Με τον Ευγένιο λοιπόν χάνεται η διαδοχή του ελληνικού θρόνου μέσω της οικογένειας του παππού του, Leopold, και αναγκαζόμαστε να γυρίσουμε στον προπάππου του, Luitpold. Φεύγουμε λοιπόν από τον  Leopold που ήταν ο 2ος γυιος της οικογένειας Luitpold, και πάμε στον 3ο και τελευταίο γυιο του, Franz Joseph (1852-1907). Αυτός είχε μόνο ένα γυιο, τον Πρίγκηπα Heinrich της Βαυαρίας (1884-1916) ο οποίος σκοτώθηκε στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο. Πάει λοιπόν και η οικογένεια του Franz Joseph και μαζί του τερματίζει και όλη γραμμή του Luitpold!

Η ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ADALBERT

Αναγκαζόμαστε λοιπόν να ξαναγυρίσουμε πίσω στον πατέρα του Όθωνα, Loudwig Α', και πάμε στον 4ο και τελευταίο γυιό του, τον πρίγκηπα Adalbert της Βαυαρίας (1828-1875). Ο Adalbert παντρεύτηκε Ισπανίδα και δημιούργησε το ισπανικό παράρτημα της βαυαρικής δυναστείας. Εδώ μπαίνουμε σε πιο φανατικά καθολικά νερά, αλλά ας δούμε που θα βγούμε:

Ο Ludwig Ferdinand
Πρώτος του γυιος ο Ludwig Ferdinand (1859-1949) o οποίος απέκτησε με τη σειρά του δυο γυιους.
    1. Ο 1ος ήταν ο Πρίγκηπας Φερδινάνδος της Βαυαρίας (1884-1958) που κι αυτός απέκτησε δυο γυιους. 
      1. Ο Λουίς Αλφόνσο της Ισπανίας (1906-1983) που πέθανε ανύπαντρος.
      2. Ο Χοσέ Ευγένιος της Ισπανίας (1909-1966) που έκανε δυο γυιους
        1. Πρώτο τον Don Fernando Juan de Baviera y de Mesía (1937). Έκανε μόνο μια κόρη (γεννημένη το 1974)
        2. Δεύτερο τον Don Luis Alfonso de Baviera y de Mesía (1942-1966). Πέθανε 24 χρονών σε αυτοκινητιστικό. 
    2. Δεύτερος γυιος του Ludwig Ferdinand ήταν ο -συνονόματος με τον παππού του- πρίγκηπας Adalbert της Βαυαρίας (1886-1970). Αυτός απέκτησε (έκπληξη!) δυο γυιους:
      1.  Πρώτος ο Πριγκηπας Κωνσταντίνος της Βαυαρίας (1920-1969), δημοσιογράφος της Süddeutsche Zeitung, συγγραφέας και πολιτικός. Έλαβε μέρος στην αποτυχημένη προσπάθεια δολοφονίας του Χίτλερ το 1944. Απέκτησε δυο γυιους.
        1.  Πρώτος ο πρίκηπας Leopold της Βαυαρίας (1943-). Πρωταθλητής αγώνων αυτοκινήτων, κυρίως με Porshe και BMW. Παντρεύτηκε μια κοινή θνητή και έκανε το πρώτο του παιδί εκτός γάμου, το 1972.
Leopold, o ταχύς
  Το παιδί αυτό είναι ο Πρίγκηπας Manuel της Βαυαρίας και είναι (θα έπρεπε να είναι) από το 1997 (εν αναμονή) Βασιλεύς (sic) της Ελλάδος. Η παιχτούρα έχει PhD στη βιολογία από το Columbia και είναι ερευνητής καρδιολόγος. Παρότι μπασταρδάκι όπως ο John Snow, o οίκος της Βαυαρίας του αναγνώρισε το 1999 τα κληρονομικά του δικαιώματα. Το 2005 (33 χρονών) παντρεύτηκε την αποκάτω γερμανίδα πριγκηπέσσα (που κάτι έχει κι από τον σουηδικό θρόνο αλλά δεν κατάλαβα) με πτυχίο ιστορίας από το Stanford. Τα δυο τους κάνανε ένα αγόρι στις 13/6/2007 κι ένα κοριτσάκι το 2010 (2,5 χρόνια μετά - ιδανική διαφορά ηλικίας). Το αγοράκι το είπανε Leopold Maria Bengt Karl Manuel κι άμα μεγαλώσει και διαβάσει αυτό το άρθρο, μπορεί και να μας κάτσει στο σβέρκο και να μάθετε να λέτε όλο του το όνομα.







Ο Μανώλης της καρδιάς και της Βαυαρίας (και της Ελλάδας!). Με τη σύζυγο.
Με bold οι δικαιωματικοί Βασιλείς της Ελλάδος. Με μπλε οι πρόγονοι του Βασιλιά μας. Να τον χαιρόμαστε!

Πηγές: Ελληνική και Αγγλική Wikipedia, www.thepeerage.com

Σάββατο, Ιανουαρίου 31, 2015

Διαπραγμάτευση

Υπάρχει κάτι που λειτουργεί εξόχως υποσυνείδητα στο όλο πολιτικό ζήτημα της διαπραγμάτευσης.

Αν και θεωρώ τον εαυτό μου τεχνοκράτη, οφείλω να ομολογήσω πως έζησα μια στιγμή υπερηφάνειας κι ελπίδας όταν άκουσα τις δηλώσεις Βαρουφάκη απέναντι στον Ντάισελμπλουμ. Κατόπιν διάβασα στο φέισμπουκ πολλές δηλώσεις φίλων που λοιδωρούν το Βαρουφάκη και επιτίθονται εναντίον του με οποιονδήποτε τρόπο (Ως και ότι δεν ήταν ευγενικός με το συνομιλιτή του διάβασα! Λες και η ευγένεια δεν είναι συνισταμένη της πολιτικής διαπραγμάτευσης.)

Και -επιτρέψτε μου το ολίσθημα- φαντάστηκα για μια στιγμή πως βρισκόμαστε στην κατοχή. Στα 1941 θα έλεγα, ο Χίτλερ έχει όλη την Ευρώπη. Η επιθετική διαπραγμάτευση εκείνη την εποχή λοιπόν, λεγότανε "παίρνω το όπλο μου και πάω στο βουνό με την αντίσταση". Μιλάμε για μια απόφαση πολύ δύσκολη.


Βλέπω λοιπόν αυτούς τους φίλους να επιτίθονται λυσσαλέα στους αντιστασιακούς. Να γράφουν στο κατοχικό φέισμπουκ ότι "δεν είναι αυτός τρόπος διαπραγμάτευσης", ότι "οι Γερμανοί θα μας αφανίσουν όλους εξαιτίας τους", ότι είναι "άμυαλοι και θα μας βυθίσουν στην άβυσσο". Ότι "πρέπει να τους πάρουμε με το καλό". Ότι "οι ψευτομαγκιές δεν παιρνάνε στη Γερμανία".

Όλα τα παραπάνω μοιάζουν (έμοιαζαν) λογικά. Πριν με δικάσετε, να σας πω πως -κατά πάσα πιθανότητα- θα ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς. Γιατί όταν δεν έχεις τα κότσια να πας στο βουνό, θα πρέπει να βρεις ένα τρόπο να δικαιολογήσεις στον εαυτό σου την προσωπική σου αντίφαση (το έχει αποδείξει και η κοινωνική ψυχολογία): ξέρεις κατά βάθος ότι δεν κάνεις το σωστό, ότι υπερασπίζεσαι τον εχθρό. Πρέπει να νικήσεις την εσωτερική σου αντίφαση, να πείσεις τον εαυτό σου και τους άλλους ότι αυτός ο δρόμος δεν είναι ο σωστός, ότι οδηγεί στην καταστροφή. Έτσι εξηγείται το μένος τους.

Το μεγάλο πρόβλημα λοιπόν με αυτή την εξιστόρηση των γεγονότων, του "άμυαλου Βαρουφάκη" και των τουίτς του Ποταμιού τύπου "Γερούν (Ντάισελμπλουμ) κράτα γερά!", δεν είναι στην τεχνοκρατική κριτική των διαπραγματεύσεων ή στην κοινή λογική. Είναι στο ότι όλες οι ζώντες γενεές των ελλήνων έχουν γαλουχηθεί με τον ηρωικό έλληνα που αψηφά τους κινδύνους και -ανεξαρτήτως αποτελέσματος- ζει στην αιώνια μνήμη. Στο Σούλι, στα Ψαρά, στην Πίνδο. Απέναντί του βρίσκονται οι ελάχιστοι δωσίλογοι που για ίδια οφέλη υποστηρίζουν τον εχθρό.

Στον παραπάνω μύθο ποτέ δεν αναγνωρίστηκε στους δωσίλογους πως ήταν "η φωνή της λογικής της εποχής". Και ίσως να ήταν.


Οπότε, φίλοι μου καλοί, παίζετε ένα παιχνίδι που δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να κερδίσετε: ή ο Τσίπρας θα αλλάξει όλη την Ευρώπη ή η Ελλάδα θα ζήσει μια απερίγραπτη καταστροφή με στάση πληρωμών, με μεγαλύτερο χρέος από αυτά που είχε πριν πέντε χρόνια και με ανεργία μεγαλύτερη αυτής της Μεγάλης Ύφεσης στις ΗΠΑ τη δεκαετία του '20 (α! μα τι λέω! αυτά όλα ΕΧΟΥΝΕ ΗΔΗ ΣΥΜΒΕΙ!).

Μάλλον είναι καλύτερα (για την υστεροφημία σας) να βυθιστείτε βαθιά στους καναπέδες σας άλαλοι και να περιμένετε το επόμενο '89 που οι Σοβιετικοί θα αναγνωρίσουν μόνοι τα λάθη τους και θα βρεθούν στον καιάδα της πολιτικής επιστήμης. Έως τότε, απλά στείλτε μου ζωές στο Candy Crash Saga. 

Σάββατο, Ιουνίου 21, 2014

Doha 1

OK, κάποια στιγμή πρέπει να γράψω για τη Ντόχα. Κι αν δε το κάνω τώρα, δε θα το κάνω ποτέ.

Λοιπόν, βασικά πράγματα:

Αμπάγια και νικάμπ.
1. Περιμένεις να δεις άραβες με κελεμπίες και γυναίκες με αμπάγια; Ε, όχι. Χτες στο Villagio, το γνωστότερο εμπορικό κέντρο, σκεφτόμουν πως θυμίζει μια μέρα στο αθηναϊκό Mall, με την προσθήκη δυο τουριστικών λεωφορείων με τουρίστες από την Αραβία. Μαζεμένους ντόπιους (Καταριανούς) μπορείς να δεις μόνο σε δημόσιες υπηρεσίες. Οι ντόπιες φοράνε σχεδόν πάντα την αμπάγια, το μαύρο αυτό φόρεμα σε συνδιασμό με το μαντήλι στο κεφάλι που καλύπτει τα μαλλιά, το χιτζάμπ. Οι μισές περίπου φοράνε νικάμπ, δηλαδή καλύπτουν και το πρόσωπο εκτός από τα μάτια όπως στη φώτο. Σπανίως κάποιες καλύπτουν και τα μάτια (και πως βλέπουν;). Τώρα τελευταία (απ'ότι έμαθα) κάποια πουτανάκια αφήνουν να φανεί λίγο μαλί κάτω απ' το μαντήλι. Πολύ αστείο είναι να φοράει η άλλη νικάμπ σε εστιατόριο: με το ένα χέρι σπρώχνει μπροστά το μαντήλι και με το άλλο χώνει το πηρούνι με το φαί από κάτω. Πολύ διασκεδαστικό.

Πρέπει να εξηγήσω ότι όταν λέω ντόπιους εννοώ Καταριανούς, αλλά υπάρχουν και πολλοί ντόπιοι, άνθρωποι που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ, που είναι ινδοί, πέρσες ή φιλιππινέζοι.

2. Ο ενεργός πληθυσμός αποτελείται από ινδούς εργάτες στα εργοτάξια, ινδούς και φιλιππινέζους υπαλλήλους, ινδούς, φιλιππινέζους και ευρωπαίους υπαλλήλους-στελέχη. Όταν ήρθα σκεφτόμουν να μάθω αραβικά. Είναι άχρηστα. Τώρα σκέφτομαι να μάθω ινδικά (Hindi).

Μη τυπικό πρωινό (Σάββατο) στη Ντόχα. Στο βάθος το West Bay με τους ουρανοξύστες. Παρατηρήστε ότι τα φανάρια είναι απέναντι από το σημείο αναμονής σας! Δεξιά, το πανέμορφο παραδοσιακό εμπορικό Doha Souq.

3. 'Ενα από  τα πρώτα πράγματα που προσέχει κανείς στη Ντόχα είναι η κίνηση στους δρόμους (γι' αυτό άλλωστε και χρειάζεται μετρό). Πολλοί δυτικοευρωπαίοι παραπονιούνται και για την οδική συμπεριφορά των οδηγών, αλλά για κάποιον που έχει οδηγήσει στην Αθήνα, εδώ είναι πις οφ κέικ. Οι κεντρικές αρτηρίες είναι όλες φαρδιές λεωφόροι με νησίδα στη μέση. Οι διαφορές με Ελλάδα είναι ότι επιτρέπεται παντού η αναστροφή (καλό θα πει κάποιος), πράγμα που κάνει το κόκκινο φανάρι να διαρκεί μέχρι και 6 λεπτά (μετρημένο από εμένα προσωπικά!). Το καλό με αυτό είναι πως α) όταν σε πιάσει κόκκινο έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο να παίξεις με το κινητό σου ή να διαβάσεις κανά βιβλίο (το έχω δει κι αυτό!) β) πως πολύ σπάνια θα σε πιάσει 2ο κόκκινο μιας και το πράσινο είναι εξίσου μακρύ. Το μόνο προβληματικό σημείο στην οδική συμπεριφορά είναι ότι σπανίως ο κόσμος χρησιμοποιεί το φλας. Απλά αλλάζουν λωρίδα εκεί που δεν το περιμένεις (πλέον βέβαια σαφώς και το περιμένεις!). Στην Ελλάδα αν έκανες κάτι τέτοιο θα άνοιγα το παράθυρο και θα σου φώναζα "ΦΛΑΣ ΡΕ". Εδώ προσπάθησα μια-δυο φορές αλλά δε βγήκε πολύ καλό. Πρώτον, δεν ανοίγεις για κανένα λόγο το παράθυρο για να μπει μέσα ο δροσερός αέρας των 45οC, δεύτερον δε ξέρω πως ακριβώς θα καταλάβει ο άλλος το "INDICATOR!!!".

4. Η Ντόχα είναι μια δοκιμασία για κάθε αριστερό. Ο πλούτος του πετρελαίου (για την ακρίβεια: του φυσικού αερίου) διαχέεται στα μεγαλοστελέχη με τις βίλλες με τις πισίνες και συνοδεύεται από το απίστευτα φθηνό εργατικό δυναμικό από την Ινδία και τις Φιλιππίνες (κάτι σαν 200€ το μήνα + φαγητό και σπίτι - ανεπιβεβαίωτη πληροφορία). Το αποτέλεσμα είναι απίστευτες υπηρεσίες: στο Carrefour δε χρειάζεται να πας το καρότσι πίσω - θα το μαζέψει ένας ινδός υπάλληλος απ'το πάρκιν!, στο εστιατόριο υπάρχουν δυο σερβοτόροι εκεί που στην Ελλάδα θα υπήρχε μισός, στο πάρκιν υπάρχει ινδός που σου λέει που έχει άδεια θέση, στο σουπερμάρκετ υπάρχει ινδός να βάλει τα πράγματα σε σακούλες, στο πάρκιν σου γυαλίζουν το αυτοκίνητο για 3 ευρώ κλπ). Ο πλούτος είναι πραγματικός (ό,τι έχει να κάνει με ανθρώπινη εργασία είναι φθηνό) γιατί συνοδεύεται από στρατιές ανθρώπων που είναι διατεθειμένοι να εργαστούν στους 45 βαθμούς ασταμάτητα. Το κόστος εδώ είναι στο εμπόρευμα, είτε λέγεται φαγητό, είτε λάπτοπ, είτε αυτοκίνητο.

5. Συνδιάζοντας πλούτο και οδική κίνηση πρέπει να σημειώσω το πάθος των ντόπιων για τα αυτοκίνητα (θυμηθείται Ελλάδα προ του 2010). Με τη διαφορά ότι τους αρέσουν τα ΜΕΓΑΛΑ 4X4 και τα ΙΑΠΩΝΙΚΑ. Άντε και τα κορεάτικα. Συνάδελφος, όταν του είπα τη σκέψη μου να αγοράσω μεταχειρισμένο VolksWagen που είναι φθηνά, μου είπε πολύ σοβαρά: "ναι, αλλά δε θα βρείς να το μεταπωλήσεις.". Τα μεγέθη των αυτοκινήτων εδώ είναι διπλάσια του αναμενομένου, δηλαδή το Nissan X-trail δεν κυκλοφορεί - ως πολύ μικρό 4Χ4. Λίγα είναι και τα Nissan Pathfinder και πολλά τα Nissan Patrol (τι είναι αυτό; - 5600 κυβικά). Γενικώς παίζει πολύ Toyota Land Cruiser, Mitsubishi Pajero, Jeep και γενικά οτιδήποτε άνω των 4000 κυβικών. Υποτίθεται ότι ο λόγος για την κατοχή τεραστίων 4Χ4 είναι ότι καλύπτουν την αναγκη μιας βόλτας στην έρημο. Ίσως αλλά κυρίως βόλτα στα εμπορικά πάνε. Βέβαια, δε έχει τέλη κυκλοφορίας και η βενζίνη (0,20 €/λίτρο) είναι πιο φθηνή από το νερό.


6. Η ζέστη. Σημειώστε ότι η έως τώρα εμπειρία μου είναι καλοκαιρινή. Όλοι με ρωτάνε για αυτή. Ε λοιπόν η ζέστη στην Ελλάδα είναι χειρότερη. Ακριβώς επειδή είναι ανεκτή. Οπότε σου περνάει απ'το μυαλό να πας μια βόλτα με τους 35 βαθμούς. Εδώ δεν πας. Οπότε είσαι όλη μέρα στο κρύο. Με μακρυμάνικο. Σπίτι στους 25 - αυτοκίνητο στους 24 - δουλειά στους 19. Εμπορικό - χμμμ- εμπορικό παίζεται, γενικά στο αυτοκίνητο υπάρχει πάντα ζακέτα. Οπότε καλά μου είπε η μάνα μου "να ντύνεσαι εκεί που θα πας - μην κρυώσεις". Κι εγώ ο βλάκας κορόιδευα.

to be coninued

Τρίτη, Μαρτίου 11, 2014

Έξω η Σαβούρα

update 2014: Ξεχασμένα ποστ που έπρεπε να αναρτηθούν 2 χρόνια πριν!

Έχουμε κλείσει δύο 24ωρα από την εκλογική αναμέτρηση και θέλω να σημειώσω τα εξής:

Περί εκλογών
  • ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έκλεισαν ένα κύκλο μέσα στον οποίο υπηρέτησαν την Ελλάδα ως δύο κόμματα που συνέθεσαν απόψεις και φιλοξένησαν μερικούς από τους πιο αξιόλογους ανθρώπους της πρόσφατης ιστορίας μας. Τα 40 χρόνια στην εξουσία είναι βαριά όμως για τον οποιονδήποτε, πόσο μάλλον για οργανισμούς από τους οποίους πέρασε ατελείωτο χρήμα. Η παρακμή σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αναμενόμενη.
  • Το κραχ του 1929 που χτύπησε βάναυσα ΗΠΑ και Γερμανία, απαξίωσε τα δύο μεγάλα κόμματα στη δεύτερη και οι εκλογές βρήκαν κερδισμένα τα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος. Από τους κομμουνιστές τα μεγάλα κόμματα προτίμησαν τον Χίτλερ με τα γνωστά απότελέσματα. Οι ΗΠΑ βέβαια, είχαν διαφορετική εξέλιξη.
  • Η ακυβερνησία δεν είναι μόνιμη κατάσταση. Η ικανότητα ενός κόμματος να διαλεχθεί με τα υπόλοιπα θα πρέπει να προβληματίσει το εκλογικό σώμα και να τιμωρεί αυτούς που αρνούνται να συνδιαλλαγούν με κάθε τρόπο. Η άλλη λύση είναι να δίνουμε μπόνους 100 βουλευτές στο πρώτο κόμμα και τα επόμενα 4 χρόνια απλά να γκρινιάζουμε εναντίον του.
Περί πολιτικού συστήματος
  • Η αληθινή δημοκρατία απαιτεί μηδενισμό του μπόνους, σβήσιμο του πλαφόν 3% και απλή αναλογική. Η εκτελεστική εξουσία θα πρέπει να εκλέγεται χωριστά (όπως στις ΗΠΑ και στη Γαλλία). Ομοίως και η δικαστική εξουσία θα πρέπει να εκλέγεται χωριστά (όπως στις ΗΠΑ).
  • Στόχος μας θα πρέπει να είναι η άμεση δημοκρατία. Σε αυτό μπορούν να βοηθήσουν οι νέες τεχνολογίες (televoting). Σε πρώτη φάση μπορεί αυτό να σημαίνει γενικές συνελεύσεις σε επίπεδο γειτονιάς (για θέματα παρκαρίσματος, πεζοδρομήσεων, σκουπιδιών και γενικά για απλά καθημερινά θέματα της τοπικής αυτοδιοίκησης). Σε επόμενη φάση, σε επίπεδο δήμου (επεκτάσεις σχεδίου πόλεως, αστικά λεωφορεία κλπ).
Προτάσεις του κόμματός μου
  • Μηδενισμός των έμμεσων φόρων. Κατάργηση του ΦΠΑ, των διοδίων, του φόρου στο πετρέλαιο, στα τσιγάρα κλπ. Όλοι οι φόροι θα είναι άμεσοι και βάσει κλίμακας. Οι έμμεσοι φόροι είναι απολύτως άδικοι με την έννοια πως πληρώνουν το ίδιο πλούσιοι και φτωχοί. Ποινικοποίηση της φοροδιαφυγής. Πόθεν έσχες για όλους.
  • Ιδιωτικοποίηση όλων των δημόσιων οργανισμών και υπηρεσιών που δεν είναι απαραίτητο να είναι δημόσια (πχ αστυνομία). Πρώτη κατάργηση αυτή της υπηρεσίας μου (υπηρεσία τεχνικών έργων) και σύμβαση της Περιφερειακής Ενότητας με Σύμβουλους Μηχανικούς μετά από μειοδοτικό διαγωνισμό. Άμεση ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ κατά την πρόταση Μάνου (τον δωρίζουμε στο Σύλλογο Εργαζομένων) ή αν δεν θέλουν, κατάργησή του.
  • Το βασικό που λείπει στο δημόσιο είναι ο Έλεγχος. Δημιουργία συστήματος ελέγχου ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΒΑΘΜΙΔΑ δημόσιας διοίκησης. Ποσοτικοί δείκτες αλλά και ξαφνικοί έλεγχοι ΠΑΝΤΟΥ. Αναβάθμηση του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης. Υποχρεωτικά σεμινάρια επιμόρφωσης των στελεχών του δημοσίου ετησίως. Όχι άλλοι διευθυντές που δεν ξέρουν να ανοίξουν Η/Υ. Που δεν ξέρουν τι σημαίνει Management. Σταθερός Γενικός Γραμματέας σε όλα τα υπουργεία. 
  • Ανάλυση κόστους ωφέλους από Οικονομοτεχνικές εταιρείες για κάθε νέα πρόταση νόμου. 
  • Όχι άλλες τριμελείς επιτροπές (=γραφειοκρατία) στο δημόσιο. Η διαφθορά δεν αντιμετωπίζεται με τριμελείς επιτροπές. Αντιμετωπίζεται με ΈΛΕΓΧΟ. 
  • Δωρεάν υγεία, δωρεάν παιδεία για όλους. Ελεύθερα ιδιωτικά σχολεία και πανεπιστήμια.
Προτάσεις για όνομα του κόμματος
  • Έξω η σαβούρα
  • Ασημένιο Σούρουπο
  • Παλιά Δημοκρατία
  • Civil: The party
  • Σιχτίρ
  • Χαρίζω BMW
  • Σοβαρότητα
  • Κόμμα συνεχιστών του Αγαμέμνονα
  • V (for Vendetta)

τι έχω ψηφίσει στη Eurovision

update 2014: Ξεχασμένα ποστ που έπρεπε να αναρτηθούν 2 χρόνια πριν!

Με την ευκαιρία της επιλογής ενός καλού σκυλοπόπ τραγουδιού για την εκπροσώπηση της Ελλάδας στο μακρινό Μπακού, θυμήθηκα τις λίγες εκείνες φορές που πλήρωσα 1€+ΦΠΑ (18% τότε) για να ψηφίσω το αγαπημένο μου τραγούδι. Μερικά πολύ όμορφα αλλά και παντελώς άγνωστα τραγούδια...

Μπακού, Αζερμπαϊτζάν

Ξεκινάω από το μακρινό και υπέροχο 2006 στην Αθήνα, όταν η Άννα Βίσση έπαιρνε τα σκήπτρα από την υπέρλαμπρη Έλενα Παπαρίζου και οι απανταχού ευρωπαίοι φώναζαν "Αλληλούια". Μόνο ένας μικρός γαλάτης αντιστεκόταν και ψήφιζε από ένα σκοτεινό (η αδερφή μου δεν είχε βάλει λάμπες) ισόγειο στα Γιάννενα την μικρή αλλά πανέμορφη Ιρλανδία: Brian Kennedy και "Every song is a cry for love"...
10ο στην τελική κατάταξη, αλλά προς υποστήριξή μου, προσέξτε την πάσα του άγγλου σχολιαστή του ΒΒC για το τραγούδι: "and I think the best irish entry for ages...". That makes two of us.

Για τους πολύ ψαγμένους δείτε την καταπληκτική κάντρι πρόταση της (ισόβαθμης στην 23η και τελευταία θέση) Γερμανίας, "No, no, never" με τους Texas Lightening. Κλάψτε ελεύθερα με τα σχόλια του παρουσιαστή "Greece after the success of the Olympic Games... confident people now...".



Την επόμενη χρονιά, 2007, από το παγωμένο Ελσίνκι έως το έρημο διαμέρισμα της Χαλκίδας (η Λένα δεν μου έκανε παρέα!) ένα τραγούδι μου πήρε την καρδιά, το ίδιο που πήρε και της υπόλοιπης Ευρώπης: Marija Serifovic και Molitva...

Άξιζε βεβαίως και το υπέροχο γαλλικό ''L'ámour À La Française'' των Fatals Picards... 

Βελιγράδι 2008 και η Καλομοίρα κάνει μια καταπληκτική εμφάνιση που θα αρκούσε να τη βγάλει πρώτη αν 20 χρόνια νωρίτερα ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ δεν είχε επινοήσει τα αμφιλεγόμενα "Περεστρόικα" και "Γκλάσνοστ". Εγώ δεν εντυπωσιάζομαι από τίποτε -c'est à dire δεν ψηφίζω τίποτε- και ο τίτλος πηγαίνει μάλλον δίκαια στον Dima Bilan που το πίστευε...

Στην κρύα Μόσχα του 2009 ο Σάκης βγάζει αρκετά ρούχα ώστε να θεωρηθεί ηρωικός και να με κάνει να νιώσω μέσα μου την παλόμενη ελληνική ψυχή μέσα σε ένα μικρό δωμάτιο ξενοδοχείου στη βροχερή Μονμάρτρη... Τη μόνη φορά που βρέθηκα να βλέπω Eurovision στο εξωτερικό εξεπλήρωσα το θλιβερό χρέος του να ψηφίζεις τη χώρα σου...





Το 2010 η μικρή Φοίβη δονείται μέσα στον αμνιακό σάκο της υπό τους ρυθμούς του αγαπημένου μου "Satelite" της -συνονόματης της μαμάς της- Lena. Ήταν η πρώτη φορά που ήξερα το νικητή ένα μήνα νωρίτερα, μόλις δηλαδή πρωτάκουσα το τραγούδι...





2011 και είναι η πρώτη φορά που εκτός του εκπληκτικού ιταλικού τραγουδιού του Raphael Gualazzi, "Follia d' amore" (για μένα μέσα στο καλύτερο ΤΟΡ5 ever), ψηφίζω κι ένα δεύτερο τραγούδι, το οποίο όμως δεν έρχεται δεύτερο όπως το πρώτο, αλλά τελευταίο (μπερδευτήκατε; δείτε και τα δύο!).


Tελευταία θέση για τη γλυκιά Anna Rossineli και το ακόμη πιο γλυκό τραγούδι της, "Ιn love for a while"...

Και το 2012; Who knows?
Καλή επιτυχία Ελλάδα!




Παρασκευή, Νοεμβρίου 29, 2013

alphabet dialogues

Read the dialogue below between a crazy person and his friend, by just reading the names of the letters:

- I C A UFO!
- R U OK?
- Y?
- ...I O U A T...
- M I A B 4 U?
- O DR, I NV U!
- 'N I NV U 2.


Do you understand? Try some more:

I O N SA 4 A DK.

I C N RO.

I C A Q 4 A BR.

Do you recognize the countries:

USA
IT