Άλφα Ρομέο

Αγόρασα μια Μαζεράτι.
Πήρα ένα Σκόντα Οκτάβια.
Ο Νίκος πήρε το Άουντι Α4.
Ο Σπύρος τρακάρισε τη Φεράρι του.
Η Λίτσα πήρε ένα μεταχειρισμένο Σιτροέν C4.
Ο Βαγγέλης νοίκιασε ένα Νισάν Μίκρα.
Η Αμαλία παντρεύτηκε έναν με μια ΜπεΕμΒέ.
Ο Σωτήρης είδε μια Μερσεντές SLK και την ερωτεύτηκε.
Το Πεζό 307 του Τάκη έβγαλε πρόβλημα.
...
Θα μπορούσα να συνεχίσω... αλλά, πες τε μου, τι παρατηρείτε;
Ε;
Τίποτα;
κι όμως...

Κάποια αυτοκίνητα είναι θηλυκά και κάποια άλλα ουδέτερα!

Και καλά αυτό, αλλά ποια είναι η ειδοποιός διαφορά;

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:
"Είδα μία...
Μαζεράτι
Φεράρι
Πόρσε
ΜακΛάρεν
ΜπεΕμΒε
Μερσεντές
..."

"Είδα ένα...
Σιτροέν Σε4
Ρενό 9
Πεζό 307
Φίατ Ούνο
Χιουντάι Άξεντ
Κία Σπόρτατζ
Νταεγού Ματίζ
Όπελ Κόρσα
Φορντ Φόκους
Σέατ Ίμπιζα
Φολκσβάγκεν Γκολφ
..."

Ποια είναι λοιπόν η ειδοποιός διαφορά;;;
ΑΚΡΙΒΩΣ!
Τα θηλυκά είναι αυτοκινητάρες...
Τα ουδέτερα είναι απλώς αυτοκίνητα.
Σκεφτείτε πως η μόνη μάρκα που με προβλημάτισε ήταν η Άουντι. Λέμε "πήρε την Άουντι Α4" ή "το Άουντι Α4"; Κλείνω προς το αρσενικό αλλά δεν είναι αυτό που έχει σημασία.

Σημασία έχει πως το πρώτο μου αυτοκίνητο ήταν μια Άλφα 145...

ΥΓ. Παραδόξως (ή μήπως όχι;) η Άλφα Ρομέο και η Λάντσια είναι θηλυκές. Μήπως τελικά το γένος έχει να κάνει με την ομορφιά;

Λείβηθρα

Το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας πήγαμε στην Κατερίνη και την τελευταία μέρα βρεθήκαμε στα Λείβηθρα. Βρεθήκαμε εκεί γιατί αυτοί που μας φιλοξένησαν ανέφεραν ένα δρόμο στον οποίο το αυτοκίνητο πηγαίνει ανάποδα στην κατηφόρα!

Όταν πρωτοάκουσα την ιστορία χαμογέλασα χαιρέκακα. Είμαι ο τύπος του ανθρώπου που τσεκάρει την "είδηση" στα e-mail που του στέλνουν (και τις περισσότερες φορές αποδεικνύονται απλά ψέματα). Μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να το δω από κοντά και να αποκαλύψω στους κοντόφθαλμους φίλους μου το λόγο του μύθου. Φαντάστηκα πως το πιο πιθανό είναι μια απλή οφθαλμαπάτη.

Στρίβοντας από την εθνική οδό, βλέπεις την πινακίδα για "Λείβηθρα". Η πινακίδα είναι καφεκίτρινη (τα Λείβηθρα ήταν και αρχαιος οικισμός). Στην ίδια πινακίδα από κάτω όμως γράφει "Μαγνητικό πεδίο"!!! "Ρε το δήμαρχο", σκέφτηκα, "τη βρήκε την ατραξιόν!".

Ο δρόμος γρήγορα γίνεται ανηφορικός, από αυτούς που ανά πενήντα μέτρα έχουν πέταλο. Σε κάθε πέταλο (δεν είμαι υπερβολικός!) υπήρχε ξύλινη πινακίδα που έγραφε "Προς Καφέ Λείβηθρα". "Άρα", σκέφτηκα, "παίζει την ιστορία να την δημιούργησε ο τύπος με την κεφετέρια!". Προς μεγάλη μου λύπη η καφετέρια ήταν κλειστή.

Φτάσαμε όμως σε ένα σημείο που ήταν σημειωμένο κάτω με κόκκινο σπρέι "ΣΤΟΠ". Ήταν το μαγικό σημείο. Ένιωσα κατευθείαν το τιμόνι πιο βαρύ, χωρίς να δώσω μεγάλη σημασία. Έκανα αναστροφή και έβαλα το αυτοκίνητο στην κατηφόρα. Πίσω μας άλλη μια παρέα είχε έρθει για τον ίδιο λόγο. Το αυτοκίνητο μου ήταν σταματημένο σε μια κατηφόρα, στο νεκρό, με ανοιχτή τη μηχανή και δεν κατηφόριζε! Βγήκαμε από το αυτοκίνητο και το κοιτάζαμε. Τα δύο πέταλα απείχαν μετξύ τους περίπου 5ο μέτρα και είχαν υψομετρική διαφορά περί τα 5. Αυτό μας κάνει κλίση 10%. Μιλάμε για κλίση που δεν υπάρχει σε αυτοκινητοδρόμους και που σίγουρα δεν αφήνεις το αυτοκίνητό σου χωρίς χειρόφρενο!

Κοιτούσα το δρόμο ξανά και ξανά. Έψαχνα την οφθαλμαπάτη. Στο μεσαίο σημείο πιθανόν να δημιουργείται μια "λακούβα" που να μειώνει την μηκοτομική κλίση. Αλλά δεν φαινόταν πιθανό να μηδενίζεται. Με τίποτα. Ο τοπογράφος της παρέας με πλησίασε και μου είπε: "Αυτό
δε γίνεται. Την επόμενη φορά θα έρθω με χωροβάτη!".

Το αυτοκίνητο όχι μόνο δεν πήγαινε μπροστά, αλλά ήταν φανερό πως πιο εύκολα το έσπρωχνες προς την ανηφόρα. Μια μικρή ταλάντωση που δημιουργούταν σε κάθε προσπάθεια να το σπρώξω μπροστά, μου έδινε την αίσθηση κάποιας σημειακής δύναμης με κέντρο από κάτω και πίσω μου και όχι σε μεγάλο βάθος (το φαινόμενο ήταν αισθητό για καμμιά τριανταριά μέτρα). Κατέληξα στη θεωρία πως κάποια μαγνητισμένη φλέβα μετάλλου βρίσκεται ακριβώς από κάτω μας.

Ρίξαμε νερό κάτω. Το νερό πήγε και αυτό στην ανηφόρα. Η θεωρία μου πήγε περίπατο. Ξανασκέφτηκα την οφθαλμαπάτη. Έκατσα μακρύτερα για να παρατηρήσω από απόσταση. Υπάρχει σίγουρα κατηφόρα. Η μέση κλίση πρέπει να είναι στα 10% αλλά σίγουρα η σημειακή (στη μέση περίπου του ευθύγραμμου τμήματος μεταξύ των πετάλων) είναι μικρότερη, ας πούμε μισή. Δικαιολογείται το αυτοκίνητο να μην ξεκινάει λόγω στατικής τριβής; Δεν νομίζω. Ακόμη κι αν ίσχυε, τότε με το που το έσπρωχνα στην κατηφόρα θα έπρεπε να αυξάνει ταχύτητα και όχι να γυρίζει πίσω!

Το έψαξα σήμερα στο google. Δεν βρήκα ικανοποιητική απάντηση. Μια παρόμοια περίπτωση στην Πεντέλη αποδείχτηκε πως είναι οφθαλμαπάτη. Αλλά πραγματικά δεν ΄έχει καμμία σχέση με τα Λείβηθρα. Η θεωρία του μαγνητικού πεδίου δε στέκει για έναν ακόμα λόγο: θα έπρεπε να υπάρχουν παρεμβολές στο κασετόφωνο και στα ηλεκτρονικά του αυτοκινήτου.

Δεν ξέρω... ΒΟΗΘΕΙΑ!

"Προάστειο" στη Χαλκίδα

Πείστηκα μετά από καιρό να πάει σε μαγαζί live στη Χαλκίδα. "Σκυλάδικο", σκέφτηκα. 120€ το μπουκάλι το ουίσκι. Έπεσα έξω.

Έπεσα για την ακρίβεια σε μια ομάδα ανθρώπων από τις πάρα πολύ σπάνιες: που αγαπούν αυτό που κάνουν. Το ρεπερτόριο; Τα πάντα. Ό,τι μπορεί να έχουν αγαπήσει. Καζαντζίδη, Διονυσίου, Χατζηγιάννη, Μάλαμα, Ξυλούρη, Παπάζογλου αλλά και Πλούταρχο. Έτσι. Χωρίς προκαταλήψεις. Αφέθηκα κι έζησα την πιο όμορφη μυσταγωγία μουσικής στη ζωή μου.

Θα άξιζε μόνο και μόνο για την εκτέλεση της "Πριγκιπέσσας" του Σωκράτη Μάλαμα από τον Ηλία. Αλλά αξίζει και για τις πολύ όμορφες φωνές και τα δύο καταπληκτικά μπουζούκια.

Μην το χάσετε...

Κεκλεισμένων των θυρών

του Ζαν Πολ Σαρτρ. Δευτερότριτα, στο θέατρο Νίξον, στην Αγησιλάου, στον Κεραμεικό.

Μπορεί το κείμενο να δείχνει μετά από τόσα χρόνια λίγο κουρασμένο, αλλά η ομάδα Punkt όχι. Μια παράσταση με τις αδυναμίες της αλλά φανερά πολύ δουλεμένη και αγαπημένη από τους ηθοποιούς. Σε ένα χώρο που κοσμεί τις αθηναϊκές νύχτες, το θέατρο και μπαρ Νίξον. Στην εξωφρενική τιμή των 15 € με ποτό.

Θα άξιζε τον κόπο να πάτε και μόνο για το ποτό στο μπαρ (το οποίο παρεπιπτόντως, μπορείτε να πάρετε και μέσα στο θέατρο, ακουμπώντας το στα σκαμπουδάκια που υπάρχουν δίπλα από κάθε καναπέ που θα καθίσετε!!!). Τώρα, έχετε και δεύτερο λόγο.

Στα άδυτα της ελληνικής διαιτησίας

Έχοντας παίξει μερικά ματσάκια έως τώρα (αν και μόνο ένα ως διαιτητής - τα άλλα ως βοηθός) δεν μπορώ παρά να κάνω μερικές επισημάνσεις για πράγματα που δεν μπορούσα να φανταστώ ως απλός φίλαθλος:

• Οι διαιτητές είναι άνθρωποι. Τα λάθη κατά τη διάρκεια του αγώνα θεωρούνται λογικό αποτέλεσμα του να διαιτητεύεις. Σημασία έχει φυσικά να μην προκύπτουν από δική σου άγνοια (κανονισμών) ή ηθελημένα.
• Μέσα στο γήπεδο βλέπεις πολύ καθαρότερα και πολύ περισσότερα πράγματα από τον κάθε θεατή. Υπάρχει όμως και η περίπτωση να γίνει κάτι στα 2 μέτρα από εσένα αλλά να μην έχεις την οπτική επαφή για να το δεις.
• Όταν μια ολόκληρη εξέδρα φωνάξει οφσάιτ και ο επόπτης δείξει "παίζετε", συνήθως έχει δίκιο ο επόπτης. Διότι μόνο αν είσαι στην ευθεία του τελευταίου αμυντικού έχεις ελπίδα να δεις ένα οφσάιτ. Για τον ίδιο λόγο και κανείς παίκτης δεν μπορεί να διαμαρτύρηθεί για οφσάιτ. Απλά δεν έχει εικόνα.
• Όλοι οι διαιτητές συμφωνούν κατ'ιδίαν πως για να ανέβεις τα σκαλιά της ελληνικής διαιτησίας, χρειάζεσαι βύσμα. Στην τοπική ένωση μπορεί το βύσμα να είναι ο κουμπάρος ή ο θείος σου. Αλλά πιο ψηλά δυσκολεύουν τα πράγματα.
• Όταν κάτι συμβαίνει μπροστά στο διαιτητή (έχει δηλαδή οπτική επαφή) και αυτός το αγνοήσει, τότε μιλάμε για προσωπική κρίση του διαιτητή. Δηλαδή θεωρώ πως στον αγώνα Παναθηναϊκού - ΑΕΚ, που ο Μαϊστόροβιτς κατεβάζει τον Βύντρα που τρέχει για την κεφαλιά, δεν υπάρχει περίπτωση ο Βασσάρας να μην το βλέπει. Απλά αποφασίζει να μην το δώσει.
• Ίσως το πιο σημαντικό: δεν υπάρχει μία αλήθεια. Βλέπαμε το έκπαιδευτικό βίντεο με φάσεις από αγώνες της ΟΥΕΦΑ και είχαν καταφτάσει στον σύνδεσμο οι παλιοί διαιτητές για την σύσκεψη που θα ακολουθούσε. Για μία φάση που είδαμε 5 φορές στο ριπλέι, οι μισοί θα έδινα κόκκινη, και οι άλλοι μισοί κίτρινη κάρτα. Τα ίδια και στα πέναλτι. Ο κανονισμός ποδοσφαίρου είναι ένα μικρό πανηγύρι και σηκώνει ΠΟΛΥ συζήτηση.
• Το μέσο επίπεδο των ελλήνων διαιτητών είναι το μέσο επίπεδο του έλληνα. Άρα μην περιμένετε πολλά πράγματα.
  

Kαλή χρονιά!

Μίσθια δουλειά, σωροί χαρτιών, έγνοιες μικρές και λύπες
άθλιες, με περιμένανε σήμερα καθώς πάντα.
Μόνο είδα, φεύγοντας πρωί, στην πόρτα μου τολύπες
τα ρόδα, και γυρίζοντας έκοψα μια γιρλάντα.

Κώστας Καρυωτάκης, Ελεγεία

Μία στις δέκα

Είδα στο θέατρο του Νέου Κόσμου την παράσταση "Ένας στους δέκα". Όταν πέρσι μου πρότειναν να πάμε να τη δούμε είχα πει πως είναι ένα θέμα πολυφορεμένο (αυτό των μεταναστών) που δεν με αφορά. Φέτος πείστηκα από τα βρεβεία που έχει πάρει η παράσταση.

Ο σκηνοθέτης μας πέρυσι έλεγε πως ο θεατής μετά την παράσταση, αν έχεις καταφέρει να περάσεις τα μηνύματα που θέλεις, νιώθει σαν να έχει φάει γροθιά στο στομάχι. Στη συγκεκριμένη παράσταση ένιωσα πως με έχουν κάνει τουλούμι στο ξύλο. Μην τη χάσετε. Δεν αξίζει για κανένα λόγο.